จะเล่าเกี่ยวกับประสบการณ์, ความรู้สึก, วิธีจัดการปัญหา(ที่เหมือนจะไม่ดีสักเท่าไหร่) แล้วก็อยากขอคำปรึกษาจากคนที่เข้ามาอ่านด้วยค่ะ รบกวนด้วยนะคะ .. 🙏
.
.
คือเราสังสัยว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ
เราจะมีอาการที่ นานๆ ทีจะจิตตก แต่ตกที่ก็ดิ่งลงเหวไปเลย จะเป็นๆ หายๆ แต่ช่วงหลังๆ นี้สังเกตตัวเองก็จะจิดตกบ่อยมากกว่าเดิม
เราลองสังเกตอาการตัวเองมาสักระยะแล้ว บวกกับคนรอบตัวเราก็มีทักเข้ามาบ้าง
.
ตอนนี้เราเข้ามหาลัยแล้ว พี่งใช้ชีวิตปี 1 จบไป กำลังจะขึ้นปี 2 ค่ะ คือเราผ่านกิจกรรมของมหาลัยมาเยอะมากๆ เพราะเราทำกิจกรรมเยอะ และเราก็ขึ้นมาดำรงตำแหน่งประธานสาขา เหตุเพราะว่าคนเก่าออกค่ะ ทำให้เรามีงานให้เยอะมากๆ ซึ่งมีทั้งงานที่จำเป็นและไม่จำเป็น แต่เราก็ทำตลอดค่ะ
.
ทุกครั้งที่มีงานชิ้นใหญ่ๆ เข้ามา เราจะพยายามกระจายงานอยู่เสมอๆ เพื่อนในสาขาก็ช่วยเหลือกันดีนะคะ เราชอบมากเวลาเพื่อนในสาขาเราให้ความร่วมมือกัน มันเหมือนเป็นครอบครัวเล็กๆ เพราะสาขาเราคนน้อยมากๆ และก็มีแนวโน้มจะซิ่วทุกปีเพราะเรียนยากบ้าง/เรียนไปแล้วรู้ว่าตัวว่าไม่ชอบบ้าง เพราะคนสาขาเราน้อย เวลามีงานเข้ามาจะแบ่งงานง่ายก็จริงแต่ก็นะเหนื่อยกว่าสาขาอื่นเป็นเท่าตัวเพราะด้วยจำนวนคน บางครั้งเพื่อนในสาขาไม่ว่างบ้าง เราก็ต้องไปทำคนเดียว ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่แอบน้อยใจเพื่อนว่าไม่นึกถึงเราบ้างหรอ เราก็เหนื่อยนะ จนบางครั้งเรารู้สึกว่าเรามันตัวคนเดียว เราไม่สามารถเล่าความรู้สึกของเราให้ใครฟังได้เลย มันเป็นความรู้สีกที่ ทั้งดาวน์ ทั้งเหนื่อย ทั้งเครียด บางครั้งเราทำงานจนถึงดึก เราไม่มีทางเลือกมาก เราเลยเลือกการสูบบุหรี่เพื่อคลายเครียด แต่มันก็ช่วยได้แค่แปปๆ อะค่ะ แค่รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย แต่งานยังอยู่ เราก็ต้องกลับไปจมกับงานเหมือนเดิม
.
มีครั้งนึง เราร้องไห้ออกมา เพราะเราไปรับปากกับพี่หลีดว่าจะอยู่ทำหลีดจนจบ (คือระยะเวลา 1 ปี + ขึ้นงานคณะต่างๆ) ก็คือทำผู้นำเชียร์อะค่ะ แต่เราไม่อยากทำแต่แรก แค่เห็นว่าคนน้อยเลยไปช่วย แต่สุดท้ายมาตายที่ลมปากตัวเอง ตอนนั้นต่อมน้ำตาแตกเลยค่ะ คิดว่าไม่น่าไปพูดรับปากว่าจะอยู่จนจบอย่างงั้นแต่แรก (เพราะคนออกหลีดเยอะ เพราะหลีดเหนื่อย + เราเป็นคนไม่ชอบการพูดแล้วคืนคำ เลยอยากให้ความสำคัญตรงนี้) ใช่ค่ะ เราเหนื่อยมากเพราะเลิกซ้อม 20:00-21:00น. เกือบทุกวัน ถึงขั้นว่ากลับมาห้องแล้วน้ำไม่อา มุ่งแต่จะพุ่งลงเตียงอย่างเดียว แล้วพอหัวแตะหมอนก็สลบไปเลยค่ะ (ขอโทษในความซกมกค่ะ) คือเพลียมาก เพราะไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเลย
.
