"ทุกคนก็เห็น...!
ลูกศรที่วางประดับอยู่ตรงนั้น จู่ๆก็ลอยแล้วพุ่งเข้าใส่ลำคอของเขาได้เอง
คุณคาราซากิถูกวิญญาณที่อยู่ในโรงแรมแห่งนี้ฆ่าตาย"
"นี่มัน...ลูกศรลอบสังหาร"
"ลูกศรลอบสังหาร เหรอครับ"
ฮาจิเมะทวนคำที่ นาคาเนะซาวะ โกโร่ (50) คนของบริษัทนำเข้าเฟอนิเจอร์ยุโรปพูด
"เป็นลูกศรที่ถูกใช้ลอบสังหารในสมัยยุคกลาง
ด้วยการเคลือบยาพิษเอาไว้ที่ปลาย
การที่คุณคนนี้เสียชีวิตแบบนี้แปลว่ามียาพิษถูกทาเอาไว้ที่ศร
แต่ทำไมที่ลูกศรนี่ถึงมียาพิษอยู่จริงๆล่ะ..."
"ว้อย...! คุณ
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ยาพิษ
แต่อยู่ที่มันขยับได้เองต่างหาก"
ซาคุมะ โยเฮย์ (45) นักเขียนข่าวขี้โวยวายโพล่งตัด
ภรรยาของคนที่ถูกศรพุ่งเข้าใส่เสียชีวิต
คาราซากิ โมโนะ (27) ตัวสั่นเครือ
"จะ-จริงด้วย ฉันเห็นกับตาเลย ตอนที่ลูกศรนั่น...!"
ชิคาโนะ มิอุ (36) จิตรกรยังงงๆ
"ไม่จริงน่า...เรื่องพรรค์นั้นเนี่ยนะ?"
ท่ามกลางบทสนทนาที่กำลังดำเนิน
ภาพของเทียนจุดขึ้นเองและแก้วที่ขยับจนตกลงมาแตกผุดขึ้นมาในหัวของคุณลุงวัย 37
ทำเอาเหงื่อแตกพลั่ก ใบหน้าถอดสีลงทันใด
(ฝะ-ฝีมือของวิญญาณ...
เป็นปรากฏการณ์ "พ็อลเทอร์ไกสท์" ของจริงอย่างงั้นเหรอ)
ผู้ร่วมงานของฮาจิเมะจากบ.เดนโปโดคุยกัน
"คุโระฮาระคุง พวกเราทำอะไรไม่ได้แล้ว
ฉันจะขับรถตู้ที่ลานจอดรถเข้าไปเรียกตำรวจในเมือง"
ชิราโทริ เรโอะ (29) พูดกับลูกน้อง
"ค-ครับ..."
คุโระฮาระ ฟุโตชิ (25) ผู้ใต้บังคับบัญชาทำได้เพียงรับ
คนจากบ.อสังหาริมทรัพย์ นิวาโมโตะ ไทกะ (29) ร้อนรน
"ขะ-ขอผมไปด้วย...!
ผมยังไม่อยากเป็นเหยื่อรายที่สอง"
ภรรยานักลงทุน อาซากะ คุมอน (25) เสนอตัว
"จะไปกันจริงๆเหรอ
งั้นขอฉันไปด้วยสิ"
ชิราโทริจึงนำลูกค้าสองคนพ่วงฮาจิเมะไปด้วยอีกคนออกนอกโรงแรม
ตรงสู่สะพานแขวน ปลายทางที่หมายมั่นคือลานจอดรถ
.
.
"เห...?"
ฮาจิเมะอุทาน
สุดปลายสะพานแขวน
ปรากฏดวงไฟเล็กๆสามดวงบนพื้นสะพานขึ้นมา
.
.
"อ๊า...!
ทุกคนหนีเร็ว"
ชิราโทริที่อยู่หน้าสุดร้อง
"ไฟกำลังลามเข้ามา ทุกคนวิ่งครับ...!"
ไฟรุกคืบเข้ามาไวเกินคาด ลามมาถึงชิราโทริที่เป็นคนนำหน้า
ซึ่งเวลาหันหลังหนี จะต้องอยู่คนสุดท้าย
เชือกทนความร้อนไม่ไหวขาดสะบั้น หญิงสาวเสียศูนย์กำลังจะร่วงลงไปพร้อมสะพาน
"ชะ-ช่วยด้วย...!"
"ส่งมือมา...!"
ฮาจิเมะยื่นมือหาชิราโทริ
ครืน...!
