ตามหัวข้อเลยค่ะ ขอบรีฟเรื่องก่อนเลยนะ... เราเรียนจบม.1 เทอม 1 ที่ไทย (2016) แล้วย้ายมาเรียนที่อเมริกาเลย แบบกะทันหันอ่ะ พื้นฐานภาษาอังกฤษของเราถือว่าโอเคสำหรับเด็กไทย เราย้ายมาอยู่กับญาติของปู่และสามีของเขาที่เป็นชาวอเมริกัน ตอนนี้อายุ16แล้ว มาอยู่ที่นี่ได้เกือบ4ปีแล้ว ไม่ได้กลับไปเจอพ่อแม่พี่น้องเลย มีบางครั้งที่พี่ชายบินมาหา แต่ไม่ได้บ่อยเพราะเขาก็ยังเรียนอยู่ เราไม่สนิทกับญาติที่เราอยู่ด้วยเลยนะ มันทำให้อึดอัดเข้าไปอีกใหญ่เลย ระบบการศึกษายอมรับเลยว่าที่นี่ดีกว่าแต่มันก็มีจุดด้อยของมันด้วย สภาพแวดล้อมของเขาไม่เหมือนไทยเรา หรือไม่ก็อาจจะเป็นแค่ที่เราอยู่ สังคม เพื่อนๆที่นี่คือแย่มาก แล้วเพราะเราเข้าเรียนกลางปีด้วยมั้ง รู้สึกว่าเขาไม่จริงใจกันเลย เสแสร้ง ชอบใส่หน้ากากเข้าหากัน ประมาณว่าถ้าเธอไม่ป๊อปในรรเธอก็ไม่มีจุดยืนหรอก และก็ช่วงสองเดือนแรกที่เรียนเกรด7 เราโดนบูลลี่อีกด้วย
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้มีเด็กผญสองคนชอบทำตัวเป็นสตอร์คเกอร์กับเรา ชอบเดินตามเราบ่อยๆพูดเรื่องเรา และหัวเราะเยาะใส่ด้วย เราอึดอัดมาก ช่วงเวลาเบรค (กลางวัน) เราก็จะพยายามไปเข้าห้องน้ำขังตัวเองไว้ในนั้นจนกว่าจะหมดชวงพัก ไม่อยากไปรรเลย พอมาตอนเกรด8 เราก็โดนคนเหยียดชาติเรา เอาง่ายๆเหยียดคนเอเซีย เพราะในรรเราไม่ค่อยมีคนเอเซียด้วยมั้ง และมีผชคนนึงชอบมาแกล้งเรา แกล้งมาบอกชอบเราต่อหน้าคนอื่นให้เราชายหน้าบ้าง จนวันหนึ่งจำได้เลยว่า ตอนนั้นเราขอให้หยุดดีๆแล้วแต่เขาไม่หยุดเราเลยโมโหมาหๆ แบบสุดขีดแล้วอ่ะ เรราไม่ไหวแล้วเราก็เลยตะโกนออกไปว่า "shut the F up" ตอนนั้นอยู่hallwayด้วยคนอื่นมองเต็มเลยแต่คือไม่แคร์แล้วตอนนั้น คือแบบถ้ากูรู้ภาษามากกว่านี้นะ แม่จะด่าให้เดินวนหาทางกลับบ้านไม่ถูกเลย พวกมารยาทลืมไว้ในช่องคลอดแม่เนี่ย (ขอโทษค่ะ โมโหไปหน่อย)
ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เราสามารถเห็นการเปลี่ยนแปลงของตัวเองอย่างชัดเจนเลย แต่ก่อนเป็นคนตลก out going เฟรนลี่ และมีเพื่อนเยอะมาก ตอนนี้กลับเป็นตรงกันข้ามหมดเลย เรากลายเป็นคนที่ปิดกั้นตัวเองจากคนอื่น เย็นชา โลกส่วนตัวสูง รู้สึกสบายใจกว่าเมื่ออยู่คนเดียว (เพราะเคยโดนหักหลังมาที่เมกานี่แหละ) เราเกลียดการที่ต้องไปพบปะผู้คน ตอนที่ขึ้นhigh school เริ่มมีเพื่อนมากขึ้น แล้วรู้สึกว่ากลับมาเป็นเราอีกครั้ง แต่พอจบปีมันดันกลับมาเป็นเหมือนตอนแรก มาเป็นเพื่อนเพราะหลังผลพอหมดประโยชน์ก็เท ตอนนี้ท้อค่ะ มีเพื่อนสนิทจริงแล้วสบายใจที่จะคุยด้วยเหลือ 3 คน ทั้งรร เพราะคนอื่นที่รู้จักเป็นรุ่นพี่จบปีนี้แล้ว