ถ้าเพื่อนเก่าสมัย ม.ต้น/ปลาย ของเราก็คือห่างเหินกันไปมากแล้ว เรียนคนละมออีก จะให้กลับไปเล่าเรื่องปัญหาชีวิต/ระบายความรู้สึกของตัวเองก็คงจะทำให้เพื่อนรำคาญรึเปล่า เพราะต่างคนต่างมีปัญหากันทุกคน เราเลยเลือกที่จะแก้ปัญหาด้วยตัวเอง (แต่ก็จบง่อยๆ เหมือนเดิมค่ะ จบที่นั่งสูบบุหรี่สัก 2-3 ตัว บางทีเป็น 10 แล้วก็นั่งเฉยๆ เหมือนคนจิตหลุด แล้ววนเข้าเรื่องปัญหา เป็นลูปเดิมๆ) ((วงจรอุบาตว์ที่สุดเลยค่ะ))
.
เรื่องเพื่อนที่มหาลัย ตรงนี้เราคิดว่าน่าจะเป็นประเด็นหลักเลย เพราะเราไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย เรามีเพื่อนหลายกลุ่มค่ะ แต่เรารู้สึกว่าเราไม่สามารถเอาจริงเอาจังกับใครได้สักคน ทุกครั้งที่เรามีปัญหา เราแอบคิดว่าเพื่อนคนที่ใกล้ตัวเรา ไปไหนมาไหนกับเราบ่อยที่สุดจะช่วยเราได้ เราเลยทักไปหานางค่ะ แต่สิ่งที่ได้คือ นางตีตัวออกห่างเรา ปฏิเสธการขอความช่วยเหลือจากเรา เดินหนีเราในวันที่เราลำบาก จุดนี้คือเคว้งมาก เพราะเป็นครั้งแรกที่รู้สึกเหมือนยืนอยู่คนเดียวจริงๆ มันเคว้งมาก และไม่กล้าสร้างความสัมพัรธุ์จริงๆ จังๆ กับใครอีกเลย เพราะมันคือการเอาใจแลกใจ แต่กับคนนี้เราเอาใจแลกแล้ว แต่ที่ได้กลับมามันไม่ไหวอะค่ะ
.
ต้องบอกเลย คือเราไว้ใจใครยาก เพราะลึกๆ แล้วเราโดนที่บ้านโกหกมากตลอด เราโตมาในสังคมที่คนใกล้ตัวจริงๆ อย่างคนในครอบครัวยังไว้เนื้อเชื่อใจยังไม่ได้เลย เราดูออกว่าใครอะไรยังไงเพราะการกระทำมันชัดเจนมากๆ บางครั้งเราก็คิดว่ามันไม่มีใครที่รักเราจริงๆ หรอก จริงค่ะที่ที่บ้านส่งเราเรียน (ความคิดเราอาจจะดูอกตัญญูมากอยู่นะคะ) แต่เรารู้สึกเหมือนเค้าก็แค่หวังจะรอผลผลิตจากเรา เหมือนรดน้ำต้นไม้ไว้รอกินผลของมันในวันข้างหน้า แต่ไม่ได้ใส่ใจดูแลจริงๆ คือเราไม่รู้ว่าเราอกตัญญู ด้านชาเรื่องความรักหรือที่บ้านเค้าไม่ได้ใส่ใจเราจริงๆ
.
