ก่อนตะวันจะลับขอบฟ้า......
บริเวณชายแดน ระหว่างแว่นแคว้นหลายๆ แคว้นแห่งสองแผ่นดิน มีผู้คนจากจักรวรรดิจำนวนนับร้อย กระจายกำลังกันออกไปเป็นกลุ่มๆ และลักลอบเข้าสู่แดนสหพันธรัฐ และเมื่อเข้าไปได้แล้ว ทุกคนก็ปะปนกับชาวสหพันธรัฐไปหมด ยากที่จะแยกได้
แต่มีคนเดียวเท่านั้น ซึ่งเป็นที่รู้จักกันอย่างดีแล้วสำหรับกลุ่มบุคคลสำคัญในโลโคเทีย และคณะของกัปตัน...ไดรฟัส!
อดีตสมาชิกคณะนักพลังจิตของเทพพยากรณ์ผู้แปรพักตรมาเป็นสปายให้กับทางสหพันธรัฐ ได้แอบเดินทางข้ามแดนเข้ามาในสหพันธรัฐ และมุ่งหน้าสู่แคว้นโลโคเทียอย่างเร่งด่วน...ตอนแอบเดินทางข้ามแดนนั้นใช้เวลามากพอสมควรเพราะจะให้พวกจักรวรรดิโดยเฉพาะอย่างยิ่งทหารของจักรพรรดิเนรอส หรือบริวารของเทพพยากรณ์ออเรเคิลพบเห็นไม่ได้เป็นอันขาด เพราะทุกคนในจักรวรรดิรู้แล้วว่าเขาแปรพักตร หากถูกจับได้ โทษคือประหารสถานเดียว! ดังนั้นต้องแอบลักลอบข้ามแดน แต่ครั้นผ่านเข้าสู่แดนสหพันธรัฐเรียบร้อยแล้ว เขาก็เป็นอิสระ รีบไปยังศูนย์เช่ายานบินที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วเช่ายานบินลำหนึ่งขับไปยังศูนย์วิทยาศาสตร์และกองบัญชาการเมืองโลโคเทียโดยไม่รอช้า เพื่อแจ้งข่าวความเคลื่อนไหวของฝ่ายจักรวรรดิซึ่งมีมาอย่างกระทันหันและอย่างกว้างขวาง ให้ทางนี้ได้ทราบ
"น่าแปลกมาก" อิบิคัส ผู้นำชุมชนเอ่ยขึ้นหลังจากฟังรายงานจากไดรฟัสจบ "พวกมันมีแผนการณ์อะไรกันแน่ ??"
"เจ้าไม่รู้แผนของพวกมันเลยหรือ ไดรฟัส ?" กัปตันวันชนะถาม
"ข้าน้อย ไม่ทราบเลยขอรับ นายท่าน" สายลับหัวเห็ดส่ายหน้า "แต่ข้าน้อย สังหรณ์ใจว่า น่าจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ จึงรีบเดินทางมาแจ้งข่าวด้วยตนเองขอรับ"
"พวกมันแห่กันเข้ามาในเวลาเย็น แสดงว่า จะต้องลงมือกระทำการร้ายอะไรสักอย่างหนึ่ง ในยามราตรี..." ผู้เฒ่าไดโอเซนัสกล่าวคาดการณ์พลางลูบเครายาวหงอกขาวของตนไปพลางอย่างใช้ความคิด
"พวกมันคิดจะทำอะไรกันแน่ ? แล้วมีข่าวฆาตกรรมเกิดขึ้นบ้างไหม ไดรฟัส ?" เซบาสเต็นเป็นผู้ซักถามต่อ
"ยังไม่มีขอรับ" ไดรฟัสส่ายหน้าตอบอีก
"หรือว่า...พวกมันเพียงต้องการเข้ามาอยู่ปะปน แทรกซึมในหมู่พวกเราชาวสหพันรัฐ ?" เฮโรดัส หัวหน้าผู้พิพากษาแห่งตุลาการศาลทวีปเดาอีกคน
"ถ้าพวกมันต้องการเช่นนั้น ก็เข้ามาได้ตั้งแต่ตอนเช้า หรือตอนเที่ยง ตอนบ่าย ซึ่งจะทำให้มีเวลามาก พวกมันก็จะสามารถเข้ามาได้เป็นจำนวนมาก" กัปตันวันชนะแสดงความเห็นบ้าง "แต่นี่ไม่! พวกมันเลือกเดินทางเข้ามาในยามสนธยา! ข้าสงสัยว่า พวกมันต้องมีแผนการพิเศษบางอย่างสำหรับราตรีนี้เป็นแน่!"
"ถ้าอย่างนั้น ต้องจัดเวรยามรักษาบริเวณรอบๆ ศูนย์บัญชาการ และสถานที่สำคัญๆ ทุกแห่ง ของทุกเมือง" อิบิคัสเริ่มวางแผนการตั้งรับ "ข้าจะส่งข่าวด่วนไปยังแว่นแคว้นอื่นๆ ทั่วสหพันธรัฐ ให้ดำเนินการแบบเดียวกัน"
"ข้าจะส่งยานบินสายตรวจทุกลำ ให้บินตรวจตราอย่างละเอียด" เซบาสเต็นกล่าวเสริม
"เราคงทำได้ดีที่สุด เท่านี้แหละนะ" ผู้เฒ่าไดโอเซนัสกล่าว
"พวกเรา จะช่วยตรวจตราด้วยอีกแรงขอรับ" กัปตันวันชนะกล่าว แล้วหันไปเรียกลูกน้องคนเก่ง
"แอนดี้!"
