ปัจจุบันเราอายุ 23 ปี แต่อีกไม่นานก็จะอายุ 24 ปีแล้ว
ประมาณ 11 ปีแรกของชีวิตเป็นชีวิตวัยเด็กที่สนุกสนานมาก แต่ก็มีเหตุการณ์บางอย่าง
ทำให้ อีก 7 ปีต่อมาคือ 11-18 ปี เราชดใช้ชีวิตไปกับการตั้งคำถามถึงความหมายของการที่มนุษย์ต้องมีชีวิตอยู่
เราเป็นโรคกลัวสังคม ไม่กล้าคุยกับใครแบบปกติ ปลีกวิเวก เป็นเด็กที่อยากตายอยู่ทุกวัน
แต่เราก็พยายามเข้าใจโลกโดยการอ่านตามความเห็นของผู้ใหญ่เว็บบอร์ด
พอเข้ามหาลัย 18-23 ตอนนี้เรากล้าเข้าสังคมมากขึ้นแต่ก็ยังกลัวสังคมอยู่ เราใช้ชีวิตไปกับการพยายามเข้าใจคน
พยายามสังเกตรอบข้าง และใช้ชีวิตไปกับการลองผิดลองถูกเพื่อให้เป็นที่ยอมรับ แต่เราลืมสนใจการเรียน ทำให้
เราโดนบูลลี่อย่างรุนแรงจากเพื่อนคนหนึ่ง เราโดนดูถูก ตอนแรกเราโทษตัวเองและเจ็บปวดมาก แต่พอกราฟจิตใจมันราบเรียบจนราบกว่านี้ไม่ได้อีกมันก็ผงกเชิดขึ้นมา เราเริ่มใช้ชีวิตครึ่งหลังของมหาลัยไป กับการพิสูจน์ตัวเองว่าเราไม่ใช่แบบที่โดนดูถูก ใช้ชีวิตไปกับการอยากเอาชนะอยากเหนือกว่าคนอื่น เพื่อให้คนมองว่าเราโดดเด่น เรากระหายมาก แต่มันก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ เรายังผิดพลาดหลายๆอย่าง
อีกไม่นานก็จะวันเกิดเราแล้ว เราจะ 24 เราเริ่มรู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาของเราไร้สาระเกินไป เราจมอยู่กับความเสียใจจากเหตุการณ์ในวัยเด็กจนหลีกหนีสังคมถึงเจ็ดปี พอมหาลัยก็พยายามทำให้คนอื่นยอมรับ หรือช่วงครึ่งหลังก็พยายามเอาชนะ โดดเด่นเหนือคนอื่น
เราพึ่งรู้สึกว่ามันไร้สาระมาก ทุกๆอย่างตลอด 12 ปีที่ผ่านมา เราควรพยายาม พยายามที่จะมีชีวิตที่ดี การเงินที่มั่นคง เพื่อดูแลพ่อแม่ได้มากกว่า
พ่อแม่เราแก่ลงเรื่อยๆ ถ้าเราไม่เข้มแข็งพอ เราจะสร้างความสุขให้พ่อแม่ได้ไหม ที่ผ่านมาเราไร้สาระเหลือเกิน
เราอยากตั้งกระทู้เพื่อจะเริ่มใหม่ ชีวิตต่อจากนี้เราจะตั้งใจใช้เพื่อสร้างฐานะให้ร่ำรวย ต่อสู้ชีวิตเพื่อจะดูแลพ่อแม่ได้ เราจะต้องทำได้
เรามองตัวเองอีกหลายๆปี ความเอาชนะที่เคยอยากชนะมันช่างไร้สาระ เราเป็นมนุษย์โลกที่ต้องดิ้นรนให้รอดให้ครอบครัวรอด
ขอบคุณที่รับฟังเรื่องราวของเรา
เรื่องราวที่ผ่านมาตลอด 12 ปี
ประมาณ 11 ปีแรกของชีวิตเป็นชีวิตวัยเด็กที่สนุกสนานมาก แต่ก็มีเหตุการณ์บางอย่าง
ทำให้ อีก 7 ปีต่อมาคือ 11-18 ปี เราชดใช้ชีวิตไปกับการตั้งคำถามถึงความหมายของการที่มนุษย์ต้องมีชีวิตอยู่
เราเป็นโรคกลัวสังคม ไม่กล้าคุยกับใครแบบปกติ ปลีกวิเวก เป็นเด็กที่อยากตายอยู่ทุกวัน
แต่เราก็พยายามเข้าใจโลกโดยการอ่านตามความเห็นของผู้ใหญ่เว็บบอร์ด
พอเข้ามหาลัย 18-23 ตอนนี้เรากล้าเข้าสังคมมากขึ้นแต่ก็ยังกลัวสังคมอยู่ เราใช้ชีวิตไปกับการพยายามเข้าใจคน
พยายามสังเกตรอบข้าง และใช้ชีวิตไปกับการลองผิดลองถูกเพื่อให้เป็นที่ยอมรับ แต่เราลืมสนใจการเรียน ทำให้
เราโดนบูลลี่อย่างรุนแรงจากเพื่อนคนหนึ่ง เราโดนดูถูก ตอนแรกเราโทษตัวเองและเจ็บปวดมาก แต่พอกราฟจิตใจมันราบเรียบจนราบกว่านี้ไม่ได้อีกมันก็ผงกเชิดขึ้นมา เราเริ่มใช้ชีวิตครึ่งหลังของมหาลัยไป กับการพิสูจน์ตัวเองว่าเราไม่ใช่แบบที่โดนดูถูก ใช้ชีวิตไปกับการอยากเอาชนะอยากเหนือกว่าคนอื่น เพื่อให้คนมองว่าเราโดดเด่น เรากระหายมาก แต่มันก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ เรายังผิดพลาดหลายๆอย่าง
อีกไม่นานก็จะวันเกิดเราแล้ว เราจะ 24 เราเริ่มรู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาของเราไร้สาระเกินไป เราจมอยู่กับความเสียใจจากเหตุการณ์ในวัยเด็กจนหลีกหนีสังคมถึงเจ็ดปี พอมหาลัยก็พยายามทำให้คนอื่นยอมรับ หรือช่วงครึ่งหลังก็พยายามเอาชนะ โดดเด่นเหนือคนอื่น
เราพึ่งรู้สึกว่ามันไร้สาระมาก ทุกๆอย่างตลอด 12 ปีที่ผ่านมา เราควรพยายาม พยายามที่จะมีชีวิตที่ดี การเงินที่มั่นคง เพื่อดูแลพ่อแม่ได้มากกว่า
พ่อแม่เราแก่ลงเรื่อยๆ ถ้าเราไม่เข้มแข็งพอ เราจะสร้างความสุขให้พ่อแม่ได้ไหม ที่ผ่านมาเราไร้สาระเหลือเกิน
เราอยากตั้งกระทู้เพื่อจะเริ่มใหม่ ชีวิตต่อจากนี้เราจะตั้งใจใช้เพื่อสร้างฐานะให้ร่ำรวย ต่อสู้ชีวิตเพื่อจะดูแลพ่อแม่ได้ เราจะต้องทำได้
เรามองตัวเองอีกหลายๆปี ความเอาชนะที่เคยอยากชนะมันช่างไร้สาระ เราเป็นมนุษย์โลกที่ต้องดิ้นรนให้รอดให้ครอบครัวรอด
ขอบคุณที่รับฟังเรื่องราวของเรา