ใช่ค่ะ เราคิดลบกับทุกคน เรารู้สึกเหมือนเป็นเด็กขาดความรักมั้งคะ เราระแวงตลอดเวลา เราไม่กล้าไว้ใจใครแม้แต่กับคนที่บ้านหรือเพื่อนที่คิดว่าสนิทกันแล้วแท้ๆ เรามักจะชอบไปนั่งที่มุมห้อง เวลามีปัญหาอะไรเข้ามา เรามักจะเก็บไว้คนเดียว เก็บมาคิดมากจนบางครั้งถึงขั้นอยากหายไปให้รู้แล้วรู้รอดเพราะรู้สึกว่าปัญหามันใหญ่ เรามักจะคลาดเครียดด้วยการสูบบุหรี่ บางครั้งเวลามีเรื่องมากระทบจิตใจแค่นิดหน่อย แต่เราดาวน์ได้เป็นอาทิตย์เลยค่ะ มีร้องไห้บ้างแต่ไม่บ่อยถ้าไม่มีผลมากจริงๆ ก็จะไม่ร้อง แต่วันนั้นทั้งวันก็จะไม่เป็นอันทำอะไรเลยเพราะมัวแต่คิดเรื่องที่มากระทบจิตใจเรา
.
.
.
มาถึงตรงนี้แล้ว เขียนตกบ้าง งงบ้าง ก็ขอโทษด้วยนะคะ เราแค่อยากแชร์ความรู้สึก/ประสบการณ์ ของเรา ว่ามันยังไง เข้าขั้นเลวร้ายไหม ต้องไปพบแพทย์ไหม เพราะจริงๆ แล้วก็มีคนบอกให้เราไปพบแพทย์หลายครั้งแล้วเหมือนกัน แต่เราจะเป็นๆ หายๆ เดี๋ยวดาวน์เดี๋ยวดี เลยคิดว่าไม่เป็นไร
.
.
มีใครเป็นเหมือนเราบ้างไหมคะ แล้วมีวิธีแก้ไขปัญหายังไง (ที่ไม่ใช่วิธีง่อยๆ ของเรา)
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ 🙏
ปัญหาเรื่องการไว้ใจ โรคซึมเศร้า
.
.
คือเราสังสัยว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ
เราจะมีอาการที่ นานๆ ทีจะจิตตก แต่ตกที่ก็ดิ่งลงเหวไปเลย จะเป็นๆ หายๆ แต่ช่วงหลังๆ นี้สังเกตตัวเองก็จะจิดตกบ่อยมากกว่าเดิม
เราลองสังเกตอาการตัวเองมาสักระยะแล้ว บวกกับคนรอบตัวเราก็มีทักเข้ามาบ้าง
.
ตอนนี้เราเข้ามหาลัยแล้ว พี่งใช้ชีวิตปี 1 จบไป กำลังจะขึ้นปี 2 ค่ะ คือเราผ่านกิจกรรมของมหาลัยมาเยอะมากๆ เพราะเราทำกิจกรรมเยอะ และเราก็ขึ้นมาดำรงตำแหน่งประธานสาขา เหตุเพราะว่าคนเก่าออกค่ะ ทำให้เรามีงานให้เยอะมากๆ ซึ่งมีทั้งงานที่จำเป็นและไม่จำเป็น แต่เราก็ทำตลอดค่ะ
.
