สวัสดีค่ะ คือตอนนี้เราสังเกตว่าตัวเองมีปัญหากับเรื่องความรัก ความสัมพันธ์เอามากๆเลยค่ะ
เราอายุ22 ตลอดเวลาที่ผ่านมาเคยมีแฟน2คน ตอนนี้โสดได้ปีจะสองปีแล้วค่ะ ส่วนตัวรักที่ผ่านๆมา เราไม่ได้ฝังใจอะไรนะคะ*ขอบอกไว้ก่อน*
ในระหว่างช่วงที่โสด เราก็มีคนคุยอยู่เรื่อยๆ เราเหงานะคะ เวลามีคนเข้ามาคุยเราก็คุยๆบ้าง ถ้าเป็นคนที่เราชัดเจนว่าเราไม่ชอบ เราแล้วรู้ว่าเค้าจีบ
เราก็จะค่อยปฏิเสธไปค่ะ หรือตีหัวออกห่างไป ส่วนคนที่เรารู้สึกโอเคที่จะคุยเราก็จะคุยต่อค่ะ
ปัญหาคือ เวลาที่เราเลือกที่จะคุยกับคนที่เรารู้สึกชอบแล้ว พอไปเรื่อยๆ เอาเข้าจริงๆ เราก็กลัวค่ะ เหมือนพอเค้าจริงจัง สม่ำเสมอ ถึงเวลาที่จะคบกันจริงๆ
เรากลับกลัวมากๆ แล้วก็รีบปิดสวิซตัวเองทันทีเลย เรารู้นะคะว่ามันแย่มากๆ กับอีกฝ่าย พอเอาเข้าจริงๆเราก็อยากเทเขาไปเลย
แบบไม่เอาแล้ว ไม่อยากรับความรู้สึกไปมากกว่านี้แล้ว เรารู้สึกกลัวมากๆ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
พอไม่มีก็โหยหาเค้า เป็นเอามากๆ พอมีจริงๆก็ไม่อยากเอาแล้ว ไม่อยากมีใครเเล้วทั้งนั้น
ความรู้สึกตอนได้คุยกันมันดีมากๆเลยค่ะ แต่พอมาอีกวันนึงเหมือนความรู้สึกของเรามันคนละอย่างกันเลย
อยู่ๆก็อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากคุยต่อแล้ว ทั้งๆที่เค้าก็ดีมาตลอด สุดท้ายเราก็ต้องขอจบความสัมพันธ์กับอีกฝ่ายไปทุกที
มันทำให้เราไม่ได้เริ่มต้นที่จะไปต่อแบบจริงจังกับใครสักที ซึ่งเราลองแล้วหลายครั้ง มันก็เป็นแบบนี้ตลอด
เราลองปรึกษาเพื่อนๆและคนรอบข้างดู บางคนก็ยอกว่าเราไม่ได้รู้สึกชอบเขาขนาดนั้น บ้างก็บอกว่ายังไม่เจอคนที่ใช่จริงๆ
เราคิดว่าเจอแล้วนะคะคนที่ใช่จริงๆ เราถึงได้อยากจะคบกับเค้า เหมือนว่าเราไปชอบเค้าก่อน แต่พอเค้าชอบเรากลับ
มีแอคชั่นตอบรับความรู้สึกเรา เรากลับรู้สึกไม่อยากเอา อึดอัด อยากจบทุกที ทั้งๆที่เราไปชอบเค้าก่อน เค้าตรงสเปคเราหลายอย่าง
เพื่อนๆบอกว่ามันคงเป็นช่วงเวลาหนึ่งๆที่เรารู้สึกเบื่อบ้างเซ็งบ้าง ให้ลดๆลงบ้าง อยู่กับตัวเอง แต่อย่าหายไป ถ้ารู้สึกโอเคแล้วค่อยกลับมา
มันกลับทำให้เรารู้สึกว่าเราทรมานตัวเองมากๆค่ะ มันเหมือนหัวใจมันรับไม่ไหว ใจสั่นแปลกๆ
เหมือนกับว่ามันตรงกันข้ามกับข้างในตลอด เหมือนขาวกับดำ อยากมีคนรักแต่พอจะได้มีก็ไม่อยากมี โหยหาเค้าตลอดพอได้คุยก็ไม่อยากจะคุย
รู้สึกว่าใจมันเต้นมากเกินไป อยากคบเป็นแฟนแต่พอเค้าขอก็ไม่อยาก อยากอยู่ใกล้ๆพอได้อยู่ใกล้ๆ เรากลับตีตัวออกห่าง
เหทือนเรารีเจคทุกอย่างที่เราต้องการก่อนหน้านี้ทุกทีเลยค่ะ เราโรคจิตหรือเปล่าคะ
เราไม่รู้ว่ามันคือกลัวความรักหรือเปล่า หรือว่าเราเป็นโรคจิตหรือเปล่า มีใครเป็นแบบนี้บ้างคะ แล้วจะแก้ปัญหายังไงดี
ตอนนี้เราคุยกับคนๆหนึ่งอยู่ ถ้าเราจะเทเค้าอีก เพียงเพราะแค่อยู่ๆเราก็รู้สึกเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ มันคงแย่มากๆ
ป.ล. เขียนกระทู้ครั้งแรกค่ะ อาจจะวกวนไปมางงๆ ขอโทษด้วยนะคะ เรารู้สึกไม่ไหวจริงๆ ไม่รู้จะเขียนออกมายังไง
มีใครรู้สึกว่าตัวเองกลัวความรักไหมคะ จะแก้ปัญหานี้ยังไงดี?