"ครับ เจ้านาย"
"นายออกไปเหาะสำรวจดูกับเขาด้วยนะ ส่งภาพและเสียงรายงานมาทุกระยะ ฉันและทุกคนจะประจำการอยู่บนยาน"
"ได้ครับผม" สุดยอดแอนดรอยผู้เหนือกว่าหุ่นยนต์เอไอทุกตัวในโลกยิ้มแฉ่งรับคำสั่งพลางยกมือขวาขึ้นทำท่าวันทยาหัตถ์
"เฮ่ยย....ลุยเดี่ยวๆ ได้ไงเล้า คู่หู!" สถาพรแย้มยิ้มกล่าว "ขอลุยด้วยคนซี่ !!" ว่าแล้วหันไปยักคิ้วข้างขวาให้กับกัปตันเพื่อนรัก "นะ..โอเค้ ?"
"ตามสบายเลยเพื่อน!" กัปตันวันชนะยิ้มและพยักหน้าตอบ "อย่าเผลอปล่อยขีปนาวุธนิวเคลียร์ถล่มบ้านเมืองก็แล้วกัน ไม่งั้นแอตแลนติสอาจจะจมก่อนเวลาอันควร!!"
"แหม...เราไม่บ้าระห่ำถึงปานนั้นด๊อก!!" สถาพรตอบแล้วหัวเราะ ก่อนจะเดินจากไปโดยบอกทิ้งท้าย
"แอนดี้ รอแป๊บนะ ฉันไปแปลงร่างเป็นไออ้อนแมนก่อน เดี๋ยวออกไปพร้อมกัน"
"ได้เลยครับ คุณสถาพร" แอนดี้ยิ้มตอบ
*****************************************************************************
ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว...และจันทร์เพ็ญส่องแสงกระจ่าง ท้องนภาปรากฏเมฆใหญ่น้อยกระจัดกระจาย...
บริเวณซึ่งเป็นป่าเขาลำเนาไพร เสียงสุนัขป่าพากันเห่าหอนกันเสียงขรม...เสียงของพวกมันฟังดูน่าหวาดหวั่น!
และทั้งในป่า กับในเมือง ผู้คนทั้งหลายซึ่งได้ลักลอบข้ามแดนมาจากฝั่งจักรวรรดิและกระจายกำลังกันไปในหลายๆ แห่ง หลีกเร้นกันอยู่ในสถานที่ลับ ต่างพากันออกมาสู่ที่แจ้ง อาบแสงจันทร์...
และแล้ว พระจันทร์ก็พลันเปลี่ยนสี กลายเป็นพระจันทร์สีเลือด!
ฝูงสุนัขป่าทั้งหลายทั้งใกล้และไกล พากันส่งเสียงเห่าหอนระงมหนักขึ้น!! และสำหรับบรรดาผู้คนทั้งหลายซึ่งกำลังยืนอาบแสงจันทร์กันอยู่นั้น สรีระของแต่ละคนๆ เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง!!
เริ่มจากมีอาการกายสั่นเทิ้ม กล้ามเนื้อ เส้นเลือด เส้นเอ็น ปูดโปนและค่อยๆ ยืดขยายออก พร้อมกับเส้นขนทั่วร่างงอกยาวกว่าเดิม! แขน ขา ยาวยืดออกไปพร้อมกับเล็บงอกยาวและปลายแหลมเยี่ยงเล็บสัตว์ร้าย!!
ร่างกายซึ่งกำลังแปรผัน ใหญ่โตขึ้น และไม่อาจยืนสองเท้าต่อไปได้ เพราะมือและแขนทั้งสองโน้มลงยันกับพื้น แหงนหน้าซึ่งปรากฏขนปกคลุมมากขึ้น ปากยื่นยาวออกเป็นรูปปากสุนัขพร้อมเขี้ยวโง้ง น้ำลายยืด ส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับกำลังได้รับความเจ็บปวดแสนสาหัส...แต่ทว่า มันเป็นความเจ็บปวดซึ่งนำความสุขสันต์และพึงพอใจอย่างล้นเหลือ!!
ในที่สุด พวกเขาก็กลายร่างเป็น "แวร์วูล์ฟ" หรือมนุษย์หมาป่าผู้กระหายเลือด โดยสมบูรณ์กันทั่วหน้า !!!
การบุกเข้าเมือง โจมตีชาวแว่นแคว้นหลายแห่ง เริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้น !!!
และเพราะว่ามันยังเป็นช่วงเวลาเพิ่งผ่านหัวค่ำมาไม่นาน ประชาชนคนสัญจรไปมาตามท้องถนนในเมืองต่างๆ ยังคงมีอยู่ ผู้คนมากมาย จึงถูกเหล่ามนุษย์หมาป่าไล่ล่า โดดขย้ำ ดูดกินเลือดไปตามๆ กัน
ภาพแห่งความโกลาหลอลหม่านซึ่งกำลังบังเกิดขึ้น ปรากฏผ่านจอมอนิเตอร์ทั้งบนยาน THE FUGITIVE ซึ่งกัปตันและชาวคณะกำลังเฝ้าสังเกตการณ์ และภายในศูนย์วิทยาศาสตร์ กองบัญชาการโลโคเทีย โดยการ "ถ่ายทอดสด" จากสองตาของแอนดี้ ซึ่งกำลังเหาะสำรวจเมืองอยู่บนฟ้า
ทุกคนมองดูเหตุการณ์ซึ่งกำลังถูกถ่ายทอดสดมาทั้งภาพและเสียงอย่างตื่นตระหนก!!
