สวัสดีครับ นี่เป็นเล่าถึงความในใจที่พูดยังไงก็คงไม่หมด ผมเป็นคนป่วยบ่อยมาแต่เด็กแล้ว ไปหาหมอตั้งแต่เด็กจนโต จนตอนนั้นอายุประมาณ10ขวบ เป็นภูมิแพ้ รักษาไม่หาย ซึ่งปมก็ไม่ซีเรียสเท่าไหร่ แล้ววันหนึ่งรู้สึกป่วยอ่อนเพลีย ปวดหัวอย่างรุนแรงเลยหลับฟุบไปกับโต๊ะ รู้สึกอีกทีก็ตอนเพื่อนมันเอาน้ำกรอกขวดมาเทใส่หัวเราจะคิกคัก กันจน กลับบ้านไปปรากฏว่าเป็นไข้เลือดออก (เรื่องโดนเพื่อนแกล้งตอนเด็กจนมัธยมนี่เยอะเหมือนกันแบบแกล้งแรงๆก็เยอะแต่ไม่เล่าดีกว่า.... ต่อเลยนะครับ หลังจากหายจากไข้เลือดออก ไม่ถึงเดือน เพื่อนปากกระเบื้องเข้าที่ตาขวา เลือดออกดีที่ไม่โดนตาดำ ก็กว่าจะดีก็หลายอาทิตย์พอสมควร หลายเดือนต่อมา งูสวัดครับผม เป็นเกือบรอบตัว ก็หาหมอคนแก่แถวบ้านแหละครับ เป็นเกือนรอบตัวแล้ว แต่ก็ยังหายมาได้ และหลังจากหาย ผมคิดว่าการออกกำลังกายน่าจะดีนะไปเตะบอลครับ เพราะอยากหายจากภูมิแพ้ เข่าหลุดครับฮ่าๆ สะบ้าหลุด เวรกรรมอะไรเช่นนี้ จากนั้นข้ามมาตอนอายุ18เลยครับเพราะให้เล่าทั้งหมดที่ป่วยยาวแน่ อายุ18 ผมได้ทำงานช่วยครูในโรงเรียน เข่าข้างเดิมเลยครับ สะบ้าหลุดอีกปวดจิต ..... อดเล่นฟุตซอลกับเพื่อนไปเลย
(ไปหาหมอกระดูกภายหลังก็รู้ว่าเป็นเอ็นในเข่า.....ยืดหย่อน)ผมอยากจะใช้ชีวิตมีความสุขปกติกับเพื่อนเข
ห็นเพื่อนคนอื่นเขาทำอะไรโดยที่ไม่เป็นปัญหากับร่างกาย.....จนปัจจุบันอายุ19ครับ ใช้ชีวิตตามปกติ เห็นเส้นใยในตา เป็นวุ้นในตาเสื่อมอีกครับท่าน....ซึ่งผมหลีกเลี่ยงที่จะไม่เล่นโทรศัพท์กลางคืนเลยนะ เพราะผมกลัวเรื่องป่วยในตามาก....แต่ก็เป็นจนได้ เคยเหลือบไปเห็นเพื่อนเล่นทุกวันครับค่ำมืดจนเกือบเช้า ตานี่แทบจะแตะกับโทรศัพท์อยู่ละ เขาก็ยังอยู่ดีไม่มีอะไร ซึ่งผมทำไมผมถึงเป็นด้วย แน่นอนครับว่าเป็นภูมิแพ้อยู่แล้วเป็นไมเกรนได้ง่ายๆ เครียดสุดๆ
ปวดหัวสุดๆไปเลย ......ได้แต่ตั้งคำถามที่ไม่มีผู้ที่ให้คำตอบได้คือ ทำไม.....ทำไมผมถึงซวยแบบนี้
โลกนี้มันไม่มียุติธรรมเลยสักนิด สงสารแม่ตัวเองที่ควรจะทำอย่างอื่นที่มีความสุข แต่ต้องพาผมไปรักษา ที่โน่นนี่นั่น เงินที่มีมันน่าจะทำอย่างอื่นได้หลายอย่างแต่ก็ต้องมาเสียกับค่ารักษาโรคที่ผมเป็น
เพราะอะไร.......ตอนนี้ได้แต่เบื่อ...ได้แต่มองเพื่อนคนอื่นใช้ชีวิต วัยรุ่นได้อย่างสนุกสนาน ต่างกับผมที่รู้สึกว่าไปได้ไม่สุด....รู้สึกเบื่อแล้วล่ะครับตอนนี้...แต่ไม่ถึงกับอยากจะตายลาโรคอะไรแบบนั้น...555555
