สวัสดีค่ะ มีเรื่องอยากจะเล่าให้ฟัง!!! คือเรื่องมีอยู่ว่า ....
>>>เมื่อ พฤษภาคม 2559 ฉันได้มาฝึกสอนที่โรงเรียนใกล้บ้าน ฉันได้รู้จักกับผู้ชายคนนึง เค้าอายุอ่อนจากฉัน 10 ปี แรกๆฉันก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอได้คุยได้รู้จักก็เริ่มรู้สึกดีด้วย จนมาวันนึงเค้ามารู้ว่าฉันเป็นพี่สาวของพี่ที่เค้ารู้จักและเคารพ เค้าก็เลิกคุยกับเราแบบหักดิบไปเลย ตอนนั้นเสียใจมาก แต่ก็ยอมรับเพราะถ้าเราเป็นเค้า เราก็ทำแบบเค้า เวลาผ่านไป เราทำใจได้ เราก็ทักไปคุยเล่นกับเค้าแบบพี่แบบน้อง เค้าเป็นเด็กที่คุยด้วยแล้วรู้สึกว่าเค้าอบอุ่น มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ ปรึกษาได้ในหลายๆเรื่อง จนมาวันนึงมันมีเหตุการณ์ที่ทำให้เรามีอะไรเกินเลยกับเค้า จากวันนั้นเราก็คุยกันมาสักพัก เค้าก็ยังเป็นที่ปรึกษาที่ดี เราไม่สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นมาเป็นแฟนได้ แต่ทุกครั้งที่เราเหงา เศร้า มีอะไรไม่สบายใจ เราก็มีเค้าอยู่ข้างๆไว้คอยปรับทุกข์ มาห่างหายกันตอนที่เค้าไปมีแฟน และเราก็ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ เราลืมทุกอย่างหมดเกี่ยวกับเค้า ไม่รู้สึกคิดถึง ไม่เคยส่องเฟส ใช้ชีวิตแบบว่าเราไม่เคยรู้จักเค้ามาก่อน .....
>>>แล้วอยู่มาวันนึง โควิดระบาด เราต้องกลับมาอยู่บ้าน เราได้มีโอกาสเจอกับเค้าอีกครั้ง เรามีโอกาสได้เจอ ความรู้สึกทั้งหมดกลับมาอีกครั้ง แต่เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราแบบนั้น เค้าไม่ผิด แต่ผิดที่เราทั้งหมด ตอนนี้อยากเจอ อยากคุยด้วย คิดถึง ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เราไม่รู้ว่าเราต้องการอะไรกับเค้า แค่อยากคุยเฉยๆไม่ต้องคบกัน แต่นี่แม้แต่คุย เรายังไม่ได้คุย แค่ได้คุยกันบ้างตอนเจอหน้ากัน เค้าก็เหมือนแคร์ความรู้สึกเรา แต่เราไม่อยากคิดไปเอง เลยมองข้ามตรงนี้ไป บางทีก็อยากให้ปาฏิหาริย์มีจริง !!!
รักน่ะ เด็กตี๋!!!
รักเค้า ทั้งที่เค้าไม่รัก
>>>เมื่อ พฤษภาคม 2559 ฉันได้มาฝึกสอนที่โรงเรียนใกล้บ้าน ฉันได้รู้จักกับผู้ชายคนนึง เค้าอายุอ่อนจากฉัน 10 ปี แรกๆฉันก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอได้คุยได้รู้จักก็เริ่มรู้สึกดีด้วย จนมาวันนึงเค้ามารู้ว่าฉันเป็นพี่สาวของพี่ที่เค้ารู้จักและเคารพ เค้าก็เลิกคุยกับเราแบบหักดิบไปเลย ตอนนั้นเสียใจมาก แต่ก็ยอมรับเพราะถ้าเราเป็นเค้า เราก็ทำแบบเค้า เวลาผ่านไป เราทำใจได้ เราก็ทักไปคุยเล่นกับเค้าแบบพี่แบบน้อง เค้าเป็นเด็กที่คุยด้วยแล้วรู้สึกว่าเค้าอบอุ่น มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ ปรึกษาได้ในหลายๆเรื่อง จนมาวันนึงมันมีเหตุการณ์ที่ทำให้เรามีอะไรเกินเลยกับเค้า จากวันนั้นเราก็คุยกันมาสักพัก เค้าก็ยังเป็นที่ปรึกษาที่ดี เราไม่สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นมาเป็นแฟนได้ แต่ทุกครั้งที่เราเหงา เศร้า มีอะไรไม่สบายใจ เราก็มีเค้าอยู่ข้างๆไว้คอยปรับทุกข์ มาห่างหายกันตอนที่เค้าไปมีแฟน และเราก็ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ เราลืมทุกอย่างหมดเกี่ยวกับเค้า ไม่รู้สึกคิดถึง ไม่เคยส่องเฟส ใช้ชีวิตแบบว่าเราไม่เคยรู้จักเค้ามาก่อน .....
>>>แล้วอยู่มาวันนึง โควิดระบาด เราต้องกลับมาอยู่บ้าน เราได้มีโอกาสเจอกับเค้าอีกครั้ง เรามีโอกาสได้เจอ ความรู้สึกทั้งหมดกลับมาอีกครั้ง แต่เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราแบบนั้น เค้าไม่ผิด แต่ผิดที่เราทั้งหมด ตอนนี้อยากเจอ อยากคุยด้วย คิดถึง ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เราไม่รู้ว่าเราต้องการอะไรกับเค้า แค่อยากคุยเฉยๆไม่ต้องคบกัน แต่นี่แม้แต่คุย เรายังไม่ได้คุย แค่ได้คุยกันบ้างตอนเจอหน้ากัน เค้าก็เหมือนแคร์ความรู้สึกเรา แต่เราไม่อยากคิดไปเอง เลยมองข้ามตรงนี้ไป บางทีก็อยากให้ปาฏิหาริย์มีจริง !!!
รักน่ะ เด็กตี๋!!!