เพื่อนข้างบ้านขอโทรศัพท์พี่เราไปคุยกับใครไม่รู้ทุกวัน

คือเบื่อมากเลยอ่ะบอกตรงๆบ้านเรากับบ้านเค้าอยู่ติดกันเลย เพื่อนบ้านที่ว่าเพื่อนเราเองเป็นเพื่อนตั้งเเต่อนุบาลถึงป.1เเต่มันซ้ำชั้นเลยไม่ได้อยู่ห้องเดียวตอนป.2 เเต่ก็สนิทกันเป็นญาติเครือกัน  ตอนนั้นมันเป็นคนดีมากเด็กทุนเลย เเต่พอจบแล้วป.6เข้ารร.ใหม่มันไม่ตั้งใจเรียนเลย โดดเรียน บ้ารถมากหมดไปหลายบาทละมั้ง ขี่รถทีดังตั้งเเต่ปากซอยยันท้ายซอย เรานี่ท้อเเทนยายมันมากเลย เราว่าเค้าเลี้ยงลูกตามใจเกินไปอ่ะ มันไม่ได้อยู่กับเเม่ เเม่ไปมีสามีใหม่เเต่ก็มาหาตลอดเป็นคนใจดีน่ะ เเต่ไม่ค่อยใช้ให้ลูกตัวเองทำอะไรเท่าไหร่ เราไปช่วยมันแก้ศูนย์เชื่อไหมมันไม่ทำอะไรเลยเเล้วยังขอให้เราเขียนให้อีกบอกว่าจะจ้างเรา เราไม่อยากได้เงินเลยเเค่อยากให้เเก้ให้ผ่านเเต่มันกลับไม่ทำอะไรไม่ช่วยคิดเลยว่าข้อนี้คิดไงเเต่นั่งจิ้มมือถือ ถ้าเราเขียนเเทนได้เราเขียนให้นานเเล้วเเต่เค้าให้ใช้ลายมือตัวเอง  เเม่ของมันก็เเบบขอร้องเลยว่าช่วยให้ผ่านเดี๋ยวจะพาเราไปเลี้ยง  รายงานที่ครูให้มาง่ายมากเเต่มันไม่ทำเลยเราก็ไม่รู้จะทำยังไงเเละเลยปล่อยไปตามกรรม เราอยากให้มันจบม.2อ่ะ. ไม่รู้มันติดยาหรืออะไรรึเปล่านะเเต่มันตัวผอมโทรมอ่ะ มันมาบ้านเราทุกวันเลยเเล้วก็ยืมมือถือโทรหาใครไม่รู้ทุกวันบางวันมาขอเน้ตบ้านเราใช้เเล้วขอมือถือไปคุยเเบบลับๆ พี่เราเคยถามคุยอะไรเเต่มันไม่ตอบเลยเราอยากรู้มาก555

ถ้าเราเป็นเเม่มันอ่ะน่ะเราจะไม่ให้ค่าขนมมันถ้าไม่ตั้งใจเรียนถ้าไม่เเก้ขังในห้องเเล้วทำให้เสร็จ เราอยากให้ข้อคิดด้วยน่ะพ่อเเม่ทุกคนอยากเลี้ยงลูกปล่อยปะละเลยเกินไป สิ่งเเวดล้อมสังคมต่างๆนำพาคนเปลี่ยนไปจริงๆ