"ship หาย!! ข้างล่างนั่น มันเกิดนรกอะไรกันวะ !!" สถาพรผู้ซึ่งอยู่ภายใต้เกราะ "ไออ้อนแมน" และกำลังเหาะสำรวจคู่กับแอนดี้แหกปากร้อง
"ชาวเมืองกำลังแย่แล้วครับ เราต้องช่วยพวกเขาแล้วครับคุณสถาพร" แอนดี้พูดเร็วปรื๋อ แล้วรีบลดระดับความสูงลง กางแขนทั้งสองออก แบมือแล้วเริ่มปล่อยแสงเลเซอร์เข้าใส่มนุษย์หมาป่าซึ่งอยู่ในระยะสายตาทั้งสองข้าง
แซ่ดดดดดดดดดดด..................
แซ่ดดดดดดดดดดด...............
พรึ่บบบบบบบ.............
อ๊าาาาาา........
กกก............
อ๊าาา.......
วววว..........
ไฟลุกท่วมร่างมนุษย์หมาป่าทุกตัวที่โดนแสงพิฆาต พวกมันต่างร้องโหยหวนและดิ้นพราดๆ ไปตามๆ กัน จนขาดใจตาย...
"แหม ยิงมันส์เลยนะแอนดี้ !! ขอไออ้อนแมนบ้างซี่..." สถาพรกล่าวอย่างมันเขี้ยว และเริ่มแบมือปล่อยแสงเลเซอร์เข้าใส่มนุษย์หมาป่าเท่าที่ตัวเขาจะมองเห็น!
แซ่ดดดดดดดดดดด..................แซ่ดดดดดดดดดดด...............พรึ่บบบบบบบ.............
อ๊าาาาาา........กกก............อ๊าาาาาา........กกก............อ๊าาา.......วววว..........
"วู้ว์ว์ !!! โคตรมันส์เลยว่ะ แอนดี้ !!" สถาพรกล่าวอย่างสนุกและสะใจ
"ครับ คุณสถาพร แต่ยังเหลืออีกหลายตัวนะครับ แถมวิ่งไวด้วย!" แอนดี้ตอบไปด้วยไล่ยิงไปด้วย
"เออว่ะ!!" ด็อกเตอร์จอมระห่ำเพิ่งสังเกต "แม่NG ไว ship หาย แต่ละตัวๆ! "
"ปกติ หมาป่าก็มีความว่องไวมากเป็นธรรมชาติอยู่แล้วครับ แต่ผมว่า พวกนี้ ไวกว่าหมาป่าธรรมดาทั่วไปอีก!"
"เออแฮะ!! ตัวก็ใหญ่โตมากด้วย"
"แล้วสังเกตไหมครับ พวกมันกัดเหยื่อแล้ว ไม่กัดกินเนื้อ ดูดแต่เลือด!!"
"เฮ้ยย จริงง่ะ ??" สถาพรทำตาโต พอลองส่องดูคนที่โดนกัด และซูมเข้าไปใกล้ๆ ก็ประจักษ์ชัดกับตา
"เฮ้ยย! งั้น พวกมันก็ไม่ใช่หมาป่าธรรมดาแล้วสิ ??"
"WEREWOLVES ค่ะ คุณสถาพร!!" เสียงวิทยุจากแฟนของคู่หูแจ้งเข้ามา
"หา...!! พูดเป็นเล่นน่าาาา คุณเล็ก! มนุษย์หมาป่า เนี่ยนะ ??!!"
"ใช่แล้วค่ะ คุณสถาพร ฟังไม่ผิดหรอก!"
"แล้วก็...ตอนนี้นี่...เป็นเวลาแค่สองทุ่มเองนะเพื่อน!" กัปตันวันชนะวิทยุเข้ามาอีกคน "ราตรียังเยาว์เลย...อีกนาน กว่าจะถึงวันใหม่"
"แล้วไงวะ ??" ด็อกเตอร์ผู้บ้าดีเดือดโดยปกติย้อนถาม "ในเมื่อมีเวลาอีกมาก ก็ดีแล้วนี่นา ไล่ฆ่าแม่ng หมดทุกตัวเลยดิ๊ !!" เขากล่าวไปพลางเหาะไล่ยิงเหล่ามนุษย์หมาป่าไปพลาง
"เรามีปัญหาใหญ่อีกข้อหนึ่งเพื่อน"
"อะหยังแห๋มเมาะ ??!!!" สถาพรย้อนถามด้วยสำนวนชาวเหนือล้านนา ทำให้ชาวคณะหลายคนหัวเราะก๊าก โดยเฉพาะมหาเอก
"คุณสถาพรคะ ฟังให้ดีนะคะ..." สาวเล็กเริ่มอธิบาย "คนที่ถูกแวร์วูล์ฟกัด จะเป็นเหมือนคนที่ถูกแวมไพร์ หรือซอมบี้กัดค่ะ!!"
"เฮ้ยย!!" ด็อกเตอร์หนุ่มใหญ่ร้องเสียงหลง "งั้นชาวเมืองที่โดนกัด ก็จะกลายเป็นมนุษย์หมาป่า ลุกขึ้นมาอาละวาดกันละสิเนี่ย!"
