กรรมทำร้ายพ่อ

สวัสดีครับ ผมมีเรื่องร้อนใจมานาน อยากจะพูดคุยกับคนทั้งหลาย เริ่มเรื่องมา ผมขอบอกก่อนว่า ผม ยู่กับพ่อ สองคน ตั้งแต่แต่เด็ก เพราะ แม่ผมเสียไปตั้งแต่อายุ เพิ่งจะ5 ขวบ ผมจำความใด้ ตั้งแต่เด็ก ก็มีแต่พ่อของผม ที่เคยดูแล ป้อนข้าวผมมา พอเริ่มขึ้น ป4 มา ผมเริ่มพัวพันกับคนไม่ดี ตั้งแต่เด็ก ออกบอกก่อนนะครับผมเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งเลย ตอนเด็กๆ ผมอยู่ ป.4เริ่มยุ่งกับเด็กที่นิสัยไม่ค่อยดี พาไปลักเฃ็กขโมยของ คนอื่นเขาไปทั่ว พ่อผมมักสั่งสอนผม เสมอว่าอย่ายุ่งกับคนพวกนี้ ผมก็เชื่อฟังนะ แน่ อย่างว่าผมไม่ใ่คนพูดมาก และใครชวนไปทำอะไรก็ไป พวกนั้นก็หาโอกาศ พาผมออกจากบ้าน บางที่ผมหายไปหลายวันจนมำให้พ่อ ไม่สบายใจ ผมไปกับเขา เขาลักของ เเละเอาไปขายต่อ ใด่เงินมาก็เอาไปเล่นเกม ผมก็ตามเขาไป แต่ไม่ใด้เล่นเกมกับเขานะ แร่เกาะโต๊ะเขา และดูเขา เราเห็นเขาเล่นก็ รู้สึกว่า เห้ยมันสนุกดีนะ ทีนี้หละครับ ผมใด้เงินที่พ่อให้ มาก็เอาไปเข้าร้านเกมหมด เล่นเองเลยครับตอนนี้ หลายต่อหลายครั้งที่ผมหนีเรียนไปเล่นเกม จนทำให้พ่อที่อายุมากเเล้ว ต้องเดินดั้นด้นไปตาม แม้ร้านเกมที่ผมเล่นจะไกลกว่าที่บ้านผม มากถึง3กิโล  ผมทำอย่างนร้มาเรื่อยๆ จนม.1 จนม.2 จนจบม.3 ผมก็ทำอย่างนี้อยุ่ แต่ก็ทุลักทุเลเรียนจนจบใด้ เพราะว่ามีหลายๆฝ่ายช่วยผม ทั้งครู ทั้งผู้ใหญ่บ้าน ที่มสดูแลอ่างใกล้ชิด ราวผมเป็นเด็กมีปัญหา พาอจบม.3 มา เกรดผม ปนะมาณ2.47 ผมที่ทำตัวเป็นเ็ก ด้วยตวามที่บี้เกีบจทำงาน ขึงของพ่อเรียนต่อ โดยมีอาผมให้การสนับสนุน ด้วยตวามติดที่ว่า จบสูงดีกว่า กะว่าจะเรียนไปทำงานไป เพื่อ แบงเบาพ่อ ผม เพราะผมรู้สึก สงสารท่านมาก เหมือนกัน จึงเลือกเรียนสาขา ทวิภาคี ของ บริษัท CP แต่ต้อง ย้ายไปอยูาหอที่ วิทยาลัย ผมไปอยู่นั่นก็ ปีแรกผม ไป หอสภาพเก่าๆ เป็นหอรวม ห้อง1อยุ่กัน4คน พอไปเหมือน สังคมเปลี่ยนไปอีกแบบ ผมเรียนวันจ-ศ เลิกเรียนมาก็กินเหล้าในหอ กับรุ่นพี่ เพราะ เขาชวน บวกกับเราทีาอยากลอง ทำอย่างนี้ทุกวัน และเย็นวันศุก ผมก็เลิกเรียนเตรียมตัว