อยากอยู่คนเดียวที่พูดถึงไม่ได้หมายความว่าอยากอยู่แค่พักเดียวเพื่อให้คิดอะไรหลายอย่างนะครับ อยู่คนเดียวที่พูดถึงคือใช้ชีวิต,ทำงาน,อะไรหลายอย่างคนเดียว คือคิดตั้งแต่เด็กแล้วว่าชีวิตคนเราอยู่คนเดียวมันจะเป็นไรไป แต่พอโตมายิ่งอยากอยู่คนเดียวมากขึ้นเรื่อย แต่ยังมีพ่อ,แม่,พี่,ญาติที่ยังอยากเจอเราอยู่ ด้วยความที่อายุยังไม่มากด้วยเลยแยกออกไปไม่ได้ คือคิดว่าที่เราเกิดมาถึงปัจจุบันได้รับความอบอุ่นพอแล้ว ไม่ต้องการความอบอุ่นจากใครอีกแล้ว แต่พอคิดแล้วอีกความคิดนึงมันขึ้นมาแย้งว่าอยู่คนเดียวยังไงก็ไม่รอด จะหยุดความคิดอย่างงั้นยังไงดีครับ มันคิดมากวนใจเวลาเรียนหรือทำอะไรหลายๆอย่างเลย (ด้วยความที่เป็นคนสติหลุดบ่อยๆด้วย) ยิ่งเวลาอยู่เงียบชอบยิ่งคิด บางทีก็คิดถึงความคิดคนอื่นแบบเค้าจะเกลียดเรามั้ยที่ทำอย่างงี้ เราเข้าไปยุ่งกับชีวิตเค้ามันดีหรอ (พอคิดแบบนี้มันก็ทำให้เรายิ่งอยากอยู่คนเดียวไปอีก) บางทีก็คิดว่าไม่อยากไปเจอหน้าใครอยากอยู่ในบ้านแบบช่วงกักตัวนี่อะครับ เคยพยายามทำตัวไม่สนใจใคร เงียบ แต่ทำได้ไม่นานก็กลับไปใส่หน้ากากต่อทำเป็นร่าเริงต่อหน้าคนอื่น พอกลับมาอยู่คนเดียวก็เงียบไม่ร่าเริง (ตอนอยู่กับครอบครัวก็เงียบ) อยากรู้มีใครเป็นหรือมีวิธีคิดแบบอื่นให้ไม่คิดถึงเรื่องนี้มั้ยครับ
เคยคิดอยากอยู่คนเดียวมั้ยครับ??