ก็นะ....นั่งคิดทุกวันแหละมันเบื่อเฉาหดหู่รอพรุ่งนี้ไปวันๆ อาการป่วยมันรุมเร้าเหลือเกิน ไม่รู้จะอยู่ช่วงบั้นปลายของวัยรุ่นมั้ย ไม่รู้วันข้างหน้าจะมีโรคอะไรเข้ามาถ่าโถมอีก....ที่มาเขียนนี้ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายแค่อยากมาเขียนระบายความในใจที่อยากจะพูด ถึงเรื่องที่ต้องการคำตอบว่า มนุษย์เราทำไมเกิดมาไม่เท่าเทียม มีพิการแต่เกิดก็มี คนดีๆหลายคนที่ตายจากการป่วยง่าย คนชั่วที่ตายยากซะเหลือเกิน
รู้สึกเบื่อหน่ายในชีวิต
(ไปหาหมอกระดูกภายหลังก็รู้ว่าเป็นเอ็นในเข่า.....ยืดหย่อน)ผมอยากจะใช้ชีวิตมีความสุขปกติกับเพื่อนเข
ห็นเพื่อนคนอื่นเขาทำอะไรโดยที่ไม่เป็นปัญหากับร่างกาย.....จนปัจจุบันอายุ19ครับ ใช้ชีวิตตามปกติ เห็นเส้นใยในตา เป็นวุ้นในตาเสื่อมอีกครับท่าน....ซึ่งผมหลีกเลี่ยงที่จะไม่เล่นโทรศัพท์กลางคืนเลยนะ เพราะผมกลัวเรื่องป่วยในตามาก....แต่ก็เป็นจนได้ เคยเหลือบไปเห็นเพื่อนเล่นทุกวันครับค่ำมืดจนเกือบเช้า ตานี่แทบจะแตะกับโทรศัพท์อยู่ละ เขาก็ยังอยู่ดีไม่มีอะไร ซึ่งผมทำไมผมถึงเป็นด้วย แน่นอนครับว่าเป็นภูมิแพ้อยู่แล้วเป็นไมเกรนได้ง่ายๆ เครียดสุดๆ
ปวดหัวสุดๆไปเลย ......ได้แต่ตั้งคำถามที่ไม่มีผู้ที่ให้คำตอบได้คือ ทำไม.....ทำไมผมถึงซวยแบบนี้
โลกนี้มันไม่มียุติธรรมเลยสักนิด สงสารแม่ตัวเองที่ควรจะทำอย่างอื่นที่มีความสุข แต่ต้องพาผมไปรักษา ที่โน่นนี่นั่น เงินที่มีมันน่าจะทำอย่างอื่นได้หลายอย่างแต่ก็ต้องมาเสียกับค่ารักษาโรคที่ผมเป็น
เพราะอะไร.......ตอนนี้ได้แต่เบื่อ...ได้แต่มองเพื่อนคนอื่นใช้ชีวิต วัยรุ่นได้อย่างสนุกสนาน ต่างกับผมที่รู้สึกว่าไปได้ไม่สุด....รู้สึกเบื่อแล้วล่ะครับตอนนี้...แต่ไม่ถึงกับอยากจะตายลาโรคอะไรแบบนั้น...555555
ก็นะ....นั่งคิดทุกวันแหละมันเบื่อเฉาหดหู่รอพรุ่งนี้ไปวันๆ อาการป่วยมันรุมเร้าเหลือเกิน ไม่รู้จะอยู่ช่วงบั้นปลายของวัยรุ่นมั้ย ไม่รู้วันข้างหน้าจะมีโรคอะไรเข้ามาถ่าโถมอีก....ที่มาเขียนนี้ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายแค่อยากมาเขียนระบายความในใจที่อยากจะพูด ถึงเรื่องที่ต้องการคำตอบว่า มนุษย์เราทำไมเกิดมาไม่เท่าเทียม มีพิการแต่เกิดก็มี คนดีๆหลายคนที่ตายจากการป่วยง่าย คนชั่วที่ตายยากซะเหลือเกิน