"ใช่ค่ะ!"
"เราต้องช่วยชาวเมืองแล้วละเพื่อน" กัปตันวันชนะบอก "ห้ามฆ่าพวกเขาเด็ดขาด ต้องหาวิธีแก้!!"
"แล้วจะแก้ยังไงว้า......." ไออ้อนแมนเผลอยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากุมหัว
"คนที่โดนกัด จะสลบไปชั่วครู่ ไม่ตายโดยทันทีนะคะ" สาวเล็กอธิบายเพิ่ม "และการจะช่วยพวกเขา มีสองอย่างค่ะ"
"อะไรบ้างครับ ?"
"หนึ่ง...สร้างวัคซีนขึ้นมาแก้ โดยต้องจับใครสักคนซึ่งโดนกัดมาศึกษาในห้องแล็ป, สอง...พยายามหาตัว 'เจ้านาย' หรือแวร์วูล์ฟตัวหัวหน้าของพวกมันให้เจอ แล้วฆ่ามันเสีย!! ถ้าตัวหัวหน้าตาย เหล่าบริวารซึ่งโดนกัด และอาจรวมถึงบริวารทุกตัวที่เหลือ อาจจะสิ้นฤทธิ์ไปด้วย!! ทั้งสองอย่างต้องทำควบคู่กันไปค่ะ และต้องรีบทำด้วย"
"งั้นผมหรือแอนดี้ ต้องเอาตัวชาวเมืองสักคนหนึ่งซึ่งโดนกัดแล้ว กลับไปที่ศูนย์"
"นายพากลับมาคนนึงก็แล้วกัน" กัปตันวันชนะบอก "เอามาเดี๋ยวนี้เลย!"
"ว้า! อดไล่ล่าฆ่าต่อแล้วสิงั้น!!" พูดจบแล้วสถาพรก็ส่งเสียงจิ๊กจั๊กด้วยความขัดใจ
"ต่อให้นายและแอนดี้ช่วยกันไล่ฆ่าหมดทั้งเมืองนี้ มันก็ยังมีที่เมืองอื่นอีก! คืนนี้ทั้งคืน พวกเราไม่สามารถไล่ฆ่าพวกมันได้หมดหรอกเพื่อน! เพราะฉะนั้น ดำเนินแผนการรักษาชาวเมืองตามที่คุณเล็กว่าดีกว่า"
"อืม...เอาตามนั้นก็ได้เพื่อน! งั้น เดี๋ยวเราอุ้มชาวเมืองที่โดนกัดคนหนึ่งกลับไปให้ก็แล้วกัน"
"ดีแล้วเพื่อน! จัดการเลย แล้วรีบกลับมา, อ้อ แอนดี้!!"
"ครับ เจ้านาย ??"
"เราจำเป็นต้องรู้ว่า หลังจากที่ชาวเมืองคนใดคนหนึ่งโดนกัดแล้ว ต้องรอนานเท่าไร เขาจึงจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้งและกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าในคืนนี้ เพราะฉะนั้น ให้นายฆ่ามนุษย์หมาป่าอีกสักตัว หลังจากที่มันกัดชาวเมืองคนใดคนหนึ่งจนสลบไปแล้ว และรอ เฝ้าจับเวลาดูว่า ผ่านไปกี่ชั่วโมง กี่นาที คนที่ถูกกัดจึงฟื้น พอเขาฟื้นแล้วก็บันทึกเวลาไว้ แล้วพาเขากลับมาเพื่อทดลองในห้องแล็ป เข้าใจไหม ?"
"เข้าใจแล้วครับผม!"
"ดีมาก! เริ่มดำเนินการตามนั้น แล้วรีบกลับมา!"
"ครับ เจ้านาย"
"แล้วเมืองอื่นๆ นายจะทำไงวะ ?" สถาพรถาม หลังจากเขาอุ้มร่างบุรุษชาวเมืองซึ่งถูกกัดคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน เตรียมตัวเหาะกลับศูนย์
"เราจะส่งข่าวบอกคนที่ศูนย์บัญชาการ ให้พวกเขาไล่กำจัดพวกมนุษย์หมาป่าไปก่อนเท่าที่จะกำจัดได้ แต่ต้องพยายามพาชาวเมืองที่ถูกกัดไปขังรวมกันไว้ก่อนเพื่อการรักษา นี่คือวิธีที่ดีที่สุดแล้ว"
"โอเค! ตอนนี้เรามีคนที่โดนกัดคนหนึ่งอยู่ในอ้อมแขนแล้ว กำลังจะกลับเดี๋ยวนี้"
"รีบมาเลยเพื่อน! ปล่อยให้แอนดี้อยู่ตรงนั้นไปก่อน"
"โอเค! เดี๋ยวเจอกัน" สถาพรตอบกลับเพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้ายแล้วหันมาบอกคู่หู "แอนดี้! นายอยู่ที่นี่ ปฏิบัติการตามที่เจ้านายเขาบอก แล้วค่อยกลับไปทีหลังนะ ฉันไปก่อนละ"
"OK ครับ"
แล้วไออ้อนแมนก็อุ้มร่างบุรุษที่โดนมนุษย์หมาป่ากัดคนนั้นเหาะจากไป
(ต่อครับ) ^^
💫🕛💫🚀 แดนศิวิไลซ์ ( หลงกาล ภาค 2 ) ตอนที่ 33 🚀💫🕛💫
บริเวณชายแดน ระหว่างแว่นแคว้นหลายๆ แคว้นแห่งสองแผ่นดิน มีผู้คนจากจักรวรรดิจำนวนนับร้อย กระจายกำลังกันออกไปเป็นกลุ่มๆ และลักลอบเข้าสู่แดนสหพันธรัฐ และเมื่อเข้าไปได้แล้ว ทุกคนก็ปะปนกับชาวสหพันธรัฐไปหมด ยากที่จะแยกได้
แต่มีคนเดียวเท่านั้น ซึ่งเป็นที่รู้จักกันอย่างดีแล้วสำหรับกลุ่มบุคคลสำคัญในโลโคเทีย และคณะของกัปตัน...ไดรฟัส!