เราอายุ22 ตลอดเวลาที่ผ่านมาเคยมีแฟน2คน ตอนนี้โสดได้ปีจะสองปีแล้วค่ะ ส่วนตัวรักที่ผ่านๆมา เราไม่ได้ฝังใจอะไรนะคะ*ขอบอกไว้ก่อน*
ในระหว่างช่วงที่โสด เราก็มีคนคุยอยู่เรื่อยๆ เราเหงานะคะ เวลามีคนเข้ามาคุยเราก็คุยๆบ้าง ถ้าเป็นคนที่เราชัดเจนว่าเราไม่ชอบ เราแล้วรู้ว่าเค้าจีบ
เราก็จะค่อยปฏิเสธไปค่ะ หรือตีหัวออกห่างไป ส่วนคนที่เรารู้สึกโอเคที่จะคุยเราก็จะคุยต่อค่ะ
ปัญหาคือ เวลาที่เราเลือกที่จะคุยกับคนที่เรารู้สึกชอบแล้ว พอไปเรื่อยๆ เอาเข้าจริงๆ เราก็กลัวค่ะ เหมือนพอเค้าจริงจัง สม่ำเสมอ ถึงเวลาที่จะคบกันจริงๆ
เรากลับกลัวมากๆ แล้วก็รีบปิดสวิซตัวเองทันทีเลย เรารู้นะคะว่ามันแย่มากๆ กับอีกฝ่าย พอเอาเข้าจริงๆเราก็อยากเทเขาไปเลย
แบบไม่เอาแล้ว ไม่อยากรับความรู้สึกไปมากกว่านี้แล้ว เรารู้สึกกลัวมากๆ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
พอไม่มีก็โหยหาเค้า เป็นเอามากๆ พอมีจริงๆก็ไม่อยากเอาแล้ว ไม่อยากมีใครเเล้วทั้งนั้น
ความรู้สึกตอนได้คุยกันมันดีมากๆเลยค่ะ แต่พอมาอีกวันนึงเหมือนความรู้สึกของเรามันคนละอย่างกันเลย
อยู่ๆก็อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากคุยต่อแล้ว ทั้งๆที่เค้าก็ดีมาตลอด สุดท้ายเราก็ต้องขอจบความสัมพันธ์กับอีกฝ่ายไปทุกที
มันทำให้เราไม่ได้เริ่มต้นที่จะไปต่อแบบจริงจังกับใครสักที ซึ่งเราลองแล้วหลายครั้ง มันก็เป็นแบบนี้ตลอด
เราลองปรึกษาเพื่อนๆและคนรอบข้างดู บางคนก็ยอกว่าเราไม่ได้รู้สึกชอบเขาขนาดนั้น บ้างก็บอกว่ายังไม่เจอคนที่ใช่จริงๆ
เราคิดว่าเจอแล้วนะคะคนที่ใช่จริงๆ เราถึงได้อยากจะคบกับเค้า เหมือนว่าเราไปชอบเค้าก่อน แต่พอเค้าชอบเรากลับ
มีแอคชั่นตอบรับความรู้สึกเรา เรากลับรู้สึกไม่อยากเอา อึดอัด อยากจบทุกที ทั้งๆที่เราไปชอบเค้าก่อน เค้าตรงสเปคเราหลายอย่าง
เพื่อนๆบอกว่ามันคงเป็นช่วงเวลาหนึ่งๆที่เรารู้สึกเบื่อบ้างเซ็งบ้าง ให้ลดๆลงบ้าง อยู่กับตัวเอง แต่อย่าหายไป ถ้ารู้สึกโอเคแล้วค่อยกลับมา
มันกลับทำให้เรารู้สึกว่าเราทรมานตัวเองมากๆค่ะ มันเหมือนหัวใจมันรับไม่ไหว ใจสั่นแปลกๆ
เหมือนกับว่ามันตรงกันข้ามกับข้างในตลอด เหมือนขาวกับดำ อยากมีคนรักแต่พอจะได้มีก็ไม่อยากมี โหยหาเค้าตลอดพอได้คุยก็ไม่อยากจะคุย
รู้สึกว่าใจมันเต้นมากเกินไป อยากคบเป็นแฟนแต่พอเค้าขอก็ไม่อยาก อยากอยู่ใกล้ๆพอได้อยู่ใกล้ๆ เรากลับตีตัวออกห่าง
เหทือนเรารีเจคทุกอย่างที่เราต้องการก่อนหน้านี้ทุกทีเลยค่ะ เราโรคจิตหรือเปล่าคะ
เราไม่รู้ว่ามันคือกลัวความรักหรือเปล่า หรือว่าเราเป็นโรคจิตหรือเปล่า มีใครเป็นแบบนี้บ้างคะ แล้วจะแก้ปัญหายังไงดี
ตอนนี้เราคุยกับคนๆหนึ่งอยู่ ถ้าเราจะเทเค้าอีก เพียงเพราะแค่อยู่ๆเราก็รู้สึกเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ มันคงแย่มากๆ
ป.ล. เขียนกระทู้ครั้งแรกค่ะ อาจจะวกวนไปมางงๆ ขอโทษด้วยนะคะ เรารู้สึกไม่ไหวจริงๆ ไม่รู้จะเขียนออกมายังไง