ต้องขอเกริ่นก่อน เจ้าของกระทู้ อายุ 40+ เริ่มทำงานทันที่ ตั้งแต่เรียนจบอายุราว ๆ 20 กว่าปี (งานกึ่งราชการ) จึงได้เห็นสังคมการทำงานในทุก
รูปแบบเรียกได้ว่าแบบในหนังในละคร สะท้อนชีวิตการทำงานในชีวิตจริงเลย เมื่อโตขึ้น ก็มีสถานการณ์ความเปลี่ยนแปลงจากการทำงานที่กดดัน แบ่งพรรคแบ่งพวก ช่วงชิง และการเอาตัวรอด ของงานตามหน้าที่และงานที่ได้มอบหมาย มาตามลำดับ ก็มีเรื่องให้เครียดอยู่เป็นประจำ แต่มาพักหลังเครียดมาก
กดดัน ทำให้บ่อยครั้งนอนไม่หลับ ตื่นตอนกลางดึก จะกังวลคิดซ้ำๆ เข้ามาให้หัวอยู่เป็นประจำ ไม่มีความสุข จนบ่อยครั้งที่ถามตัวเองว่า เราจนทน
ได้ถึงเมื่อไหร่ เวลาที่พอจะมีความสุข พอคิดเรื่องงานขึ้นมา ความสุขนั้นหายไปเลย บวกกับงานที่เราทำไม่มีเพื่อร่วมงาน ที่จะร่วมคิดร่วมทำได้
ทุกคนมีหน้าที่ที่ต่างกันออกไป ซึ่งที่ผ่านมาเราก็อดทน พยายามทำมาโดยตลอดเป็นระยะเวลามากกว่า 10 ปี
เราก็ปรึกษามีคู่สมรส เค้าก็รับฟัง แต่ให้เราอดทน ที่ไหนก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เราก็พยายามระบาย ให้เค้ารับฟังมาโดยตลอด เค้ารู้ว่าเราเป็นคนตั้งใจทำงาน ไม่สาย ไม่ลา ทำงานอย่างเต็มที หลังๆ เค้าก็เข้าใจมากขึ้น รับรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเรา เราเลยสบายใจมากขึ้น แต่เรื่องลาออก ยังมีในหัวตลอดทั้งๆ ที่ยังมาทำงานทุกวัน
ปัจจุบันใช้สิทธิในการรักษาพยาบาลที่หน่วยงานจัดให้กับสถาพยาบาบาลต่างๆ แต่ถ้าลาออกไป ก็หวังฝากฝีฝากไข้ในการรักษาพยาบาลกับคู่สมรส(รับราชการ) ไม่มีภาระผ่อนใดๆ ไม่มีภาระลูก มีเงินเก็บจำนวนหนึ่ง
จึงอยากสอบถามเเพื่อนๆ ที่มีสภาพปัญญาคล้ายๆ กัน ที่เบื่อกับสังคมการทำงานคิดจะลาออก มาหาอะไรทำเล็กๆ ใช้ชีวิตง่ายๆ ในสิ่งที่เราชอบ
แต่มีความสุขไหม (ถ้าไม่ต้องการย้ายฝ่าย/ย้ายแผนก หรือปรึกษา ขอคำแนะนำผู้บังคับบัญชานะ)
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบนะ
อายุ 40 ปี เบื่อกับสังคมการทำงาน คิดจะลาออกมาใช้ชีวิตไหม
รูปแบบเรียกได้ว่าแบบในหนังในละคร สะท้อนชีวิตการทำงานในชีวิตจริงเลย เมื่อโตขึ้น ก็มีสถานการณ์ความเปลี่ยนแปลงจากการทำงานที่กดดัน แบ่งพรรคแบ่งพวก ช่วงชิง และการเอาตัวรอด ของงานตามหน้าที่และงานที่ได้มอบหมาย มาตามลำดับ ก็มีเรื่องให้เครียดอยู่เป็นประจำ แต่มาพักหลังเครียดมาก
กดดัน ทำให้บ่อยครั้งนอนไม่หลับ ตื่นตอนกลางดึก จะกังวลคิดซ้ำๆ เข้ามาให้หัวอยู่เป็นประจำ ไม่มีความสุข จนบ่อยครั้งที่ถามตัวเองว่า เราจนทน
ได้ถึงเมื่อไหร่ เวลาที่พอจะมีความสุข พอคิดเรื่องงานขึ้นมา ความสุขนั้นหายไปเลย บวกกับงานที่เราทำไม่มีเพื่อร่วมงาน ที่จะร่วมคิดร่วมทำได้
ทุกคนมีหน้าที่ที่ต่างกันออกไป ซึ่งที่ผ่านมาเราก็อดทน พยายามทำมาโดยตลอดเป็นระยะเวลามากกว่า 10 ปี
เราก็ปรึกษามีคู่สมรส เค้าก็รับฟัง แต่ให้เราอดทน ที่ไหนก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เราก็พยายามระบาย ให้เค้ารับฟังมาโดยตลอด เค้ารู้ว่าเราเป็นคนตั้งใจทำงาน ไม่สาย ไม่ลา ทำงานอย่างเต็มที หลังๆ เค้าก็เข้าใจมากขึ้น รับรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเรา เราเลยสบายใจมากขึ้น แต่เรื่องลาออก ยังมีในหัวตลอดทั้งๆ ที่ยังมาทำงานทุกวัน
ปัจจุบันใช้สิทธิในการรักษาพยาบาลที่หน่วยงานจัดให้กับสถาพยาบาบาลต่างๆ แต่ถ้าลาออกไป ก็หวังฝากฝีฝากไข้ในการรักษาพยาบาลกับคู่สมรส(รับราชการ) ไม่มีภาระผ่อนใดๆ ไม่มีภาระลูก มีเงินเก็บจำนวนหนึ่ง
จึงอยากสอบถามเเพื่อนๆ ที่มีสภาพปัญญาคล้ายๆ กัน ที่เบื่อกับสังคมการทำงานคิดจะลาออก มาหาอะไรทำเล็กๆ ใช้ชีวิตง่ายๆ ในสิ่งที่เราชอบ
แต่มีความสุขไหม (ถ้าไม่ต้องการย้ายฝ่าย/ย้ายแผนก หรือปรึกษา ขอคำแนะนำผู้บังคับบัญชานะ)
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบนะ