ผมมีแม่อายุ 70 ปี สามารถเดินได้ด้วยตัวเอง เป็นคนกระฉับกระเฉง ชอบทำอะไรด้วยตัวเอง อาชีพเปิดร้านขายยา ขายยาแผนปัจจุบัน

นิสัยของแม่ที่ทำให้มีปัญหา
■ แม่ชอบดูเคเบิ้ลทีวี ดาวเทียม ชอบเชื่อตามรายการทีวี
■ ชอบดูพวกรักษาทางเลือกครับ มีความเชื่อว่าการกินยาแผนปัจจุบันจะทำให้ตับไตพัง มีผลข้างเคียงเยอะ ไม่อยากกิน
■ ลูก ๆ พูดจะไม่เชื่อ ชอบเชื่อคนแปลกหน้าที่พูดจาเก่ง ๆ (แน่นอนเรื่องโกหก โฆษณาขายของ ฯลฯ)

ปัญหาที่เจอตอนนี้
■ ป่วยเป็นโรคชราครับ คือ ร่างกายเสื่อมตามอายุ ซึ่งก็ถือว่าเสื่อมช้ามากแล้วถ้าเทียบกับคนแก่ทั่วไป
■ ไม่ยอมรับความจริงว่าร่างกายเสื่อม ร่างกายไม่สามารถพื้นฟูให้ดีเหมือนเดิมได้
■ มีปัญหาเรื่องความจำ ความคิด เวลากังวลเรื่องอะไร สามารถพูดถามย้ำเรื่องเดิมได้ 3 รอบขึ้นไป คำถามเดิม ได้คำตอบเดิม และสุดท้ายก็ยังคิดเหมือนเดิม

อาการป่วยปัจจุบัน
■ กระดูกพรุน ก็กินยาอยู่ อันนี้พอไหว ไม่ค่อยต่อต้าน เพราะหมอบอกว่ากินยาแค่กระดูกแข็งแรงขึ้นก็จบ
■ นอนไม่หลับ เคยไปหาหมอ หมอบอกว่าต้องกินยาปรับสมดุลฮอร์โมน และสารเคมีในสมอง (ก็แก่แล้วอ่ะ) แต่พอบอกว่าต้องกินเป็นปี ๆ ก็ไม่ยอมรักษา
■ ตอนนี้เริ่มรักษาอาการนอนไม่หลับแล้ว หลังจากปล่อยมาเป็นปี ๆ เนื่องจากอาการหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทบการใช้ชีวิตประจำวัน
■ ไขมันสูง LDL สูงปรี๊ดเลย ตอนนี้กินยาลดไขมัน ได้ผลดี แต่ต้องกินไปเรื่อย ๆ หมอบอกว่าต้องกินไปจนตาย แม่เครียดเลย...รับไม่ได้ แม่บอกว่ากินยาเยอะไป

ผมพยายามพูดให้แม่รับสภาพความเป็นจริง และพยายามเปรียบเทียบกับคนอื่นว่ายาที่กินอยู่ถือว่าน้อยมากแล้ว (ชี้ให้ดูคนไข้คนอื่นที่โรงพยาบาลที่แบกยาเป็นถุงใหญ่ ๆ)
แต่พูดไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็ยังพูดว่าหมอให้ยาเยอะเกินไป ทำไมต้องกินยาไปตลอดชีวิตที่เหลือ ไม่อยากกินยา ยังเชื่อว่าร่างกายถ้าออกกำลังกายและพักผ่อนพอ มันจะดีขึ้น


