เริ่มเลยนะครับ ไม่รอช้าผมอยากถามความคิดเห็น
ตอนนี้ผมอายุ27เเล้วเรียนจบมานานแต่ไม่ได้ทำงาน ผมมีโอกาสมากมายในการทำงานนะครับ ผมค่อนข้างมีต้นทุนด้วย เเต่ทุกอย่างเป็นไปไม่ได้เพราะผมต้องดูเเลพ่อ ที่ป่วยพิการเข้าปีที่10เเล้ว ซึ่งในความทรงจำของผมตั้งเเต่เด็กจะเจอพ่อทำร้ายเเม่ตลอด เจ่ชู้ มีเมียน้อย ตีแม่ ไปอยู่กับเมียน้อยจนเขาทิ้งเลยกลับมาอยู่กับเเม่ผม จนวันนึงเส้นเลือดในสมองแตกจึงต้องพิการ ทุกอย่างตกเป็นแม่ผมที่ต้องดูเเล หาเงินหมดเป็นเเสนๆให้พ่อ ปรนนิบัติทุกอย่างสบายมาก เหมือนพ่อไม่เคยทำร้ายเเม่มาก่อน ผมก็เคยถามนะครับว่าเเม่ทนได้ยังไง แกก็พูดตามประสาคนแก่อะครับ ได้เกิดมาร่วมกันเเล้วทำไงได้ ผมมีส่วนช่วยดูเเลพ่อตลอดนะครับ ขอบอกเลยว่า ถึงแกจะป่วยพิการพูดไม่ได้ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เเค่ไหน แกก็ยังมีนิสัยเดิมตอนแกปกติติดมา เช่น เอาเเต่ใจ เลือกนั่นเลือกนี่ อย่างเช่น เอาของกินที่แกไม่ชอบให้แกก็จะปัดหนี อะไรเเบบนี้อะครับ.. ทุกวันนี้เข้าปีที่10เเล้วครับ ผมกับแม่ต้องดูเเลแก พูดตรงๆทุกวันนี้ผมเริ่มคิดเเล้วว่า บางครั้งผมไม่มีโอกาสได้ออกไปเจอโลกข้างนอกเลย เพราะผมต้องดูเเลคนทางบ้าน ผมไม่มีโอกาสยืนได้ด้วยตัวเองเลย ถ้าผมทำอะไรมันก็พัง เพราะวางแผนไม่เป็น ผลที่ได้ก็คือ แม่ไม่ให้ทำอะไรด้วยตัวเองเลยครับ ผมอึดอัด จนทุกวันนี้ผมเครียด ติดหนี้ สร้างหนีไว้เพราะคิดว่าตัวเองเก่งพอที่จะจัดการได้ .. ผมอยากให้เเม่สบายมาก ผมรู้สึกผิดที่ต้องขอเงินแกใช้อยู่ทุกวันนี้ผมพูดตรงๆว่าผมมองไม่เห็นความดีของพ่อในความทรงจำเลย ทำไมผมถึงต้องยึดติดกับคำว่าบุญคุณด้วย ผมดูเเลแกมา10ปี ไหนคือผลตอบเเทนของความกตัญญูครับ ผมมองไม่เห็นอนาคต มันพังลงทุกวัน..
ผมอยากถามเพื่อนๆในพันทิป ให้ข้อคิดผมทีครับ
ผมจะเริ่มยังไงดี ผมทำอะไรไม่ได้เลย
คนพิการอยู่ไปทำไม... อย่าพึ่งตกใจนะครับ
ตอนนี้ผมอายุ27เเล้วเรียนจบมานานแต่ไม่ได้ทำงาน ผมมีโอกาสมากมายในการทำงานนะครับ ผมค่อนข้างมีต้นทุนด้วย เเต่ทุกอย่างเป็นไปไม่ได้เพราะผมต้องดูเเลพ่อ ที่ป่วยพิการเข้าปีที่10เเล้ว ซึ่งในความทรงจำของผมตั้งเเต่เด็กจะเจอพ่อทำร้ายเเม่ตลอด เจ่ชู้ มีเมียน้อย ตีแม่ ไปอยู่กับเมียน้อยจนเขาทิ้งเลยกลับมาอยู่กับเเม่ผม จนวันนึงเส้นเลือดในสมองแตกจึงต้องพิการ ทุกอย่างตกเป็นแม่ผมที่ต้องดูเเล หาเงินหมดเป็นเเสนๆให้พ่อ ปรนนิบัติทุกอย่างสบายมาก เหมือนพ่อไม่เคยทำร้ายเเม่มาก่อน ผมก็เคยถามนะครับว่าเเม่ทนได้ยังไง แกก็พูดตามประสาคนแก่อะครับ ได้เกิดมาร่วมกันเเล้วทำไงได้ ผมมีส่วนช่วยดูเเลพ่อตลอดนะครับ ขอบอกเลยว่า ถึงแกจะป่วยพิการพูดไม่ได้ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เเค่ไหน แกก็ยังมีนิสัยเดิมตอนแกปกติติดมา เช่น เอาเเต่ใจ เลือกนั่นเลือกนี่ อย่างเช่น เอาของกินที่แกไม่ชอบให้แกก็จะปัดหนี อะไรเเบบนี้อะครับ.. ทุกวันนี้เข้าปีที่10เเล้วครับ ผมกับแม่ต้องดูเเลแก พูดตรงๆทุกวันนี้ผมเริ่มคิดเเล้วว่า บางครั้งผมไม่มีโอกาสได้ออกไปเจอโลกข้างนอกเลย เพราะผมต้องดูเเลคนทางบ้าน ผมไม่มีโอกาสยืนได้ด้วยตัวเองเลย ถ้าผมทำอะไรมันก็พัง เพราะวางแผนไม่เป็น ผลที่ได้ก็คือ แม่ไม่ให้ทำอะไรด้วยตัวเองเลยครับ ผมอึดอัด จนทุกวันนี้ผมเครียด ติดหนี้ สร้างหนีไว้เพราะคิดว่าตัวเองเก่งพอที่จะจัดการได้ .. ผมอยากให้เเม่สบายมาก ผมรู้สึกผิดที่ต้องขอเงินแกใช้อยู่ทุกวันนี้ผมพูดตรงๆว่าผมมองไม่เห็นความดีของพ่อในความทรงจำเลย ทำไมผมถึงต้องยึดติดกับคำว่าบุญคุณด้วย ผมดูเเลแกมา10ปี ไหนคือผลตอบเเทนของความกตัญญูครับ ผมมองไม่เห็นอนาคต มันพังลงทุกวัน..
ผมอยากถามเพื่อนๆในพันทิป ให้ข้อคิดผมทีครับ
ผมจะเริ่มยังไงดี ผมทำอะไรไม่ได้เลย