ตอนแรกที่มาอเมริกา ยังเด็กมาก ร้องไห้ทุกวันเลย ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ คิดถึงบ้าน รู้สึกว่าที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่ของเรายังแต่แรก เวลาวันเกิดตัวเองยอมรับเลยว่าไม่เคยได้เป่าเค้กอีกเลย ของขวัญไม่เคยได้ สัปดาห์ที่จะถึงวันเกิดตัวเองเราจะเก็บตัวและร้องไห้ตลอดจะสี่ปี หนักหน่อยปีนี้ ไม่ได้รับแม้แต่คำอวยพรวันเกิด แม่เรายังลืม HBD เลย ;-; แต่เราก็ไม่โกรธ รู้สึกเหมือนตัวเองจะเข้าข่ายซึมเศร้า แต่ก็ไม่เคยจะคิดสั้นหรือทำร้ายตัวเองนะคะ เราก็รักตัวเองมากพอ
คือเรามีหลายประเด็นมากเลยนะ อีกอย่างนึงคือปัญหาหลักเลยที่เรารับไม่ได้ก็คือ ญาติที่เรามาอยู่ด้วยกำลังทำเรื่องรับเราเป็น 'ลูกบุญธรรม' เราไม่ชอบ เราเกลียดมากเลยด้วน มันรู้สึกแบบว่า พ่อแม่ทำไมถึงยกเราให้คนอื่นง่ายๆขนาดนี้อ่ะ เราไม่โอเค (น้ำตาไหลเลย)มันรู้สึกเหมือนโดนทิ้งอ่ะ การ abandon เราไม่ต้องการให้คนอื่นมาเป็นพ่อแม่เราในเมื่อเราก็มีอยู่แล้ว ถึงมันจะแยู่แค่ในแผ่นกระดาษแต่ก็รับไม่ได้เลย แม้ว่าทุกคนจะคอยบอกว่า " its's for your best" แต่เราขอถามหน่อย เราเคยขอหรอ? เราแค่อยากอยู่กับพ่อแม่ให้มากที่สุดอ่ะ เพราะไม่มีใครรู้ว่าในอนาคตเราจะเป็นอย่างไร เราก็ควรจะเก็บโกยความสุขให้มากที่สุด เรามาตอนคืนวันเกิดพ่อ ่อเราร้องไห้ด้วยแหละ ต่างกับแม่เราที่ไม่ร้องเลยไม่รู้ว่าเธอเข้มแข็งหรือเธอไม่สนก็ไม่รู้... มาอยู่ที่นี่เราหาเงินใช้เอง (แค่มีบ้าน+อาหารให้) เสื้อผ้าเราซื้อเองทุกตัว ไอโฟนที่ใช้อยู่ก็ซื้อเอง ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยากได้เราหามาเอง ไม่เคยแบมือขอเงินใครเพราะอย่างที่เคยบอก เราไม่สนิทกับญาติคนนี้ + เขามารับเราเป็นลูกบุญธรรม มันทำให้เราก้าวออกมาจากcomfort zone ของตัวเองทันที อึดอัด
