อยากถามความเห็นค่ะ
ข้อเท็จจริงมีว่า
มี2สามี ภริยา มาแต่ไหนฉันไม่รู้ แต่มาสร้างบ้านอยู่ติดกับบ้านฉันเลยค่ะ แต่ผู้ใหญ่แถวนั้นบอกฉันว่าพวกเขามีปัญหาจากที่อื่นมาก่อนเลยย้ายมาอยู่ที่นี่ พอเขาสร้างบ้านเสร็จ เข้ามาอยู่สัก2-3สัปดาห์ได้ เขามาตะโกน โวยวายอยู่หน้าบ้านฉัน แล้วพวกเขาก็พาญาติของพวกเขาสักประมาณ3-4คนมาตะโกนว่า
กูอยากรู้ ทำไมไม่คุยกับกู แล้วพอวันถัดมาก็มาข่มขู่ฉันถึงหน้าบ้าน ว่า ถ้าออกมา โดนรุมตบแน่
แล้วฉันก็ได้แต่แปลกใจ ว่าทำไมเหรอ การที่ฉันไม่คุยกับพวกเขา และก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มันผิดตรงไหน มันคือสิทธิส่วนตัวของฉันไม่ใช่เหรอ ที่จะคุย หรือ ไม่คุยกับใคร
และหลังจากนั้นฉันก็นำเรื่องนี้ไปบอกกับผู้หลักผู้ใหญ่แถวนั้นทราบ พอฉันบอกเสร็จ มียายข้างบ้านฉันเอาไปนั่งพูดว่าฉันมาบอกเรื่องที่พวกมันมาข่มขู่ฉัน พวกมันได้ยิน ก็เลย อุตส่าห์ไปเดินบอกกับทุกคนในละแวกนั้นว่า ฉันพูดโกหก ฉันสร้างเรื่องขึ้นก็มีบางคนที่เชื่อพวกมัน และไม่เชื่อก็มี
(ฉันรู้สึกแค้นใจกับตัวเองที่ไม่ได้บันทึกเสียงใดๆไว้เลยเพราะ ตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างเดียว(เรียนรามเรียนอยู่บ้านก็ได้ คณะนิติฯ)คิดว่าทนอีกหน่อยเดี๋ยวดีเอง แต่ก็ไม่!!!)
จนคนแถวนั้นที่เชื่อพวกมันมารุมด่าฉัน และที่ทนไม่ได้ที่สุดคือ คำว่า อย่าเรียนเลย ถ้าเรียนแล้วสันดานแบบนี้ ออกเถอะ !
หลังจากนั้น1วัน ฉันหนีมาอยู่บ้านย่า อีกอำเภอหนึ่ง
พวกมันก็ยังมาข่มขู่ถึงที่อีก ขู่ว่า ถ้าออกมา โดนรุมตบแน่
ใครช่วยตอบที นี่มันคืออะไร มันคือเวรกรรมของฉันอย่างนั้นเหรอ หรือสังคมทุกวันนี้มันอยู่ไม่ได้แล้วจริงๆ ต้องโกหกสร้างเรื่องเท่านั้นถึงรอด !
ที่สำคัญแค้นใจตรงที่ ฉันเรียน กฎหมาย แต่กลับกลัวเรื่องแบบนี้ เป็นที่พึ่งให้ตัวเองก็ไม่ได้แล้วต่อไปจะเป็นที่พึ่งให้กับคนอื่นได้อย่างไร
คนข่มขู่ถึงหน้าบ้าน
ข้อเท็จจริงมีว่า
มี2สามี ภริยา มาแต่ไหนฉันไม่รู้ แต่มาสร้างบ้านอยู่ติดกับบ้านฉันเลยค่ะ แต่ผู้ใหญ่แถวนั้นบอกฉันว่าพวกเขามีปัญหาจากที่อื่นมาก่อนเลยย้ายมาอยู่ที่นี่ พอเขาสร้างบ้านเสร็จ เข้ามาอยู่สัก2-3สัปดาห์ได้ เขามาตะโกน โวยวายอยู่หน้าบ้านฉัน แล้วพวกเขาก็พาญาติของพวกเขาสักประมาณ3-4คนมาตะโกนว่า
กูอยากรู้ ทำไมไม่คุยกับกู แล้วพอวันถัดมาก็มาข่มขู่ฉันถึงหน้าบ้าน ว่า ถ้าออกมา โดนรุมตบแน่
แล้วฉันก็ได้แต่แปลกใจ ว่าทำไมเหรอ การที่ฉันไม่คุยกับพวกเขา และก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มันผิดตรงไหน มันคือสิทธิส่วนตัวของฉันไม่ใช่เหรอ ที่จะคุย หรือ ไม่คุยกับใคร
และหลังจากนั้นฉันก็นำเรื่องนี้ไปบอกกับผู้หลักผู้ใหญ่แถวนั้นทราบ พอฉันบอกเสร็จ มียายข้างบ้านฉันเอาไปนั่งพูดว่าฉันมาบอกเรื่องที่พวกมันมาข่มขู่ฉัน พวกมันได้ยิน ก็เลย อุตส่าห์ไปเดินบอกกับทุกคนในละแวกนั้นว่า ฉันพูดโกหก ฉันสร้างเรื่องขึ้นก็มีบางคนที่เชื่อพวกมัน และไม่เชื่อก็มี
(ฉันรู้สึกแค้นใจกับตัวเองที่ไม่ได้บันทึกเสียงใดๆไว้เลยเพราะ ตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างเดียว(เรียนรามเรียนอยู่บ้านก็ได้ คณะนิติฯ)คิดว่าทนอีกหน่อยเดี๋ยวดีเอง แต่ก็ไม่!!!)
จนคนแถวนั้นที่เชื่อพวกมันมารุมด่าฉัน และที่ทนไม่ได้ที่สุดคือ คำว่า อย่าเรียนเลย ถ้าเรียนแล้วสันดานแบบนี้ ออกเถอะ !
หลังจากนั้น1วัน ฉันหนีมาอยู่บ้านย่า อีกอำเภอหนึ่ง
พวกมันก็ยังมาข่มขู่ถึงที่อีก ขู่ว่า ถ้าออกมา โดนรุมตบแน่
ใครช่วยตอบที นี่มันคืออะไร มันคือเวรกรรมของฉันอย่างนั้นเหรอ หรือสังคมทุกวันนี้มันอยู่ไม่ได้แล้วจริงๆ ต้องโกหกสร้างเรื่องเท่านั้นถึงรอด !
ที่สำคัญแค้นใจตรงที่ ฉันเรียน กฎหมาย แต่กลับกลัวเรื่องแบบนี้ เป็นที่พึ่งให้ตัวเองก็ไม่ได้แล้วต่อไปจะเป็นที่พึ่งให้กับคนอื่นได้อย่างไร