อดีตสมาชิกคณะนักพลังจิตของเทพพยากรณ์ผู้แปรพักตรมาเป็นสปายให้กับทางสหพันธรัฐ ได้แอบเดินทางข้ามแดนเข้ามาในสหพันธรัฐ และมุ่งหน้าสู่แคว้นโลโคเทียอย่างเร่งด่วน...ตอนแอบเดินทางข้ามแดนนั้นใช้เวลามากพอสมควรเพราะจะให้พวกจักรวรรดิโดยเฉพาะอย่างยิ่งทหารของจักรพรรดิเนรอส หรือบริวารของเทพพยากรณ์ออเรเคิลพบเห็นไม่ได้เป็นอันขาด เพราะทุกคนในจักรวรรดิรู้แล้วว่าเขาแปรพักตร หากถูกจับได้ โทษคือประหารสถานเดียว! ดังนั้นต้องแอบลักลอบข้ามแดน แต่ครั้นผ่านเข้าสู่แดนสหพันธรัฐเรียบร้อยแล้ว เขาก็เป็นอิสระ รีบไปยังศูนย์เช่ายานบินที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วเช่ายานบินลำหนึ่งขับไปยังศูนย์วิทยาศาสตร์และกองบัญชาการเมืองโลโคเทียโดยไม่รอช้า เพื่อแจ้งข่าวความเคลื่อนไหวของฝ่ายจักรวรรดิซึ่งมีมาอย่างกระทันหันและอย่างกว้างขวาง ให้ทางนี้ได้ทราบ
"น่าแปลกมาก" อิบิคัส ผู้นำชุมชนเอ่ยขึ้นหลังจากฟังรายงานจากไดรฟัสจบ "พวกมันมีแผนการณ์อะไรกันแน่ ??"
"เจ้าไม่รู้แผนของพวกมันเลยหรือ ไดรฟัส ?" กัปตันวันชนะถาม
"ข้าน้อย ไม่ทราบเลยขอรับ นายท่าน" สายลับหัวเห็ดส่ายหน้า "แต่ข้าน้อย สังหรณ์ใจว่า น่าจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ จึงรีบเดินทางมาแจ้งข่าวด้วยตนเองขอรับ"
"พวกมันแห่กันเข้ามาในเวลาเย็น แสดงว่า จะต้องลงมือกระทำการร้ายอะไรสักอย่างหนึ่ง ในยามราตรี..." ผู้เฒ่าไดโอเซนัสกล่าวคาดการณ์พลางลูบเครายาวหงอกขาวของตนไปพลางอย่างใช้ความคิด
"พวกมันคิดจะทำอะไรกันแน่ ? แล้วมีข่าวฆาตกรรมเกิดขึ้นบ้างไหม ไดรฟัส ?" เซบาสเต็นเป็นผู้ซักถามต่อ
"ยังไม่มีขอรับ" ไดรฟัสส่ายหน้าตอบอีก
"หรือว่า...พวกมันเพียงต้องการเข้ามาอยู่ปะปน แทรกซึมในหมู่พวกเราชาวสหพันรัฐ ?" เฮโรดัส หัวหน้าผู้พิพากษาแห่งตุลาการศาลทวีปเดาอีกคน
"ถ้าพวกมันต้องการเช่นนั้น ก็เข้ามาได้ตั้งแต่ตอนเช้า หรือตอนเที่ยง ตอนบ่าย ซึ่งจะทำให้มีเวลามาก พวกมันก็จะสามารถเข้ามาได้เป็นจำนวนมาก" กัปตันวันชนะแสดงความเห็นบ้าง "แต่นี่ไม่! พวกมันเลือกเดินทางเข้ามาในยามสนธยา! ข้าสงสัยว่า พวกมันต้องมีแผนการพิเศษบางอย่างสำหรับราตรีนี้เป็นแน่!"
"ถ้าอย่างนั้น ต้องจัดเวรยามรักษาบริเวณรอบๆ ศูนย์บัญชาการ และสถานที่สำคัญๆ ทุกแห่ง ของทุกเมือง" อิบิคัสเริ่มวางแผนการตั้งรับ "ข้าจะส่งข่าวด่วนไปยังแว่นแคว้นอื่นๆ ทั่วสหพันธรัฐ ให้ดำเนินการแบบเดียวกัน"
"ข้าจะส่งยานบินสายตรวจทุกลำ ให้บินตรวจตราอย่างละเอียด" เซบาสเต็นกล่าวเสริม
"เราคงทำได้ดีที่สุด เท่านี้แหละนะ" ผู้เฒ่าไดโอเซนัสกล่าว
"พวกเรา จะช่วยตรวจตราด้วยอีกแรงขอรับ" กัปตันวันชนะกล่าว แล้วหันไปเรียกลูกน้องคนเก่ง
"แอนดี้!"