ด้วยความกดดันหลายๆอย่าง (มีอีกมากที่ไม่ได้พูด) เราเลยรู้สึกว่าอยากไปอยู่ในสังคมที่คุ้นเคยมากกว่า ที่ของเรา บ้านเกิดเรา เพราะก็เกรงว่าเวลาเรียนอะไรอย่างงี้เราจะไม่เข้าใจ ภาษาไทยเรายังดีกว่าอิ้งอยู่ดี มีอีกแพลนคือเราอยากเรียนจบโทนะ [ เป้าหมายหลัก ] อาจจะไปเรียนตรีที่ไทยแล้วมาจบโทที่นี่ เพราะค่าtuition ป.ตรีของที่นี่แพงมากกกก!!! แล้วเราาก็ต้องหาเงินเรียนเองด้วย ไม่มีใครอยากจะช่วยสักเท่าไหร่ บางครั้งก็อิจฉาพี่ชายตัวเอง พี่เราเรียนเก่งกว่า ได้อยู่กัยพ่อแม่ ไม่ต้องจ่ายค่าเรียนเอง อยากได้อะไรคนก็ประเคนให้ถึงที่ ทุกคนคอยบอกเราว่าา ที่ทำอยู่นี่ก็เพื่อพ่อแม่ขอวเราเอง เราก็เลยฝืนอยู่ต่อ ( ตอนแรกจะกลับตั้งแต่สองปีแรกแล้ว ) เหนื่อยนะ ท้อนะ อยากจะบอกให้คนรู้แต่เราเป็นพวกที่ไม่ชอบเห็นผู้อื่นเป็นทุกข์เพราะเรา หรือ ไม่สบายใจเพราะเราเลยเลือกที่จะเก็บอารมณ์ความรู้สึกไว้กับตัว จนต้องมานั่งสมัครพันทิปเพื่อมาระบายเนี่ย 55555 มันรู้สึกเหมือนยังมีคนคอยรับฟังหน่อยนึง
คนอื่นๆก็ต่อต้านความคิดเราด้วยประมาณว่า
'จะกลับไปทำไม'
'อยู่นี่ก็ดีอยู่แล้ว '
'คนอื่นเขามีแต่อยากมาเรียนนี่ แต่ไอ้นี่อยากกลับไปเรียนไทย '
'ถ้าคิดว่าที่ไทยดีกว่าจริงก็กลับไปเลย '
แต่คือเข้าใจวลีนี้กันมั้ยอ่ะ " คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า " ตั้งแต่มาอยู่นี่ เราก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นเมืองสวรรค์ตรงไหนเลย ทุกประเทศมันจะคอยมีจุดด้อยของมันอยู่แล้ว แต่เราดันโชคร้าย เห็นแต่ข้อเสียของมันเอง เรารู้ที่คนอยากให้เรียนที่นี่เพราะในอนาคตจะได้สาบยๆ บลาๆๆๆ แต่ว่าความสุขของเราไม่ใช่เงิน ความสุขสบายแต่เป็นครอบครัว การที่ได้อยู่กับพ่อแม่คือสิ่งที่ดีที่สุด
เราได้คุยกับพ่อเรื่องเรียนต่อแล้ว (ดูออกมั้ยว่าสนิทกับพ่อ มีไรก็คุยกับเขา55) เรายัไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเรียนไร อยากเรียนถาปัตถ์นะไม่ก็เภสัช แล้วพ่อก็ถาม "จะเรียนต่อไหน " พ่อเป็นคนไม่ค่อยบังคับ แค่อยากให้มีงานทำไม่ต้องสูงก็ได้ เราก็บอกไปว่าไม่รู้ อยากไปเรียนไทยเพราะค่าเรียนที่นี่มันแพงเกินไปไม่อยากมีหนี้สิน พ่อก็บอกว่า "แต่ยังไงพ่อก็อยากให้หนูเรียนที่นู่นนะ หนูจะได้มีงานดีๆทำ ไม่ต้องมาลำบากแบบพ่อ " เราลังเลอ่ะเอาจริง มีเวลาแค่ปีเดียวต้องรู้สายรู้รรที่จะไปแล้ว ก็เลยอยากใให้ทุกคนช่วยออกความคิดเห็นหน่อย มืดแปดด้านเลย
กลับไทยดีมั้ย? กลับไปเรียนที่ไทยดีมั้ย ?
