กลับมาอีกแล้วดราม่าเรื่องนี้
ชีวิตเราก่อนหน้านี้มีปัญหากับพ่อค่ะ รุนแรงจนตัดขาดกัน ระหว่างที่มีปัญหากันพ่อก็ตามตื้อเราตลอด ขอโทษเรา ง้อเรา จนเราคิดว่าพ่อรักเราจริง รู้สึกผิดจริง และด้วยอะไรหลาย ๆ อย่าง อีกอย่างเราโตมากับพ่อด้วย เราตั้งใจลืมทุกเรื่องที่ผ่านมา กลับไปหาพ่อ คุยกับพ่อ สุดท้ายแล้วเขาก็รักเราไม่เท่าลูกใหม่ของเขาอยู่ดีค่ะ ขอให้เราทำทุกอย่างให้น้อง อะไรที่ให้น้องได้ก็อยากให้เราทำให้ นี่คือสิ่งที่เราน้อยใจ น้องคือน้องลูกเมียใหม่ของพ่อค่ะ ในความรู้สึกของเราเหมือนเก็บเราไว้เป็นขี้ข้าตั้งแต่เด็กยันโต ยันเรามีสามี
แต่ที่น่าน้อยใจมากอีกคือ ลูกสามคนพ่อรักลูกสาวเขามาก ลูกที่เกิดกับเมียใหม่พ่อมีสองคนค่ะ ลูกสาวกับลูกชาย น้องชายเราก็ตามนั้น พ่อก็ไม่ค่อยใส่ใจพอ ๆ กับเรา ทำไมพ่อถึงรักน้องสาวเราเหลือเกิน
ถึงเราจะแต่งงานแล้ว โตเป็นผู้ใหญ่มากพอ เราก็มีความรู้สึกน้อยใจเหมือนกันนะคะ ที่ฟังพ่อพูด ที่ฟังพ่อขอ เพื่อให้ลูกสาวสุดที่รักเขาสบาย ได้รับในสิ่งดี ๆ โดยที่ไม่สนใจเรา ไม่สนใจความรู้สึกเรา พ่อจะคิดบ้างมั้ยว่าเราจะน้อยใจ เสียใจ ทั้งที่เลี้ยงเราทิ้ง ๆ คว้าง ๆ แต่กับคนนี้ประคบประงม
เราจุกตรงที่ว่าเรารักน้องไม่เท่ากัน รักน้องที่เกิดกับแม่เรามากกว่าน้องที่เกิดกับพ่อ ทั้งที่พ่อก็รักลูกไม่เท่ากัน เหมือนเราพาตัวเองมาเจ็บปวดอีกค่ะ แต่เราได้ให้อภัยพ่อแล้ว ก็ต้องยอมรับใช่มั้ยคะ
น้องสาวเราเรียนมหาลัยค่ะ อยากสวยอยากงาม ขอพ่อแล้วพ่อมาขอเรา อยากได้สังคมหรูเหมือนคนอื่นเขา ที่เราไม่ยอมคือ เรามองย้อนตัวเองเปรียบเทียบกันนี่แหละค่ะ ทำให้เราเจ็บ จุก เรากับน้องได้ไม่เหมือนกันเลย ตอนนี้เรายังไม่ยอมรับปากค่ะ พ่อก็คอยให้เราตกลง เราก็ไม่เจ้าใจลูกรักทำไมไม่หาให้กันเอง ยังไม่พอเปรียบเทียบกับน้องชายเราอีก น้องชายที่ว่าก็ลูกใหม่พ่อแหละ ว่าขออะไรเราก็ได้ เพราะเราไม่รู้สึกไงว่าพ่อรักเราไม่เท่ากันกับน้องชาย แต่กับน้องสาวเราคนข้างบ้านยังรู้สึกได้ อีกอย่างน้องชายเราเขาไม่เหมือนพี่สาวเขา ออกเข้าข้างเราด้วยซ้ำ ส่วนแม่เลี้ยงไม่มีความคิดเห็นกับเราค่ะ ปล่อยเป็นหน้าที่พ่ออย่างเดียว 😣😖
