ทุกอย่างเกิดจากในครอบครัว เป็นแบบนี้ไม่รู้กี่ร้อยรอบ พ่อแม่ก็แยกทางกัน นานๆเจอกันทีก็ด่า ทะเลาะกัน เราเป็นลูกคนโต ที่ต้องมาคอยคุยแทนกันให้ รู้เรื่องและปัญหาในบ้าน จนรู้สึกเครียดไปหมด แม่ก็ไม่เคยใส่ใจเราเลย จนความรู้สึกตอนนี้เราดิ่งลงมากเรื่อย ร้องไห้ไม่รู้กี่พันรอบ เก็บไว้คนเดียวเสมอ ส่วนน้องก็ไม่เคยช่วยอะไรได้ พ่อแม่ก็ได้แต่พูดว่าน้องยังเด็ก เหนื่อยมาก จัดการทุกอย่างคนเดียว แบกความรู้สึกคนเดียว มีแม่คนเดียวในบ้านก็ปรึกษาไม่เคยได้ จะไปปรึกษาพ่อก็ห่างกัน รู้สึกแย่ไม่ไหวแล้ว ไม่อยากทำอะไรแล้ว ทุกวันนี้พยายามตื่นสายเพื่อไม่เจอหน้าแม่ เราสบายใจตอนอยู่กับพ่อมากกว่า เขาใส่ใจเราดี แต่เราก็ไปอยู่กับเขาไม่ได้อยู่ดี เรื่องมันแย่มาตลอดตั้งแต่เด็ก ซึ่งที่ผ่านมาก็ได้แต่เก็บเงียบไว้คนเดียวจนชิน แต่พอโตขึ้นรู้สึกเรื่องมันไม่ใช่แค่นี้แล้วสำหรับเรา สำหรับเราครอบครัวไม่เคยเป็นเซฟโซนเลย บางทีก็โดนแม่ทุบตีบ้าง เพราะเขาไม่ได้อยู่กับเราตลอดเวลา เขาไม่ฟังในสิ่งที่เราเห็นแต่เขาไม่เห็น เขาไม่เคยเชื่อใจเราเลยรวมถึงเหนื่อยจากงาน เขาเลยเผลอลงที่เราหมด เราก็ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตารับทุกอย่าง เถียงไปก็มีแต่แย่ลง อธิบายอะไรก็แย่ลง ท้อมากในการใช้ชีวิต รู้ทั้งรู้คิดสั้นมันไม่ใช่ทางออกในตอนนี้ แต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะคิดสั้นเข้าสักวัน จนอาทิตย์สองอาทิตย์นี้ทั้งเครียดทั้งเศร้า อยากอยู่คนเดียวมาตลอด อยากทิ้งทุกอย่าง อยากหาที่ที่หนีไปจากตรงนี้สักพัก ท้อไม่รู้กี่รอบแล้ว รู้สึกที่ผ่านมาชีวิตมันพังมาตลอด ปีนี้เจอแต่เรื่องแย่ๆ ร้องไห้มาเยอะมาก ทั้งหมดที่พิมพ์มาอาจจะไม่ค่อยมีใจความอะไรเท่าไหร่ อาจจะดูไร้สาระหน่อย แค่ต้องการพิมพ์มันออกมาเพื่อลบความคิดในหัวตอนนี้ โปรดอย่าว่ากัน