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เราสามารถเห็นการเปลี่ยนแปลงของตัวเองอย่างชัดเจนเลย แต่ก่อนเป็นคนตลก out going เฟรนลี่ และมีเพื่อนเยอะมาก ตอนนี้กลับเป็นตรงกันข้ามหมดเลย เรากลายเป็นคนที่ปิดกั้นตัวเองจากคนอื่น เย็นชา โลกส่วนตัวสูง รู้สึกสบายใจกว่าเมื่ออยู่คนเดียว (เพราะเคยโดนหักหลังมาที่เมกานี่แหละ) เราเกลียดการที่ต้องไปพบปะผู้คน ตอนที่ขึ้นhigh school เริ่มมีเพื่อนมากขึ้น แล้วรู้สึกว่ากลับมาเป็นเราอีกครั้ง แต่พอจบปีมันดันกลับมาเป็นเหมือนตอนแรก มาเป็นเพื่อนเพราะหลังผลพอหมดประโยชน์ก็เท ตอนนี้ท้อค่ะ มีเพื่อนสนิทจริงแล้วสบายใจที่จะคุยด้วยเหลือ 3 คน ทั้งรร เพราะคนอื่นที่รู้จักเป็นรุ่นพี่จบปีนี้แล้ว
ตอนแรกที่มาอเมริกา ยังเด็กมาก ร้องไห้ทุกวันเลย ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ คิดถึงบ้าน รู้สึกว่าที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่ของเรายังแต่แรก เวลาวันเกิดตัวเองยอมรับเลยว่าไม่เคยได้เป่าเค้กอีกเลย ของขวัญไม่เคยได้ สัปดาห์ที่จะถึงวันเกิดตัวเองเราจะเก็บตัวและร้องไห้ตลอดจะสี่ปี หนักหน่อยปีนี้ ไม่ได้รับแม้แต่คำอวยพรวันเกิด แม่เรายังลืม HBD เลย ;-; แต่เราก็ไม่โกรธ รู้สึกเหมือนตัวเองจะเข้าข่ายซึมเศร้า แต่ก็ไม่เคยจะคิดสั้นหรือทำร้ายตัวเองนะคะ เราก็รักตัวเองมากพอ
คือเรามีหลายประเด็นมากเลยนะ อีกอย่างนึงคือปัญหาหลักเลยที่เรารับไม่ได้ก็คือ ญาติที่เรามาอยู่ด้วยกำลังทำเรื่องรับเราเป็น 'ลูกบุญธรรม' เราไม่ชอบ เราเกลียดมากเลยด้วน มันรู้สึกแบบว่า พ่อแม่ทำไมถึงยกเราให้คนอื่นง่ายๆขนาดนี้อ่ะ เราไม่โอเค (น้ำตาไหลเลย)มันรู้สึกเหมือนโดนทิ้งอ่ะ การ abandon เราไม่ต้องการให้คนอื่นมาเป็นพ่อแม่เราในเมื่อเราก็มีอยู่แล้ว ถึงมันจะแยู่แค่ในแผ่นกระดาษแต่ก็รับไม่ได้เลย แม้ว่าทุกคนจะคอยบอกว่า " its's for your best" แต่เราขอถามหน่อย เราเคยขอหรอ? เราแค่อยากอยู่กับพ่อแม่ให้มากที่สุดอ่ะ เพราะไม่มีใครรู้ว่าในอนาคตเราจะเป็นอย่างไร เราก็ควรจะเก็บโกยความสุขให้มากที่สุด เรามาตอนคืนวันเกิดพ่อ ่อเราร้องไห้ด้วยแหละ ต่างกับแม่เราที่ไม่ร้องเลยไม่รู้ว่าเธอเข้มแข็งหรือเธอไม่สนก็ไม่รู้... มาอยู่ที่นี่เราหาเงินใช้เอง (แค่มีบ้าน+อาหารให้) เสื้อผ้าเราซื้อเองทุกตัว ไอโฟนที่ใช้อยู่ก็ซื้อเอง ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยากได้เราหามาเอง ไม่เคยแบมือขอเงินใครเพราะอย่างที่เคยบอก เราไม่สนิทกับญาติคนนี้ + เขามารับเราเป็นลูกบุญธรรม มันทำให้เราก้าวออกมาจากcomfort zone ของตัวเองทันที อึดอัด
