ความสำเร็จที่มองไม่เห็น

แรกๆผมแค่คลาน ต่อมาผมเริ่มเดิน ผมเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ มีใครบ้างคนอยู่ข้างหลังผม พวกเขาคอยเร่งให้ผมไปถึงเส้นชัย ผมเหนื่อยมากแต่ยังคงไปต่อ ใช่แล้วครับผมหยุดไม่ได้เลยตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ความสุขของผมคือการทำให้คนข้างหลังได้ยิ้ม อิ่ม นอนหลับ และปลอดภัย เพียงเท่านี้ผมก็พอใจแล้ว 
บางคืนผมข่มตานอน สมองของผมมีประโยชน์มาก แต่มันก็มีโทษมหันต์เช่นกัน มันทำให้ผมวุ่นวายใจ และเพิ่มความท้อแท้ได้มากมายกับบางเรื่องที่ผมไม่สามารถบอกคุณได้ (หรือว่าผมจะเล่าให้คุณฟังดีนะ)
ตอนเด็กคุณครูบางคนเรียกผมว่าพ่อนุ่มนิ่ม ทำไมนะเหรอ เขากล่าวหาว่าผมเป็นเด็กอ่อนแอ โถ่ บัดซบจริงๆ แต่เพราะความหัวอ่อนนี่แหละ เพื่อนๆดันผมเป็นหัวหน้าห้องมาตลอด แถวยังเป็นหัวหน้านำสวดมนต์ทุกเย็นวันศุกร์ด้วย
ชีวิตวัยทำงาน ผมไม่ใช่ผู้นำและไม่ใช่ผู้ตาม ผมไม่เข้าใจตัวเอง สารภาพตามตรงว่าเป็นคนที่เจ้าเล่ห์เพทุบาย ผมมีวิธีการและแผนในหัวที่ซับซ้อนมาก ผมไม่ได้คิดไปเอง เรื่องพวกนั้นบางครั้งมันก็คิดไว้ล่วงหน้า บางครั้งมันก็ออกมาเองสดๆตรงนั้นเลย มีหลายคนไม่เข้าใจผม แต่ผมไม่โกรธหรอก เพราะว่าผมก็ไม่เข้าใจตนเองเหมือนกัน
เบื้องหลังในตัวตนของผมคือใคร ผมไม่รู้ และไม่ต้องการจะรู้ด้วย เขาอาจจะอยู่ตรงซอกจมูกของผมก็เป็นได้ ผมเรียกเขามาให้มาคุยต่อหน้าไม่ได้ หรือจะตะโกนออกไปดังๆเพื่อเรียกเขาก็ไม่ได้ด้วย มันน่าแปลก เขามีพลังลึกลับบางอย่างซึ่งผมพยายามใช้ตรรกะทางวิทยาศาสตร์และประสบการณ์ชีวิตไปทำความเข้าใจมันก็ทำไม่ได้ 
จากชีวิตที่ผ่านมา ผมเชื่ออย่างมั่นใจมากครับว่า สิ่งลึกลับนี้มันมีอยู่จริง แต่มันไม่จำเป็นต้องมีตัวตน มันทำให้ผมประสบความสำเร็จในงานและรอดตายจากอุบัติเหตุมาหลายครั้ง ผมไม่ได้ร้องขอให้เขาช่วย แต่เขาก็ช่วยผมเรื่อยมา
ผมเรียกสิ่งนี้ว่า “ความสำเร็จที่มองไม่เห็น”