"ครับ เจ้านาย"
"นายออกไปเหาะสำรวจดูกับเขาด้วยนะ ส่งภาพและเสียงรายงานมาทุกระยะ ฉันและทุกคนจะประจำการอยู่บนยาน"
"ได้ครับผม" สุดยอดแอนดรอยผู้เหนือกว่าหุ่นยนต์เอไอทุกตัวในโลกยิ้มแฉ่งรับคำสั่งพลางยกมือขวาขึ้นทำท่าวันทยาหัตถ์
"เฮ่ยย....ลุยเดี่ยวๆ ได้ไงเล้า คู่หู!" สถาพรแย้มยิ้มกล่าว "ขอลุยด้วยคนซี่ !!" ว่าแล้วหันไปยักคิ้วข้างขวาให้กับกัปตันเพื่อนรัก "นะ..โอเค้ ?"
"ตามสบายเลยเพื่อน!" กัปตันวันชนะยิ้มและพยักหน้าตอบ "อย่าเผลอปล่อยขีปนาวุธนิวเคลียร์ถล่มบ้านเมืองก็แล้วกัน ไม่งั้นแอตแลนติสอาจจะจมก่อนเวลาอันควร!!"
"แหม...เราไม่บ้าระห่ำถึงปานนั้นด๊อก!!" สถาพรตอบแล้วหัวเราะ ก่อนจะเดินจากไปโดยบอกทิ้งท้าย
"แอนดี้ รอแป๊บนะ ฉันไปแปลงร่างเป็นไออ้อนแมนก่อน เดี๋ยวออกไปพร้อมกัน"
"ได้เลยครับ คุณสถาพร" แอนดี้ยิ้มตอบ
*****************************************************************************
ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว...และจันทร์เพ็ญส่องแสงกระจ่าง ท้องนภาปรากฏเมฆใหญ่น้อยกระจัดกระจาย...
บริเวณซึ่งเป็นป่าเขาลำเนาไพร เสียงสุนัขป่าพากันเห่าหอนกันเสียงขรม...เสียงของพวกมันฟังดูน่าหวาดหวั่น!
และทั้งในป่า กับในเมือง ผู้คนทั้งหลายซึ่งได้ลักลอบข้ามแดนมาจากฝั่งจักรวรรดิและกระจายกำลังกันไปในหลายๆ แห่ง หลีกเร้นกันอยู่ในสถานที่ลับ ต่างพากันออกมาสู่ที่แจ้ง อาบแสงจันทร์...
และแล้ว พระจันทร์ก็พลันเปลี่ยนสี กลายเป็นพระจันทร์สีเลือด!
ฝูงสุนัขป่าทั้งหลายทั้งใกล้และไกล พากันส่งเสียงเห่าหอนระงมหนักขึ้น!! และสำหรับบรรดาผู้คนทั้งหลายซึ่งกำลังยืนอาบแสงจันทร์กันอยู่นั้น สรีระของแต่ละคนๆ เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง!!
เริ่มจากมีอาการกายสั่นเทิ้ม กล้ามเนื้อ เส้นเลือด เส้นเอ็น ปูดโปนและค่อยๆ ยืดขยายออก พร้อมกับเส้นขนทั่วร่างงอกยาวกว่าเดิม! แขน ขา ยาวยืดออกไปพร้อมกับเล็บงอกยาวและปลายแหลมเยี่ยงเล็บสัตว์ร้าย!!
ร่างกายซึ่งกำลังแปรผัน ใหญ่โตขึ้น และไม่อาจยืนสองเท้าต่อไปได้ เพราะมือและแขนทั้งสองโน้มลงยันกับพื้น แหงนหน้าซึ่งปรากฏขนปกคลุมมากขึ้น ปากยื่นยาวออกเป็นรูปปากสุนัขพร้อมเขี้ยวโง้ง น้ำลายยืด ส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับกำลังได้รับความเจ็บปวดแสนสาหัส...แต่ทว่า มันเป็นความเจ็บปวดซึ่งนำความสุขสันต์และพึงพอใจอย่างล้นเหลือ!!
ในที่สุด พวกเขาก็กลายร่างเป็น "แวร์วูล์ฟ" หรือมนุษย์หมาป่าผู้กระหายเลือด โดยสมบูรณ์กันทั่วหน้า !!!
การบุกเข้าเมือง โจมตีชาวแว่นแคว้นหลายแห่ง เริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้น !!!
และเพราะว่ามันยังเป็นช่วงเวลาเพิ่งผ่านหัวค่ำมาไม่นาน ประชาชนคนสัญจรไปมาตามท้องถนนในเมืองต่างๆ ยังคงมีอยู่ ผู้คนมากมาย จึงถูกเหล่ามนุษย์หมาป่าไล่ล่า โดดขย้ำ ดูดกินเลือดไปตามๆ กัน
ภาพแห่งความโกลาหลอลหม่านซึ่งกำลังบังเกิดขึ้น ปรากฏผ่านจอมอนิเตอร์ทั้งบนยาน THE FUGITIVE ซึ่งกัปตันและชาวคณะกำลังเฝ้าสังเกตการณ์ และภายในศูนย์วิทยาศาสตร์ กองบัญชาการโลโคเทีย โดยการ "ถ่ายทอดสด" จากสองตาของแอนดี้ ซึ่งกำลังเหาะสำรวจเมืองอยู่บนฟ้า
ทุกคนมองดูเหตุการณ์ซึ่งกำลังถูกถ่ายทอดสดมาทั้งภาพและเสียงอย่างตื่นตระหนก!!
