เรามีเรื่องจะมาระบายค่ะ เรารู้สึกน้อยใจกับพ่อแม่
คือตอนเด็กๆที่เราเกิด แม่กับพ่อก็เอาเรามาฝากไว้กับปู่ย่าที่ต่างจังหวัด แล้วท่านก็ไปทำงานที่กทม. พอเราโตขึ้นมาเราก็เริ่มรู้เรื่องรู้ราว และคิดถึงพ่อกับแม่ เพราะท่านกลับมาหาเราเฉพาะช่วงเทศกาล ประมาณปีนึง 2 ครั้งเท่านั้น อีกอย่างท่านไม่โทรมาหาเราเลย ไม่เคยเลยล่ะ แล้วเราก็ไม่ได้โทรหาท่านเลย เพราะมีเรื่องจำฝังใจตอนเด็ก คือตอนเด็กวันนั้นเป็นวันแม่ แล้วย่าก็บอกโทรไปหาแม่หน่อย ไปอวยพรให้ท่านสุขภาพแข็งแรง เราก็โทรไป แม่ก็ถามว่า โทรมาทำไมด้วยน้ำเสียงเย็นชา เราก็น้ำตาคลอเลยค่ะ แล้วตอบกลับไปว่า โทรมาเล่นด้วยด้วยเฉยๆ แล้วเราก็วางสายไปเลย จากนั้นก็นั่งร้องไห้คนเดียว มีอะไรก็ไม่รู้จะปรึกษาใครเลย แล้วเวลาที่พ่อแม่มาบ้านมาหาเรา เราก็รู้สึกว่าเราไม่สนิทกับท่านเลย มีอะไรก็จะไม่กล้าพูด เราก็เลยรู้สึกน้อยใจ และคิดว่าพ่อแม่รักเรารึเปล่า เพื่อนๆคิดว่ายังไง หรือคิดมากไปเองรึเปล่า
รู้สึกน้อยใจ พ่อแม่ไม่รัก
คือตอนเด็กๆที่เราเกิด แม่กับพ่อก็เอาเรามาฝากไว้กับปู่ย่าที่ต่างจังหวัด แล้วท่านก็ไปทำงานที่กทม. พอเราโตขึ้นมาเราก็เริ่มรู้เรื่องรู้ราว และคิดถึงพ่อกับแม่ เพราะท่านกลับมาหาเราเฉพาะช่วงเทศกาล ประมาณปีนึง 2 ครั้งเท่านั้น อีกอย่างท่านไม่โทรมาหาเราเลย ไม่เคยเลยล่ะ แล้วเราก็ไม่ได้โทรหาท่านเลย เพราะมีเรื่องจำฝังใจตอนเด็ก คือตอนเด็กวันนั้นเป็นวันแม่ แล้วย่าก็บอกโทรไปหาแม่หน่อย ไปอวยพรให้ท่านสุขภาพแข็งแรง เราก็โทรไป แม่ก็ถามว่า โทรมาทำไมด้วยน้ำเสียงเย็นชา เราก็น้ำตาคลอเลยค่ะ แล้วตอบกลับไปว่า โทรมาเล่นด้วยด้วยเฉยๆ แล้วเราก็วางสายไปเลย จากนั้นก็นั่งร้องไห้คนเดียว มีอะไรก็ไม่รู้จะปรึกษาใครเลย แล้วเวลาที่พ่อแม่มาบ้านมาหาเรา เราก็รู้สึกว่าเราไม่สนิทกับท่านเลย มีอะไรก็จะไม่กล้าพูด เราก็เลยรู้สึกน้อยใจ และคิดว่าพ่อแม่รักเรารึเปล่า เพื่อนๆคิดว่ายังไง หรือคิดมากไปเองรึเปล่า