ด้วยความกดดันหลายๆอย่าง (มีอีกมากที่ไม่ได้พูด) เราเลยรู้สึกว่าอยากไปอยู่ในสังคมที่คุ้นเคยมากกว่า ที่ของเรา บ้านเกิดเรา เพราะก็เกรงว่าเวลาเรียนอะไรอย่างงี้เราจะไม่เข้าใจ ภาษาไทยเรายังดีกว่าอิ้งอยู่ดี มีอีกแพลนคือเราอยากเรียนจบโทนะ [ เป้าหมายหลัก ] อาจจะไปเรียนตรีที่ไทยแล้วมาจบโทที่นี่ เพราะค่าtuition ป.ตรีของที่นี่แพงมากกกก!!! แล้วเราาก็ต้องหาเงินเรียนเองด้วย ไม่มีใครอยากจะช่วยสักเท่าไหร่ บางครั้งก็อิจฉาพี่ชายตัวเอง พี่เราเรียนเก่งกว่า ได้อยู่กัยพ่อแม่ ไม่ต้องจ่ายค่าเรียนเอง อยากได้อะไรคนก็ประเคนให้ถึงที่ ทุกคนคอยบอกเราว่าา ที่ทำอยู่นี่ก็เพื่อพ่อแม่ขอวเราเอง เราก็เลยฝืนอยู่ต่อ ( ตอนแรกจะกลับตั้งแต่สองปีแรกแล้ว ) เหนื่อยนะ ท้อนะ อยากจะบอกให้คนรู้แต่เราเป็นพวกที่ไม่ชอบเห็นผู้อื่นเป็นทุกข์เพราะเรา หรือ ไม่สบายใจเพราะเราเลยเลือกที่จะเก็บอารมณ์ความรู้สึกไว้กับตัว จนต้องมานั่งสมัครพันทิปเพื่อมาระบายเนี่ย 55555 มันรู้สึกเหมือนยังมีคนคอยรับฟังหน่อยนึง
คนอื่นๆก็ต่อต้านความคิดเราด้วยประมาณว่า
'จะกลับไปทำไม'
'อยู่นี่ก็ดีอยู่แล้ว '
'คนอื่นเขามีแต่อยากมาเรียนนี่ แต่ไอ้นี่อยากกลับไปเรียนไทย '
'ถ้าคิดว่าที่ไทยดีกว่าจริงก็กลับไปเลย '
แต่คือเข้าใจวลีนี้กันมั้ยอ่ะ " คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า " ตั้งแต่มาอยู่นี่ เราก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นเมืองสวรรค์ตรงไหนเลย ทุกประเทศมันจะคอยมีจุดด้อยของมันอยู่แล้ว แต่เราดันโชคร้าย เห็นแต่ข้อเสียของมันเอง เรารู้ที่คนอยากให้เรียนที่นี่เพราะในอนาคตจะได้สาบยๆ บลาๆๆๆ แต่ว่าความสุขของเราไม่ใช่เงิน ความสุขสบายแต่เป็นครอบครัว การที่ได้อยู่กับพ่อแม่คือสิ่งที่ดีที่สุด
เราได้คุยกับพ่อเรื่องเรียนต่อแล้ว (ดูออกมั้ยว่าสนิทกับพ่อ มีไรก็คุยกับเขา55) เรายัไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเรียนไร อยากเรียนถาปัตถ์นะไม่ก็เภสัช แล้วพ่อก็ถาม "จะเรียนต่อไหน " พ่อเป็นคนไม่ค่อยบังคับ แค่อยากให้มีงานทำไม่ต้องสูงก็ได้ เราก็บอกไปว่าไม่รู้ อยากไปเรียนไทยเพราะค่าเรียนที่นี่มันแพงเกินไปไม่อยากมีหนี้สิน พ่อก็บอกว่า "แต่ยังไงพ่อก็อยากให้หนูเรียนที่นู่นนะ หนูจะได้มีงานดีๆทำ ไม่ต้องมาลำบากแบบพ่อ " เราลังเลอ่ะเอาจริง มีเวลาแค่ปีเดียวต้องรู้สายรู้รรที่จะไปแล้ว ก็เลยอยากใให้ทุกคนช่วยออกความคิดเห็นหน่อย มืดแปดด้านเลย