"ship หาย!! ข้างล่างนั่น มันเกิดนรกอะไรกันวะ !!" สถาพรผู้ซึ่งอยู่ภายใต้เกราะ "ไออ้อนแมน" และกำลังเหาะสำรวจคู่กับแอนดี้แหกปากร้อง
"ชาวเมืองกำลังแย่แล้วครับ เราต้องช่วยพวกเขาแล้วครับคุณสถาพร" แอนดี้พูดเร็วปรื๋อ แล้วรีบลดระดับความสูงลง กางแขนทั้งสองออก แบมือแล้วเริ่มปล่อยแสงเลเซอร์เข้าใส่มนุษย์หมาป่าซึ่งอยู่ในระยะสายตาทั้งสองข้าง
แซ่ดดดดดดดดดดด..................แซ่ดดดดดดดดดดด...............พรึ่บบบบบบบ.............
อ๊าาาาาา........กกก............อ๊าาา.......วววว..........
ไฟลุกท่วมร่างมนุษย์หมาป่าทุกตัวที่โดนแสงพิฆาต พวกมันต่างร้องโหยหวนและดิ้นพราดๆ ไปตามๆ กัน จนขาดใจตาย...
"แหม ยิงมันส์เลยนะแอนดี้ !! ขอไออ้อนแมนบ้างซี่..." สถาพรกล่าวอย่างมันเขี้ยว และเริ่มแบมือปล่อยแสงเลเซอร์เข้าใส่มนุษย์หมาป่าเท่าที่ตัวเขาจะมองเห็น!
แซ่ดดดดดดดดดดด..................แซ่ดดดดดดดดดดด...............พรึ่บบบบบบบ.............
อ๊าาาาาา........กกก............อ๊าาาาาา........กกก............อ๊าาา.......วววว..........
"วู้ว์ว์ !!! โคตรมันส์เลยว่ะ แอนดี้ !!" สถาพรกล่าวอย่างสนุกและสะใจ
"ครับ คุณสถาพร แต่ยังเหลืออีกหลายตัวนะครับ แถมวิ่งไวด้วย!" แอนดี้ตอบไปด้วยไล่ยิงไปด้วย
"เออว่ะ!!" ด็อกเตอร์จอมระห่ำเพิ่งสังเกต "แม่NG ไว ship หาย แต่ละตัวๆ! "
"ปกติ หมาป่าก็มีความว่องไวมากเป็นธรรมชาติอยู่แล้วครับ แต่ผมว่า พวกนี้ ไวกว่าหมาป่าธรรมดาทั่วไปอีก!"
"เออแฮะ!! ตัวก็ใหญ่โตมากด้วย"
"แล้วสังเกตไหมครับ พวกมันกัดเหยื่อแล้ว ไม่กัดกินเนื้อ ดูดแต่เลือด!!"
"เฮ้ยย จริงง่ะ ??" สถาพรทำตาโต พอลองส่องดูคนที่โดนกัด และซูมเข้าไปใกล้ๆ ก็ประจักษ์ชัดกับตา
"เฮ้ยย! งั้น พวกมันก็ไม่ใช่หมาป่าธรรมดาแล้วสิ ??"
"WEREWOLVES ค่ะ คุณสถาพร!!" เสียงวิทยุจากแฟนของคู่หูแจ้งเข้ามา
"หา...!! พูดเป็นเล่นน่าาาา คุณเล็ก! มนุษย์หมาป่า เนี่ยนะ ??!!"
"ใช่แล้วค่ะ คุณสถาพร ฟังไม่ผิดหรอก!"
"แล้วก็...ตอนนี้นี่...เป็นเวลาแค่สองทุ่มเองนะเพื่อน!" กัปตันวันชนะวิทยุเข้ามาอีกคน "ราตรียังเยาว์เลย...อีกนาน กว่าจะถึงวันใหม่"
"แล้วไงวะ ??" ด็อกเตอร์ผู้บ้าดีเดือดโดยปกติย้อนถาม "ในเมื่อมีเวลาอีกมาก ก็ดีแล้วนี่นา ไล่ฆ่าแม่ng หมดทุกตัวเลยดิ๊ !!" เขากล่าวไปพลางเหาะไล่ยิงเหล่ามนุษย์หมาป่าไปพลาง
"เรามีปัญหาใหญ่อีกข้อหนึ่งเพื่อน"
"อะหยังแห๋มเมาะ ??!!!" สถาพรย้อนถามด้วยสำนวนชาวเหนือล้านนา ทำให้ชาวคณะหลายคนหัวเราะก๊าก โดยเฉพาะมหาเอก
"คุณสถาพรคะ ฟังให้ดีนะคะ..." สาวเล็กเริ่มอธิบาย "คนที่ถูกแวร์วูล์ฟกัด จะเป็นเหมือนคนที่ถูกแวมไพร์ หรือซอมบี้กัดค่ะ!!"