ทุกครั้งที่มีงานชิ้นใหญ่ๆ เข้ามา เราจะพยายามกระจายงานอยู่เสมอๆ เพื่อนในสาขาก็ช่วยเหลือกันดีนะคะ เราชอบมากเวลาเพื่อนในสาขาเราให้ความร่วมมือกัน มันเหมือนเป็นครอบครัวเล็กๆ เพราะสาขาเราคนน้อยมากๆ และก็มีแนวโน้มจะซิ่วทุกปีเพราะเรียนยากบ้าง/เรียนไปแล้วรู้ว่าตัวว่าไม่ชอบบ้าง เพราะคนสาขาเราน้อย เวลามีงานเข้ามาจะแบ่งงานง่ายก็จริงแต่ก็นะเหนื่อยกว่าสาขาอื่นเป็นเท่าตัวเพราะด้วยจำนวนคน บางครั้งเพื่อนในสาขาไม่ว่างบ้าง เราก็ต้องไปทำคนเดียว ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่แอบน้อยใจเพื่อนว่าไม่นึกถึงเราบ้างหรอ เราก็เหนื่อยนะ จนบางครั้งเรารู้สึกว่าเรามันตัวคนเดียว เราไม่สามารถเล่าความรู้สึกของเราให้ใครฟังได้เลย มันเป็นความรู้สีกที่ ทั้งดาวน์ ทั้งเหนื่อย ทั้งเครียด บางครั้งเราทำงานจนถึงดึก เราไม่มีทางเลือกมาก เราเลยเลือกการสูบบุหรี่เพื่อคลายเครียด แต่มันก็ช่วยได้แค่แปปๆ อะค่ะ แค่รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย แต่งานยังอยู่ เราก็ต้องกลับไปจมกับงานเหมือนเดิม
.
มีครั้งนึง เราร้องไห้ออกมา เพราะเราไปรับปากกับพี่หลีดว่าจะอยู่ทำหลีดจนจบ (คือระยะเวลา 1 ปี + ขึ้นงานคณะต่างๆ) ก็คือทำผู้นำเชียร์อะค่ะ แต่เราไม่อยากทำแต่แรก แค่เห็นว่าคนน้อยเลยไปช่วย แต่สุดท้ายมาตายที่ลมปากตัวเอง ตอนนั้นต่อมน้ำตาแตกเลยค่ะ คิดว่าไม่น่าไปพูดรับปากว่าจะอยู่จนจบอย่างงั้นแต่แรก (เพราะคนออกหลีดเยอะ เพราะหลีดเหนื่อย + เราเป็นคนไม่ชอบการพูดแล้วคืนคำ เลยอยากให้ความสำคัญตรงนี้) ใช่ค่ะ เราเหนื่อยมากเพราะเลิกซ้อม 20:00-21:00น. เกือบทุกวัน ถึงขั้นว่ากลับมาห้องแล้วน้ำไม่อา มุ่งแต่จะพุ่งลงเตียงอย่างเดียว แล้วพอหัวแตะหมอนก็สลบไปเลยค่ะ (ขอโทษในความซกมกค่ะ) คือเพลียมาก เพราะไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเลย
.
ถ้าเพื่อนเก่าสมัย ม.ต้น/ปลาย ของเราก็คือห่างเหินกันไปมากแล้ว เรียนคนละมออีก จะให้กลับไปเล่าเรื่องปัญหาชีวิต/ระบายความรู้สึกของตัวเองก็คงจะทำให้เพื่อนรำคาญรึเปล่า เพราะต่างคนต่างมีปัญหากันทุกคน เราเลยเลือกที่จะแก้ปัญหาด้วยตัวเอง (แต่ก็จบง่อยๆ เหมือนเดิมค่ะ จบที่นั่งสูบบุหรี่สัก 2-3 ตัว บางทีเป็น 10 แล้วก็นั่งเฉยๆ เหมือนคนจิตหลุด แล้ววนเข้าเรื่องปัญหา เป็นลูปเดิมๆ) ((วงจรอุบาตว์ที่สุดเลยค่ะ))
.