โต้รุ่งที่ร้านเกม โดยการที่ใช้เงินที่พ่อและอาส่งมาให้เรียนนั้น ราวกับเศษกนะดาษพอหมดก็ขอ อาต่อ เดือน1นี่เกือบหมื่นเลยครับ ทั้งๆที่ค่ากิน มันไม่ถึง100 แต่เอาเงินส่วนใหญ่ไป เล่นไน้สาระเสียหมด ผมเรียน3เดือนฝึกงาน3เดือน ผมไมาเคยให้พ่อเลยครับ เอาเงินไปลงคอมลงขวดหมด ผมทำอย่างนี่มา จนถึง ปี3เทอม1 ตอนนี้ดูเหมือน เเรงกายของพ่อผมจะ ผลิดอกออกผลที่สวยงามแล้วใช่ไหมครับ แต่ตรงกันข้าม พอถึงตอนนร้ ผมเริ่มไปทำงานสาย เข้างาน6โมง แต่ผมเกินเวลาทุกวันจนร้านเขาไล่ออก และทางวิทลัยก็ทนการพฤติกรรมผมไม่ไหว ผมถุกไบ่ออกจากวิทลัย ผมคิดว่า ต่อไปจะทำไงดีวะ ทำไมกุเป็นคนแบบนี้ แล้วพ่อกุจะคิดยังไง ผมเดินทางกลับบ้านครับ ผมบอกพ่อผมตรงตรง พร้อมรับ ความผิดทุกอย่าง แต่คำเดียวที่พ่อบิก ผม คือ อะไรรู้ไหมครับ ....."ไม่เป็นไรลูก ไม่ว่าลูกจะเป็นยังไง ลูกยังเป็นลูกพ่อเสมอ ถ้าพ่อยังไม่ตาย พ่อนี่เเหละ จะดูแลลูกไม่ว่าลูกจะเป็นยังไง"......ผมนี้น้ำตาแตกเลยครับ โอ้โห กุนี่มันเลวมันชั่วจริงๆ .......ยังไม่จบครับนี้เป็นเรื่อนเฃ็ดไปเลย หากเทียบกับเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี่ .....พอผมออกจากวิทลัยมา ผมก็ไม่ทำงานทำการ แถมยังของเงินพ่อใช้ทุกวัน เบ้าร้านเกมกินเหล้าทุกวัน และที่ผมทุกบ์ใจที่สุดคือ ผมกลับบ้านมา หลายครั้งผม ทุบตีพ่อผม คนที่เคยดูแล คนที่ป้อนข้าว คนเดียวที่รักผม คนเดียวที่บอกผมว่า ไม่เป็นไร
คนที่ทำทุกอย่างเพื่อผม ถามผมรู้สคกผิดไหม มากที่สุดครับ ผมแบบ มือลั่น ตบหน้าพ่อ ตอนนั้น เรื่องราวเก่าๆกลับมาเลยครับ กุทำไรลงไปวะ กุทำอย่างนี้ใด้ยังไง ทำไมกูถึงทำ ผมเสียน้ำร้องให้เลยครับ ทั้งโมโหทั้งเสียใจ แต่ผมทำแบบนี้บ่อยครั้ง บั้นปลายชีวิตพ่อผม เสียชีวิตไปแล้วครับ ผมทำกรรมหนักกับท่านขนาดนี้ ผมควรจะทำยังไงดี ผมทำบุญ กลวดน้ำ ถทอศีลให้ท่าน แต่ความรู้สึกผิด ผมไม่ใด้ลดลงเลย ที่สำคัญคือ ท่านไม่อยู่ให้ผมขอขมาแล้วครับ ผมรู้สึกผิดเสียใจ แต่ท่านไม่อยู่เสียเเล้ว ผมควรจะทำไงต่อไปดีครับ ให้ความรู้สึกผิดนี้มันจางลงไปใด้.... ผมรักพ่อครับ