เคยไม่รู้สึกพอใจในตัวเองบ้างไหมคะ?

ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เพราะอยากรู้ว่าทุกคนคิดยังไงกับเรื่องนี้นะคะ  แต่ก่อนเราเป็นคนที่ค่อนข้างพอใจกับที่ตัวเองเป็นอยู่"บ้าง"นะคะ แต่ตอนนี้แทบจะไม่อยากมองกระจกเพราะเห็นหน้าตัวเองทีไรจะร้องไห้ทุกที **เรื่องเริ่มขึ้นตอนกินข้าวค่ะคือพ่อแม่เราเป็นคนที่ชอบอวดลูกมาก (เรามีพี่ชาย 2 คนแล้วเราเป็นลูกคนสุดท้อง) แล้วก็กินข้าวตามปกติครอบครัวเราก็จะพูดคุยกัน (เราจะรู้ตลอดว่าเราไม่ควรไปคุยด้วยไม่รู้เพราะอะไรอยู่ๆก็จะโยงเรื่องมาด่าเราซะงั้นเหมือนตอนนี้) คือเหมือนพี่กลางกับแม่เราคุยกันว่าทำไมพี่คนแรกถึงไม่ชอบให้แม่เอาไว้อวดบ้าง เพราะพี่เราคิดว่าเป็นแค่ราชการบ้านๆไม่อยากให้แม่มาอวด แม่ก็บอกว่าพี่คนแรกอ่ะรับราชการก็ภูมิใจแล้ว เนี่ยแล้วก็เธอ(พี่กลาง)ไม่น่าภูมิใจเรื่องเรียน เลยเอาเธอไปอวดแค่เรื่องหน้าตา (เพราะพี่เราค่อนข้างเกเร มีเรื่องดีแค่หน้าตา)พอจบปุ๊บเรารู้เลยว่า"ต่อไปต้องพูดถึงเราแน่" แล้วก็ทำใจแล้วแหละว่าน่าจะด่าเรานิดหน่อย กลายเป็นว่าแทบจะน้ำตาไหลตอนกินข้าว แม่เราบอกว่า แล้ว(ชื่อเรา)ล่ะ ไม่รู้จะอวดอะไรจะไปอวดผลการเรียนก็ไม่ได้ดีเด่นมาก ถ้าเรื่องหน้าตาเนี่ยไม่ได้เลย (คิดภาพหน้าเราสิ ยิ้มแต่น้ำตาไหลอ่ะ) มันจะควบคุมน้ำตาได้แล้ว พ่อกับพี่หัวเราะกันอีก ในใจคือแบบโอเคค่ะก็เลยรีบเดินไปล้างมือแล้วก็เข้าห้องน้ำเดี๋ยวเขาเห็นว่าเราร้องไห้แล้วก็เอาไปล้อเล่นกัน เรารู้สึกว่าครอบครัวไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าที่อาศัยอยู่บ้านเดียวกันเลยอ่ะ จากที่เราพอที่จะภูมิใจเรื่องผลการเรียนและหน้าตาอยู่"นิดหน่อย" กลายเป็นว่าไม่มีเลย "คนอื่นอาจจะคิดว่า คิดมากไปหรือเปล่าคนในครอบครัวไม่ขนาดนั้นหรอกก็แค่เล่นกัน" สำหรับเรามันไม่เล่นแล้วมันไม่ตลกเลย ตอนเด็กๆคิดว่าครอบครัวเราโอเคไม่มีอะไรขาดเหลือ พอเริ่มโตมาความคาดหวังของพ่อแม่มันเยอะมากขึ้น อันไหนที่เราคิดว่ามันก็พอใช้ได้นะ กลายเป็นว่ามันไม่เคยพอใจสำหรับพ่อแม่หรอคะ หนูกลายเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องเลยหรือเปล่า มันหลายครั้งจนขนาดที่ว่าคำพูดแค่นิดเดียว ทำให้เราร้องไห้ได้..