บังเอิญว่า เมื่อวันสองวันก่อน ปกติเลิกงานผมก็นั่งกินข้าวเย็นกับแม่อยู่เป็นประจำ แม่ผมชอบดูละครหลังข่าวเรื่องหนึ่งทางช่อง 3 น่าจะเป็นละครเก่า ที่แอนทองประสม, ติ๊กเจษฎา, ก้องนูโว , อริต้า อะไรนั้นแหละครับ โดยที่ละครเรื่องนี้จะมีเด็กฝรั่งแฝด ชื่อไข่ชื่อไก่อะไรเนี้ยแหละ ผมก็ไม่ได้ตั้งใจดูอะไร แค่ดูผ่านๆ เพราะแม่ชอบเปิด พอผมกินข้าวเสร็จก็จะกลับเข้าห้องเข้าบ้านตัวเองไปเล่นคอมดูหนังทำงานอะไรไปเรื่อยเปื่อย พอดีเมื่อสองวันก่อนอย่างที่บอก ตอนที่ แอนทองประสม ไปคุยกับก้องว่าให้ไปทำตามหัวใจตัวเองอะไรสักอย่าง แล้วก็เข้าห้องมาเจอเด็กสองคนนั่งกอดอกทำท่างอนๆ... ซึ่งมองดูแล้วเฟคสุดๆ... ผมเองก็เคยทำภาพยนตร์สั้น ประกวดโครงการต่างๆ มากมาย และเคยเจอผู้กำกับหลายต่อหลายท่าน จนมีท่านหนึ่งล่ะกัน เขาถามผมว่า รู้ไหมว่า ละครหรือภาพยนตร์ คืออะไร ?? ผมก็ตอบแบบไม่รู้เพราะไม่ได้เรียนสายนี้มาว่า ภาพเคลื่อนไหว ที่แสดงถึงเรื่องราวต่างๆ เขาก็บอกว่าใช่ แต่ไม่ตรงซะทีเดียว เพราะคำตอบของแกคือ ละครหรือ ภาพยนตร์ คือการนำเสนอเรื่องราวที่ผิดธรรมชาติ... (ผิดธรรมชาติยังไงวะ).. เขาบอกว่า มันไม่มีใครหรอก ที่แอบพึมพัมๆ กับตัวเองตอนอยู่คนเดียว มันไม่มีใครหรอก ที่ตอนคิดในใจแล้วไปยืนเหม่อลอยหน้าลอยตา มันไม่มีใครหรอก ที่ขับรถแล้วไฟฉายขึ้นมาจากด้านเท้าจนทำให้หน้าสว่าง มันไม่มีที่ไหนหรอก ที่เธคผับคนจะน้อยและไฟสว่างเกินไป มันไม่มีใครหรอก ที่ก่อนตายจะมีเวลาสั่งเสียอะไรมากมาย มันไม่มีใครหรอก ที่แค่ติดหนวดแล้วทำให้ดูไม่ออกว่านั้นคือผู้หญิงมันไม่ใช่ผู้ชาย มันไม่มีใครหรอก ที่งอนกันอยู่ดีๆ พอเดินหนีแล้วก็ไปยืนอยู่ริมทะเลในบันดล มันไม่มีใครหรอก ที่เรียกชื่อเต็มกันตลอดเวลา ฯลฯ​...​เออ จริงแฮะ

วนกลับมาที่จริตของนักแสดงเด็ก ที่เด็กสองคนตอนนีน่าจะโตกลายเป็นเด็นแว้นไปแล้วก็ได้ (เพราะดูแล้วละครน่าจะเก่าพอควร) แต่เชื่อว่าปัจจุบันผู้กำกับไทยทั้งหนังและละคร ก็ยังพยายามสร้างจริตนักแสดงเด็กให้มันเกินงามหรือเกินกว่าที่จะเป็น พอดีว่าผมก็ลืมๆ เรื่องนี้ไปแล้ว จนมาพึ่งได้ดูซีรีย์ละครฝรั่งเรื่องวอสเมน...พึ่งได้ดูไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ แค่นาทีที่ 4.49 ก็เห็นเด็กผิวดำที่เหมือนจะเป็นตัวเด่นตั้งแต่ต้นเรื่อง ทำให้เห็นถึงความสมูธและจริตที่เด็กคนหนึ่งควรจะเป็นอย่างมาก เลยรู้สึกว่าเมื่อไหร่ละครไทยจะก้าวพ้นวิกฤตเดิมๆ ไปได้สักที..