ไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เลย

เขาคนนั่นเป็นรุ่นพี่ค่ะ เขาเป็นคนที่อบอุ่นและอยู่ด้วยมีความสุข จุดเริ่มต้นของเรากับพี่เขานั่นเริ่มจากที่เราได้ทักพี่เขาไปด้วยการส่งรูปภาพ(ถ่ายไว้ตอนอบรม//เพื่อนเราเป็นตากล้อง) ประมาณวันที่ 9 เดือนกุมภาพันธ์ ก็เลยใช้โอกาสนั่นในการที่จะได้ทักไปแล้วเรากับพี่เขาก็คุยกันมาสักพัก//แต่พี่เขายังไม่รู้ว่าเราชอบ แล้วก็ได้มีโอกาสวันนั่นนึงที่สารภาพด้วยการซื้อของขวัญวันวาเลนไทน์ค่ะ พี่เขาก็รับไว้แล้วก้เดินมาหาแล้วพูดว่า"ขอบคุณครับ" แล้วเราก็ได้ถ่ายรูปคู่กับพี่เขา เรารู้สึกดีสุดไปเลย แล้วมีวันนึงพี่เขาได้ไปกินข้าวกับเพื่อนผู้หญิงแล้วเพื่อนเขาลงสตอรี่ เราเห็นมันก็แอบน้อยใจแหละค่ะ แต่ทำไรไม่ได้เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แฮะๆ^^ แต่แล้วพี่เขาก็ทักมาบอกว่า"แค่เพื่อนในกลุ่ม ไม่ได้เป็นไรกัน เขาแค่ชวนมากินข้าวเชย" ไอ้เราก็นะใจอ่อนไปแล้ว555ใครจะไม่ใจอ่อนบ้างละถ้าเขามาอธิบายสะขนาดนี้ ในใจเราก็คิดแหละคะว่าเราสำคัญกับเขาไหม แต่ก็ดีใจที่เขามาอธิบายให้เราเข้าใจ เขาเข้ามาเปลี่ยนแปลงหลายๆเรื่องของเรา ทำให้เราปรับปรุงตัวเองดูแลตัวเองเพื่อเขา เราก็คึยกันมาเรื่อยๆ แล้วก็ได้คุยกันมาสักประมาณสองเดือน แล้วเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป ทักไปแล้วพี่เขาก็ตอบกลับมาช้ามาก บางครั้งก็รอประมาณ 2-3 ชม. ถึงเขาจะตอบกลับมา นานสุดก็ 1 วันเต็มๆ แต่เราก็เลือกที่รอเพื่อที่จะได้คุย บางครั้งก็อ่านแต่ไม่ตอบ แล้วเขาก็บอกว่าพี่อ่านไปแล้วหรอพอดีพี่เปิดคอมค้างไว้ เราก็คิดว่าคงจะเป็นอย่างงั้นแหละ มันทำให้เรารู้สึกว่าเรายังมีความสำคัญอยู่แหละมั้ง บางครั้งเขาก็บอกว่าไม่ได้เปิดโทรศัพท์ แล้วก็ไม่ได้เปิดดูไลน์บ้างนู้นนี่ จนจะเกือบ 3 เดือน ที่รอมาตลอด จนถึงวันวันนึงเขาอ่านแล้วก็ไม่ตอบอีกเลยจนถึงทุกวันนี้แต่เราก็หวังว่าเขาจะตอบกลับมา แต่ก็ไม่มีข้อความจากแชทนั่นเลยค่ะ เพราะเขาไม่ตอบมันก็คือคำตอบ แล้วแหละเนอะ555 //ก็แค่อยากจะรู้ว่าถ้าไม่ได้ตั้งใจจะคุยกันจะให้ความหวังเราทำไมกันหรอ แล้วเขาเปลี่ยนไปมีโอกาสที่เขามีคนคุยอื่นไหมค่ะ เลยทำให้เขาเปลี่ยนไปเป็นอีกคนนึงเลย หรือเป็นเพราะเราอายุต่างกันเลยพัฒนาความสัมพันธ์ยากหรอคะ// -^^-