อยากปรึกษาปัญหาเรื่องความรักน่ะค่ะ

พอดีว่าหนูเป็นพวกไม่มีความรู้สึกทางเพศค่ะ เเต่มีความสามารถในการดึงดูดความสนใจให้กับคนที่มีอายุมากกว่าหลายคนน่ะค่ะ เเต่ส่วนใหญ่เเล้วเป็นเพศเดียวกันค่ะ ตั้งเเต่คุณครู(รร.อื่น)ยันไปถึงคนเเปลกหน้าในลิฟท์ค่ะ จะว่าง่ายๆก็คือมีบุคลิกภาพโดดเด่นค่ะ เเต่ปัญหาคือหนูลองคบมาหมดเเล้วค่ะตั้งเเต่ เด็กยันผู้ใหญ่ ผู้หญิงยันผู้ชาย เเต่ความรู้สึกที่ได้คือ นกยิ่งกว่าคนโสดอีกค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ก็เลยคิดว่าอาจเป็นเพราะเรายังยึดติดกับอดีตรึเปล่า ประมาณนั้นค่ะ ตอนสมัยอดีตประมาณว่าเด็กมากมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งที่หนูรู้จักกันเธอเเก่กว่าหนู5ปีได้ค่ะ นานๆเข้าเราก็สนิทกันค่ะ เธอเป็นชาวต่างชาติ สิ่งเดียวที่หนูจำได้ในตอนนี้คือเธอเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุรถชนเเละหนูก็ทำได้เพียงเเค่ฟังข่าวร้ายนี้จากน้องสาวของเธอ สิ่งเดียวที่คอยผูกมัดหนูเอาไว้ในตอนนั้นก็คือสุสานของเพื่อนคนนั้นค่ะ หนูหวังว่าสักวันหนูจะได้กลับไปเจอเพื่อนคนนั้นอีกค่ะ เพราะหนูอยากที่จะได้จำชื่อนั้นได้อีกครั้งค่ะ เกือบทุกคืนหนูมักจะร้องให้อยู่เงียบๆในห้องตัวเองไม่รู้ว่าทำไมสิ่งที่รู้อย่างเดียวคือ หนูรู้สึกผูกพันกับเธอมาก เเม้ว่าจะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเราทั้งสองเป็นเเบบใหน ยิ่งนานวันเข้าๆความทรงจำเกี่ยวกับเธอนั้นก็เริ่มเลือนรางหายไป เหลือไว้เพียงเเค่ความรู้สึกเเละภาพรางๆของตัวเธอค่ะ
ปัจจุบันนี้หนูจำไม่ได้เเล้วว่าเธอชื่ออะไร หน้าตาเป็นยังไง จำได้เพียงเเค่ภายรอยยิ้มกับเส้นผมของเธอที่นับวันก็ยิ่งเรือนลางเเต่ความเศร้าเสียใจเเละผิดหวังในตัวเองนั้นกลับยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆๆๆ
จนทุกวันนี้หนูก็เเทบจะไม่เหลือตัวตนจริงๆของตัวเองเลยค่ะ เพราะตัวตนของหนูนั้นอยู่กับเธอซะส่วนใหญ่ นั่นทำให้หนูจำเป็นที่จะต้องเฟคเกือบตลอดเวลาไม่ว่ากับเพื่อน คนแปลกหน้า หรือเเม้กระทั่งคนในครอบครัว จนตอนนี้สิ่งที่หนูทำได้คือการพยายามทำให้ทุกคน ค่อยๆผลักใสหนูออกไปจากชีวิต เพื่อให้หนูได้มีเเต่ความทรงจำของเธอเพื่อให้สามารถโอบกอดความรู้สึกของเธอได้ค่ะ ปัจจุบันนี้หนูยังคงยึดติดกับเธอคนนั้นไม่จากไปใหน หนูไม่กล้าเเม้เเต่จะโทรคุยกับน้องสาวของเธอจนหนูเผลอลบเบอร์โทรของน้องสาวเธอเเละตอนนี้หนูก็ไม่มีวันได้รู้ว่า จริงๆเเล้วร่างของเธอนั้นอยู่ที่ใหน
เเละหนูคงไม่มีวันได้พบชื่อหรือตัวตนของเธออีกเเล้วล่ะค่ะ



ทั้งๆที่เธอเป็นคนๆเดียวที่ให้ความรู้สึกในเเบบที่ครอบครัวหรือคนรอบข้างให้กับหนูไม่ได้ ไม่ว่าใครก็ไม่เคยให้ความรู้สึกเเบบนั้นกับหนูได้ ทั้งแฟนหรือเเม้เเต่เเม่ ความรักที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นในเเบบที่ไม่ได้ให้ไปส่งๆ เมื่อหนูคิดถึงเธอทีไรหนูก็มักจะร้องให้ออกมาเงียบๆอยู่คนเดียวตามลำพังเเบบนั้นทุกครั้งเเม้เเต่ตอนที่พิมพ์อยู่ก็ตามค่ะ บางคนอาจจะคิดว่าหนูควรจะปล่อยวางไป เเต่หนูก็ทำไม่ได้หรอก ก็เธอเป็นเพียงคนเเรกเเละคนเดียวในตอนนี้ที่ได้ให้ความรักเเบบที่ไม่มีข้อเเม้จริงๆ
ไม่จำกัดว่าต้องเป็นลูก ไม่จำกัดว่าค้องเป็นเพื่อน ไม่จำกัดว่าต้องหน้าตาดี หรืออะไรเลย แม้แต่แม่หนูก็ไม่เคยเเม้เเต่จะรักหนูจริงๆเลยด้วยซ้ำ หนูยังจำได้อีกว่าเราทั้งสองเคยสัญญาอะไรไว้บางอย่างเเต่หนูจำไม่ได้ หนูไม่กล้าที่จะลืมหรือปล่อยเธอไปหรอกเพราะทุกสิ่งที่เธอให้มันเกินกว่าที่ใครเคยให้หนูค่ะ