เรื่องเพื่อนที่มหาลัย ตรงนี้เราคิดว่าน่าจะเป็นประเด็นหลักเลย เพราะเราไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย เรามีเพื่อนหลายกลุ่มค่ะ แต่เรารู้สึกว่าเราไม่สามารถเอาจริงเอาจังกับใครได้สักคน ทุกครั้งที่เรามีปัญหา เราแอบคิดว่าเพื่อนคนที่ใกล้ตัวเรา ไปไหนมาไหนกับเราบ่อยที่สุดจะช่วยเราได้ เราเลยทักไปหานางค่ะ แต่สิ่งที่ได้คือ นางตีตัวออกห่างเรา ปฏิเสธการขอความช่วยเหลือจากเรา เดินหนีเราในวันที่เราลำบาก จุดนี้คือเคว้งมาก เพราะเป็นครั้งแรกที่รู้สึกเหมือนยืนอยู่คนเดียวจริงๆ มันเคว้งมาก และไม่กล้าสร้างความสัมพัรธุ์จริงๆ จังๆ กับใครอีกเลย เพราะมันคือการเอาใจแลกใจ แต่กับคนนี้เราเอาใจแลกแล้ว แต่ที่ได้กลับมามันไม่ไหวอะค่ะ
.
ต้องบอกเลย คือเราไว้ใจใครยาก เพราะลึกๆ แล้วเราโดนที่บ้านโกหกมากตลอด เราโตมาในสังคมที่คนใกล้ตัวจริงๆ อย่างคนในครอบครัวยังไว้เนื้อเชื่อใจยังไม่ได้เลย เราดูออกว่าใครอะไรยังไงเพราะการกระทำมันชัดเจนมากๆ บางครั้งเราก็คิดว่ามันไม่มีใครที่รักเราจริงๆ หรอก จริงค่ะที่ที่บ้านส่งเราเรียน (ความคิดเราอาจจะดูอกตัญญูมากอยู่นะคะ) แต่เรารู้สึกเหมือนเค้าก็แค่หวังจะรอผลผลิตจากเรา เหมือนรดน้ำต้นไม้ไว้รอกินผลของมันในวันข้างหน้า แต่ไม่ได้ใส่ใจดูแลจริงๆ คือเราไม่รู้ว่าเราอกตัญญู ด้านชาเรื่องความรักหรือที่บ้านเค้าไม่ได้ใส่ใจเราจริงๆ
.
ใช่ค่ะ เราคิดลบกับทุกคน เรารู้สึกเหมือนเป็นเด็กขาดความรักมั้งคะ เราระแวงตลอดเวลา เราไม่กล้าไว้ใจใครแม้แต่กับคนที่บ้านหรือเพื่อนที่คิดว่าสนิทกันแล้วแท้ๆ เรามักจะชอบไปนั่งที่มุมห้อง เวลามีปัญหาอะไรเข้ามา เรามักจะเก็บไว้คนเดียว เก็บมาคิดมากจนบางครั้งถึงขั้นอยากหายไปให้รู้แล้วรู้รอดเพราะรู้สึกว่าปัญหามันใหญ่ เรามักจะคลาดเครียดด้วยการสูบบุหรี่ บางครั้งเวลามีเรื่องมากระทบจิตใจแค่นิดหน่อย แต่เราดาวน์ได้เป็นอาทิตย์เลยค่ะ มีร้องไห้บ้างแต่ไม่บ่อยถ้าไม่มีผลมากจริงๆ ก็จะไม่ร้อง แต่วันนั้นทั้งวันก็จะไม่เป็นอันทำอะไรเลยเพราะมัวแต่คิดเรื่องที่มากระทบจิตใจเรา
.
.
.
มาถึงตรงนี้แล้ว เขียนตกบ้าง งงบ้าง ก็ขอโทษด้วยนะคะ เราแค่อยากแชร์ความรู้สึก/ประสบการณ์ ของเรา ว่ามันยังไง เข้าขั้นเลวร้ายไหม ต้องไปพบแพทย์ไหม เพราะจริงๆ แล้วก็มีคนบอกให้เราไปพบแพทย์หลายครั้งแล้วเหมือนกัน แต่เราจะเป็นๆ หายๆ เดี๋ยวดาวน์เดี๋ยวดี เลยคิดว่าไม่เป็นไร
.
.
มีใครเป็นเหมือนเราบ้างไหมคะ แล้วมีวิธีแก้ไขปัญหายังไง (ที่ไม่ใช่วิธีง่อยๆ ของเรา)
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ 🙏