น้อยใจจังเลยค่ะ ความพ่อรักลูกไม่เท่ากัน และเบื่อด้วย
ชีวิตเราก่อนหน้านี้มีปัญหากับพ่อค่ะ รุนแรงจนตัดขาดกัน ระหว่างที่มีปัญหากันพ่อก็ตามตื้อเราตลอด ขอโทษเรา ง้อเรา จนเราคิดว่าพ่อรักเราจริง รู้สึกผิดจริง และด้วยอะไรหลาย ๆ อย่าง อีกอย่างเราโตมากับพ่อด้วย เราตั้งใจลืมทุกเรื่องที่ผ่านมา กลับไปหาพ่อ คุยกับพ่อ สุดท้ายแล้วเขาก็รักเราไม่เท่าลูกใหม่ของเขาอยู่ดีค่ะ ขอให้เราทำทุกอย่างให้น้อง อะไรที่ให้น้องได้ก็อยากให้เราทำให้ นี่คือสิ่งที่เราน้อยใจ น้องคือน้องลูกเมียใหม่ของพ่อค่ะ ในความรู้สึกของเราเหมือนเก็บเราไว้เป็นขี้ข้าตั้งแต่เด็กยันโต ยันเรามีสามี
แต่ที่น่าน้อยใจมากอีกคือ ลูกสามคนพ่อรักลูกสาวเขามาก ลูกที่เกิดกับเมียใหม่พ่อมีสองคนค่ะ ลูกสาวกับลูกชาย น้องชายเราก็ตามนั้น พ่อก็ไม่ค่อยใส่ใจพอ ๆ กับเรา ทำไมพ่อถึงรักน้องสาวเราเหลือเกิน
ถึงเราจะแต่งงานแล้ว โตเป็นผู้ใหญ่มากพอ เราก็มีความรู้สึกน้อยใจเหมือนกันนะคะ ที่ฟังพ่อพูด ที่ฟังพ่อขอ เพื่อให้ลูกสาวสุดที่รักเขาสบาย ได้รับในสิ่งดี ๆ โดยที่ไม่สนใจเรา ไม่สนใจความรู้สึกเรา พ่อจะคิดบ้างมั้ยว่าเราจะน้อยใจ เสียใจ ทั้งที่เลี้ยงเราทิ้ง ๆ คว้าง ๆ แต่กับคนนี้ประคบประงม
เราจุกตรงที่ว่าเรารักน้องไม่เท่ากัน รักน้องที่เกิดกับแม่เรามากกว่าน้องที่เกิดกับพ่อ ทั้งที่พ่อก็รักลูกไม่เท่ากัน เหมือนเราพาตัวเองมาเจ็บปวดอีกค่ะ แต่เราได้ให้อภัยพ่อแล้ว ก็ต้องยอมรับใช่มั้ยคะ
น้องสาวเราเรียนมหาลัยค่ะ อยากสวยอยากงาม ขอพ่อแล้วพ่อมาขอเรา อยากได้สังคมหรูเหมือนคนอื่นเขา ที่เราไม่ยอมคือ เรามองย้อนตัวเองเปรียบเทียบกันนี่แหละค่ะ ทำให้เราเจ็บ จุก เรากับน้องได้ไม่เหมือนกันเลย ตอนนี้เรายังไม่ยอมรับปากค่ะ พ่อก็คอยให้เราตกลง เราก็ไม่เจ้าใจลูกรักทำไมไม่หาให้กันเอง ยังไม่พอเปรียบเทียบกับน้องชายเราอีก น้องชายที่ว่าก็ลูกใหม่พ่อแหละ ว่าขออะไรเราก็ได้ เพราะเราไม่รู้สึกไงว่าพ่อรักเราไม่เท่ากันกับน้องชาย แต่กับน้องสาวเราคนข้างบ้านยังรู้สึกได้ อีกอย่างน้องชายเราเขาไม่เหมือนพี่สาวเขา ออกเข้าข้างเราด้วยซ้ำ ส่วนแม่เลี้ยงไม่มีความคิดเห็นกับเราค่ะ ปล่อยเป็นหน้าที่พ่ออย่างเดียว 😣😖