อยู่ดีๆก็ซึมๆหงอยๆหน่วงๆอยากร้องไห้.

ฉันรักครอบครัวตัวเองมากแต่่ฉันก็เกลีเช่นกัน บางครั้งก็รู้สึกอยากหนีไปไกลๆ ไม่อยากรับรู้ปัญหาของพวกเขา พ่อแม่่มีแนววคิดอิสลาม มีลูกเยอะยิ่งดี ทั้งๆเงินจะส่งลูกเรียนยังไม่มีเลย มีเท่าไหร่ก็ให้เท่านั้น

-ถึงแม้ก่อนนอนจะมีความสุขขนาดไหน ตื่นเช้ามาก็รู้สึกหน่วงๆในใจ มองไปทางไหนก็เคว้งคว้างอยากจะร้องแต่ร้องไม่ออก ทั้งๆที่มีหลานวัย8ขวบนอนด้วย -รู้สึกหน่วงในใจเวลาฟังเพลง เวลาอ่านอะไรเศร้าๆ รู้สึกไม่อินกั

โกโบริในทีสุดพี่ก็จากเราไป3ครั้งแล้วนะ (ทันดู3เวอร์ชั่น)แล้วเราก็ร้องไห้ให้พี่ทั้ง3ครั้ง แต่ครั้งนี่เรารู้สึกว่าจะอาการหนักกว่าทุกครั้ง น้ำหูน้ำตาพากันไหลอย่างไม่อายใครเลย...สะอื้นอยู่ฮักๆ (กระเป๋าแบน

คิดแบบนี้ ตั้งแต่อยู่อนุบาล พยามยามฆ่าตัวตายมาตลอด รู้สึกว่าตัวเองแปลกแยก เคยล้มหัวฟาดพื้นตอนประถม 4 ครั้ง กลายเป็นคนขี้หลงขี้ลืม เบลอๆ เอ๋อๆ ทำอะไรก็โง่ซ้ำซากผิดพลาดมาตลอด หัวช้า ตอนเรียนก็แย่ เข้าสั

เราเป็นมาตั้งแต่เด็กๆแล้วค่ะเวลาจะพูดความในใจหรืออยากพูดอะไรจริงๆจังๆกับครอบครัวมักจะร้องไห้ออกมาเสมอ บางครั้งจุกออกน้ำตารื้นจนพูดไม่ออก หลายครั้งมากที่มีความในใจแต่ไม่ได้พูดออกไปเพราะรู้สึกจะร้องไห้

​ขอปรึกษาเพื่อนๆพี่ๆหน่อยค่ะ จริงๆแล้วไม่อยากเอาเรื่องแบบนี้มาตั้งถามเลยแต่มันอึดอัดใจ มันจุกในอก เรามีสามีมีลูก 1 คน หลังๆมาสามีไม่เหมือนเดิมเลย เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากเมื่อก่อนไปทำงานจะกอดจะหอมก่อน

เราเคยเป็นซึมเศร้าค่ะถ้าจนถึงปัจจุบันก็เข้าปีที่5แล้ว เคยหาหมอแต่ก็มีปัญหาส่วนตัวทำให้หยุดไปเลยทดแทนด้วยการพยายามรักษาด้วยตัวเอง ก็ดีขึ้นค่ะมีความสุขกับการใช้ชีวิตกับการตื่นตั้งใจใช้ชีวิตให้มีความสุข

อึดอัดไปหมด พยายามไม่คิด แต่ทุกอย่างพุ่งมาที่สมอง ใจก็หน่วงๆ อยากผ่านความรู้สึกแย่ๆนี้ไปให้ได้ แต่ไม่รู้ทำไง ไปวัดก็แล้ว ทำงานบ้าน อ่านหนังสือดูทีวี คุยกะพี่สาว โทร.เล่าเรื่องราวให้แม่รัก บอกรักพ่อแม่

คือเราย้คบกับแฟนได้2ปีกว่าๆ ตอนคบได้ปีกว่าๆก็ย้ายมาอยู่กับเขาตอนแรกเขาก็ดูดีทำดีๆใจดีกับเราแต่ด่าเราทำแม่เขาก็ทำแขวะเราแซะเราทำเหมือนเราเป็นคนอื่นแล้วเขาก็เป็นคนแบบไม่สนใจใครเถื่อนๆ ด่าทุกคนไม่ว่ใครหล