ช่วยชิราโทริทันหวุดหวิด
ถึงสิ่งที่ตกลงไปจะมีเพียงสะพานแขวน
แต่นั่นก็หมายความว่าไม่มีที่ให้ไปอีกต่อไปแล้วนอกจากโรงแรมที่อยู่เบื้องหลัง...
"ฝะ-ฝีมือของวิญญาณอีกงั้นเหรอ...!"
"จะให้รอความช่วยเหลือจากภายนอกอยู่แบบนี้...
มีหวังพวกเราได้ถูกวิญญาณฆ่าตายกันหมดแน่"
ฮัทสึนากะ อิบุ (23) นางแบบหน้าใหม่จ้องสะพานที่ขาดตาค้าง
ซอมเมอลิเย่ร์ อุเมมุระ ชูจิ (33) ปราม
"สงบสติอารมณ์ก่อน คุณฮัทสึนากะ
ไม่มีวิญญาณอะไรทั้งนั้นนั่นแหละ
บางทีลูกศรนั่นอาจถูกใครบางคนเขวี้ยงเข้าใส่จากความมืด..."
"อย่ามาพูดบ้าๆ...!
ทุกคนก็เห็นลูกศรนั่นวางอยู่ที่ชั้นตอนแรก มันขยับแล้วพุ่งเข้าใส่สามีฉัน
นะ-นี่เป็นฝีมือของวิญญาณ
มันคือ คำสาป
เข้าใจไหม...!"
"คุณเนี่ย...
เหมือนกำลังพูดถึง ใครบางคนที่มีตัวตนอยู่จริง
ยังไงก็ไม่รู้นะครับ"
"อึก...!
คิดมากไปหรือเปล่า"
"น่า...น่า
เธอเพิ่งเสียสามีไปนะ อย่าไปคะยั้นคะยออะไรเธอมากเลยเถอะ
ผมว่าเราพาเธอกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อนเถอะ พวกเราเองก็ด้วย
ไปไหนไม่ได้แล้วนี่"
นิวาโมโตะห้ามทัพ
ทุกคนทำตามที่นิวาโมโตะบอก
ฮาจิเมะเห็นแขกออกเดิน ได้แต่ยืนนิ่ง มองไล่หลังไป
(แปลก...
ความรู้สึกติดใจที่ยังคั่งค้างอยู่แบบนี้
ความรู้สึกแบบนี้ที่เราสามารถรู้สึกได้ทุกครั้ง
ความรู้สึกแบบนี้ที่มีมาตั้งแต่สมัยก่อน
คนทั้งหมดที่อยู่ตรงนี้มี "โชคชะตา"
บางอย่างที่มองไม่เห็นเชื่อมโยงกันอยู่)
.
.
"กะ-กลัวจัง...!
ฉันอยากกลับบ้าน ฉันยังไม่อยากตาย"
นางแบบหญิงน้ำตาร่วงเผาะ
(บะ-บรรยากาศอึดอัด 200%...!)
ชิราโทริที่เห็นสาวน้อยเริ่มร้องไห้ ส่งสายตาหาฮาจิเมะ
(หะ-เห...!?)
(หืม...!)
"ขอประทานโทษด้วยจริงๆครับ คุณฮัทสึนากะ ไม่สิ...ทุกคน!
เราไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"
(ถะ-ถ้าหัวหน้าคินดะอิจิทำถึงขนาดนี้แล้ว...
เราก็ต้อง...!)
"ขอประทานโทษจริงๆค่ะ คุณลูกค้า...!"
"เราจะดูแลพวกคุณอย่างเต็มที่
อย่างไรก็ต้องขออภัยในทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ด้วยจริงๆค่ะ"
ชิราโทริเอ่ย พร้อมโค้งคำนับ ลูกน้องเองก็เช่นกัน
(อะไรกันยัยป้านี่...!
ตัวเองเป็นคนรับผิดชอบที่นี่โดยตรงไม่ใช่เหรอ แต่ทำแค่นั้นเนี่ยนะ)
มารินค่อนขอดชิราโทริในใจ ไม่ลงทุนเอาเสียเลย
ตัวเองกับหัวหน้าถึงกับคุกเข่าก้มกราบเลยนะ
คินดะอิจิ 37 - โรงแรมปราสาทโบราณถูกปิดตาย! เรื่องราวชักจะเหนือธรรมชาติขึ้นเรื่อยๆแล้วสิ นี่คือฝีมือคนจริงๆหรือ...?