เป็นเวลา 10 เดือนแล้วครับ ที่ผมตกอยู่ในความสัมพันธ์ที่ทุกข์มากกว่าสุข ยอมทน ยอมทุกข์เพื่อแลก ความสุขเพื่อมีเขาอยู่ในขีวิต แต่ก็ในขณะเดียวกันก็ต้องทนทรมาน จากความสุขที่ได้รักจากคนรักตัวเอง ยิ่งนับก็ยิ่งเจ็บ แต่เหมือนผมหลอกฝืนตัวเองว่ามันจะดี มันจะโอเค แต่นับวันมันยิ่งแย่ครับ มีบางเรื่องที่ผมต้องทำใจยอมรับไม่ได้แต่ทำฝืนว่าผมยอมรับได้ ทั้งที่ใจจริงไม่เลยครับ แต่ก็ทนว่ารับได้เพราะผมรักเขามาก ทุกวันนี้ผมไม่แทบไม่ค่อยมีสมาธิทำงาน ผมกับแฟนทำงานคนละที่ อยู่คนละจังหวัด ตอนนี้ไม่ได้เจอกันมา 4 เดือนแล้วครับ
ผมทำใจเดินออกไปจากเขาไม่ได้เลยครับ ผมกลัวทนความคิดถึงเขาไม่ไหว ทั้งที่ทุกวันนี้จากที่เคยคุยกันทุกวัน ตอนนี้โทรไปไม่รับบ้าง มีเวลาให้ผมน้อยลง ได่คุยกันน้อยลง ในขณะที่ผมคิดถึงมากเมื่อไม่ได้คุย เหมือนจะขาดใจ ผมรักเขามาก แต่อยู่แบบนี้ผมก็เสียใจ และเจ็บปวดเช่นกันครับ ขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆหน่อยครับ ผมไม่รู้ว่าถ้าผมเลือกเดินไป ผมจะอยู่ยังไง ผมจะอยู่ได้ไหม ผมจะทนคิดถึงเขาได้ไหม หรือ ทำใจยังไง ตัดใจยังไง เขาแฟนคนแรกด้วยครับ คบมาหลายปี ผมทำใจไม่ได้จริงๆครับ ช่วยบอกวิธีให้ผมหน่อยนะครับ
ผมควรจะทำยังไง หรือ ควรจะทำใจ ตัดใจ ครับ ช่วยผมหน่อยครับ
ผมทำใจเดินออกไปจากเขาไม่ได้เลยครับ ผมกลัวทนความคิดถึงเขาไม่ไหว ทั้งที่ทุกวันนี้จากที่เคยคุยกันทุกวัน ตอนนี้โทรไปไม่รับบ้าง มีเวลาให้ผมน้อยลง ได่คุยกันน้อยลง ในขณะที่ผมคิดถึงมากเมื่อไม่ได้คุย เหมือนจะขาดใจ ผมรักเขามาก แต่อยู่แบบนี้ผมก็เสียใจ และเจ็บปวดเช่นกันครับ ขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆหน่อยครับ ผมไม่รู้ว่าถ้าผมเลือกเดินไป ผมจะอยู่ยังไง ผมจะอยู่ได้ไหม ผมจะทนคิดถึงเขาได้ไหม หรือ ทำใจยังไง ตัดใจยังไง เขาแฟนคนแรกด้วยครับ คบมาหลายปี ผมทำใจไม่ได้จริงๆครับ ช่วยบอกวิธีให้ผมหน่อยนะครับ