ผมเป็นพวกแก้ปัญหาโดยใช้หลักความจริงที่เป็นอยู่ และอยู่บนพื้นฐานเคารพสิทธิในการตัดสินใจด้วย ผมคุยกับแม่ดังนี้
■ คนที่ตัดสินใจไปรักษาคือ แม่ ไม่ใช่หมอ ไม่มีใครบังคับ ถ้าแม่มองว่าหมอรักษาไม่ดี ให้ยาเยอะไป ก็เปลี่ยนหมอ
■ ถ้าแม่บอกว่าที่หมอให้มากินเยอะไป แม่อยากกินน้อยกว่านี้ก็ได้ หมอไม่ได้บังคับ แต่ให้รู้ด้วยว่าถ้ากินน้อยหรือไม่กินจะเกิดผลตามมายังไง พอพูดไปแม่ก็เงียบ ไม่เถียง ไม่บอกว่าจะลดหรือหยุดยา
■ แม่แก่แล้ว ทุกอย่างเสื่อม อาการเสื่อมทำได้แค่ประคอง ไม่มีทางจะดีขึ้นเหมือนเมื่อก่อนได้ การกินยาไปตลอดชีวิตที่เหลือเป็นเรื่องธรรมดาของคนแก่ทั่วไป (แน่นอนแม่รับไม่ได้)

หลังจากผมได้พูดไป แม่ก็หยุดฟังนะ แต่สุดท้ายก็ยังบ่นวน ๆ อยู่เรื่องเดิม ๆ ตามที่กล่าวไปข้างต้น สรุปพูดไปเหมือนจะไร้ประโยชน์ แต่ก็ยังยอมกินยาอยู่นะ ซึ่งผมก็เข้าใจว่าไม่ได้เกี่ยวกับที่ผมพูดแต่แม่ก็กลัวตายนั้นแหละ แต่ก็กลัวตับไตพังด้วย (ทั้งที่ค่าตับไตก็ยังดีปกติอยู่ ไม่ได้แย่อะไร วิตกจริตไปเอง) กินยาด้วยความเครียด ความกังวล บ่นเรื่องหมอให้ยาเยอะเพราะไม่อยากยอมรับว่าร่างกายตัวเองเสื่อมแล้ว แต่จะให้กินยาน้อยหรือไม่กินก็กลัวตาย

ทุกอย่างดูย้อนแย้งไปหมด ทั้งที่ตัวเองทำอาชีพขายยาแผนปัจจุบันมาทั้งชีวิต แต่ดันกลัวการกินยาซะเอง เชื่อแบบฝังใจเลยว่ากินยาแล้วทำให้อายุสั้นกว่าเดิม (แต่ขายยาให้ลูกค้ารัว ๆ)

เรื่องแม่นี่...ผมปลงมาสักพักแล้ว คือ ช่างแม่(ง)ครับ ผมถือว่า ผมได้คุย ได้บอกข้อดี ข้อเสีย ของการเลือกวิธีรักษาให้แม่ฟังหมดแล้ว ตอบทุกคำถามที่แม่ถาม สุดท้ายไม่ว่าแม่จะเลือกยังไงก็เรื่องของแม่ครับ ถ้าแม่จะเลือกที่จะไม่กินยาก็เรื่องของแม่ครับ จะตายก็เรื่องของแม่อีกนั้นแหละ (ผมผ่านประสบการณ์พ่อแม่เพื่อนตายมาหลายคนแล้ว แบบป่วยแต่ปฏิเสธความจริง...ไม่ยอมรักษาก็มี...สุดท้ายก็ตายครับ มันเป็นเรื่องธรรมดา)

ตอนนี้ผมก็ออกจะเครียด ๆ เวลาที่แม่ไปให้พี่สาวดูเรื่องการรักษาครับ แล้วก็ไปบ่นกับพี่สาว พี่สาวก็มาบ่นให้ผมช่วยเหลืออีกทอด วนไป ปวดหัวมากกกกกก สงสารพี่สาวด้วย (แต่ไม่ค่อยสงสารแม่เท่าไหร่ เหมือนเป็นลูกเลวเลย 😅)

กระทู้บ่น และอยากรู้ว่าคนอื่นจัดการปัญหานี้กันอย่างไรบ้างครับ