"เฮ้ยย!!" ด็อกเตอร์หนุ่มใหญ่ร้องเสียงหลง "งั้นชาวเมืองที่โดนกัด ก็จะกลายเป็นมนุษย์หมาป่า ลุกขึ้นมาอาละวาดกันละสิเนี่ย!"
"ใช่ค่ะ!"
"เราต้องช่วยชาวเมืองแล้วละเพื่อน" กัปตันวันชนะบอก "ห้ามฆ่าพวกเขาเด็ดขาด ต้องหาวิธีแก้!!"
"แล้วจะแก้ยังไงว้า......." ไออ้อนแมนเผลอยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากุมหัว
"คนที่โดนกัด จะสลบไปชั่วครู่ ไม่ตายโดยทันทีนะคะ" สาวเล็กอธิบายเพิ่ม "และการจะช่วยพวกเขา มีสองอย่างค่ะ"
"อะไรบ้างครับ ?"
"หนึ่ง...สร้างวัคซีนขึ้นมาแก้ โดยต้องจับใครสักคนซึ่งโดนกัดมาศึกษาในห้องแล็ป, สอง...พยายามหาตัว 'เจ้านาย' หรือแวร์วูล์ฟตัวหัวหน้าของพวกมันให้เจอ แล้วฆ่ามันเสีย!! ถ้าตัวหัวหน้าตาย เหล่าบริวารซึ่งโดนกัด และอาจรวมถึงบริวารทุกตัวที่เหลือ อาจจะสิ้นฤทธิ์ไปด้วย!! ทั้งสองอย่างต้องทำควบคู่กันไปค่ะ และต้องรีบทำด้วย"
"งั้นผมหรือแอนดี้ ต้องเอาตัวชาวเมืองสักคนหนึ่งซึ่งโดนกัดแล้ว กลับไปที่ศูนย์"
"นายพากลับมาคนนึงก็แล้วกัน" กัปตันวันชนะบอก "เอามาเดี๋ยวนี้เลย!"
"ว้า! อดไล่ล่าฆ่าต่อแล้วสิงั้น!!" พูดจบแล้วสถาพรก็ส่งเสียงจิ๊กจั๊กด้วยความขัดใจ
"ต่อให้นายและแอนดี้ช่วยกันไล่ฆ่าหมดทั้งเมืองนี้ มันก็ยังมีที่เมืองอื่นอีก! คืนนี้ทั้งคืน พวกเราไม่สามารถไล่ฆ่าพวกมันได้หมดหรอกเพื่อน! เพราะฉะนั้น ดำเนินแผนการรักษาชาวเมืองตามที่คุณเล็กว่าดีกว่า"
"อืม...เอาตามนั้นก็ได้เพื่อน! งั้น เดี๋ยวเราอุ้มชาวเมืองที่โดนกัดคนหนึ่งกลับไปให้ก็แล้วกัน"
"ดีแล้วเพื่อน! จัดการเลย แล้วรีบกลับมา, อ้อ แอนดี้!!"
"ครับ เจ้านาย ??"
"เราจำเป็นต้องรู้ว่า หลังจากที่ชาวเมืองคนใดคนหนึ่งโดนกัดแล้ว ต้องรอนานเท่าไร เขาจึงจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้งและกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าในคืนนี้ เพราะฉะนั้น ให้นายฆ่ามนุษย์หมาป่าอีกสักตัว หลังจากที่มันกัดชาวเมืองคนใดคนหนึ่งจนสลบไปแล้ว และรอ เฝ้าจับเวลาดูว่า ผ่านไปกี่ชั่วโมง กี่นาที คนที่ถูกกัดจึงฟื้น พอเขาฟื้นแล้วก็บันทึกเวลาไว้ แล้วพาเขากลับมาเพื่อทดลองในห้องแล็ป เข้าใจไหม ?"
"เข้าใจแล้วครับผม!"
"ดีมาก! เริ่มดำเนินการตามนั้น แล้วรีบกลับมา!"
"ครับ เจ้านาย"
"แล้วเมืองอื่นๆ นายจะทำไงวะ ?" สถาพรถาม หลังจากเขาอุ้มร่างบุรุษชาวเมืองซึ่งถูกกัดคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน เตรียมตัวเหาะกลับศูนย์
"เราจะส่งข่าวบอกคนที่ศูนย์บัญชาการ ให้พวกเขาไล่กำจัดพวกมนุษย์หมาป่าไปก่อนเท่าที่จะกำจัดได้ แต่ต้องพยายามพาชาวเมืองที่ถูกกัดไปขังรวมกันไว้ก่อนเพื่อการรักษา นี่คือวิธีที่ดีที่สุดแล้ว"
"โอเค! ตอนนี้เรามีคนที่โดนกัดคนหนึ่งอยู่ในอ้อมแขนแล้ว กำลังจะกลับเดี๋ยวนี้"
"รีบมาเลยเพื่อน! ปล่อยให้แอนดี้อยู่ตรงนั้นไปก่อน"
"โอเค! เดี๋ยวเจอกัน" สถาพรตอบกลับเพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้ายแล้วหันมาบอกคู่หู "แอนดี้! นายอยู่ที่นี่ ปฏิบัติการตามที่เจ้านายเขาบอก แล้วค่อยกลับไปทีหลังนะ ฉันไปก่อนละ"
"OK ครับ"
แล้วไออ้อนแมนก็อุ้มร่างบุรุษที่โดนมนุษย์หมาป่ากัดคนนั้นเหาะจากไป
(ต่อครับ) ^^