ตามหัวข้อกระทู้ ด้วยความที่เราเองตัดสินใจไม่ได้ ชั่งน้ำหนักดูแล้ว การหายไปกับการยังอยู่ที่เดิม มันดีอย่างไร หรือ ไม่ดีอย่างไร
ขออธิบายก่อนว่าเราแค่อยากมาพูดคุย และ อยากเห็นมุมมองของแต่ล่ะคนด้วย หากผิดพลาดอย่างไร ขออภัยด้วยค่ะ
เรื่องราวเกิดขึ้นหลังจากเราได้รู้จักกับคนๆหนึ่ง เราได้ตกลงที่จะเจอกับอีกฝ่าย ด้วยการนัดเจอ และ ไปเที่ยวที่แห่งหนึ่ง แต่แผนการล้มไปก่อน หลังจากนั้นได้มีโอกาสทำความรู้จักกับครอบครัวเค้าในระดับนึ่ง จนไปมาหาสู่กัน 2-3 ครั้ง ไม่ได้มีปัญหาอะไร แน่นอนว่าเราเป็นคนเลือกที่จะเข้าหาผู้ชายก่อน เพราะอยากแน่ใจว่าคนนี้เราจะฝากชีวิตของเรา ใช้ชีวิตด้วยกันจริงๆไหม เรื่องนิสัย ทัศนคติ หรือ ทุกสิ่งในตัวเค้า ครอบครัว
เราเองเป็นผู้หญิงธรรมดานะคะ เราเป็นคนล้มเหลวในเรื่องความรักมากเยอะ ครอบครัวก็ปานกลาง และเราเคยแต่งงาน มีลูกมาแล้ว ชีวิตเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว บทเรียนในเรื่องความรักค่อนข้างเจ็บปวดพอสมควร
การที่เราเปิดใจให้กับคนนี้และคิดว่าเค้าเป็นผู้ใหญ่กว่าเรา เราเลยไม่อยากปิดกั้นตัวเอง เราไม่อยากจมปลักอยู่ในอดีตที่เจ็บปวด เราไว้ใจเค้า และ รู้สึกอุ่นใจ แต่เราแค่อยากแน่ใจ ก่อนที่เราจะเดินเข้าไปอยู่ในชีวิตของอีกฝ่าย
เราเห็นอะไรในตัวเค้ามากมาย และ ปัญหาหนักของเค้า ตลอดเวลาที่คบกัน เรารับรู้ปัญหากันและกัน และเป็นกำลังใจให้กันมาตลอด เราอยากอยู่ข้างๆเค้า และ ไม่อยากทิ้งเค้าไปไหน ถึงแม้ว่าปัญหามันจะหนักแค่ไหน อุปสรรคหลายๆอย่าง จนเวลาผ่านไป 4-5 เดือน ทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยนไป ความใส่ใจ หรือ การสนทนาน้อยลง จนบางวันก็ไม่ได้คุยกัน เราคิดว่าเค้าเจอกับปัญหาหนัก เครียด และ อาจจะใช้เวลา เวลาในการอยู่กับปัญหาและแก้ไข เราเข้าใจ และ ตัวเราเองเราก็เจอปัญหาหนักในช่วงนั้นเช่นกัน
เราก็น้อยใจ และ คิดมาก จนวันนึงเราอัดอั้นตันใจมาก ทักไปทั้งน้ำตาว่าเค้ายังรักเราอยู่ไหม เรื่องระหว่างเราความรู้สึกยังเหมือนเดิมไหม สิ่งที่ได้คำตอบ คือเค้าบอกว่ารักเราน้อยลง เค้าไม่ได้รู้สึกกับเราเท่าที่แรกๆ ด้วยปัญหาและห่างกันช่วงนี้ เค้าอยากอยู่คนเดียว
แน่นอนว่าเราช็อกและร้องไห้หนักมาก มันพูดไม่ออก นี่เค้าบอกเลิกเราหรอ?? เราได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ เราไม่ตอบแชทเค้า ประมาณ 3 วัน คือเราซึมเศร้ามาก เราร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ โทษตัวเอง และ ทบทวนสิ่งต่างๆ ว่าเราพลาดอะไร ผิดตรงไหน
เค้าพยายามติดต่อเราตลอดระหว่างที่หายไป จนเรายอมที่จะฟังเค้าอีกครั้ง จนเค้ายอมบอกความจริงในเรื่องที่เราไม่อยากเชื่อ
ที่เค้าต้องทำแบบนี้เพราะทางบ้าน ทางบ้านไม่ยอมรับเพียงเพราะเรามีลูกติด คบกันไปยังไง ทางครอบครัวก็ไม่เห็นด้วย เราถามว่าที่ผ่านทำไมเค้าไม่พูดตรงๆล่ะ คือเราไปเจอครอบครัวของเค้า เราทำตัวปกติ ไม่เคยมีปัญหาอะไร แต่ก็นั้นแหละ มันโดนปมเก่าของเรา กับพ่อของลูกเหมือนกัน มันเหมือนย้ำซ้ำเติมที่แผลเก่า เค้ารู้ว่าเราเจออะไรมาบ้าง และเราเสียใจมาก
และทุกวันก็ยังคุยกันตลอด คุยด้วยสถานะอะไรเราไม่รู้ แต่เรายิ่งรักเค้า ผ่านมา 6 เดือน ความรู้สึกเราไม่น้อยลงสักวัน ทั้งที่รู้ว่าระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ และ เราทำใจไม่ไหวสักครั้งที่จะหายไป
เราคิดทุกวันว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เรารักเค้ามากในความรู้สึก แต่เราไม่อยากอยู่โดยที่เราไม่รู้ว่าเค้ารักเราไหม วันนี้เค้ายังไม่หายไปไหน แต่หากวันนึ่งเค้าไป เราจะอยู่ยังไงให้ไหว เราเสียใจแต่ไม่เคยเกลียดเค้าเลย ไม่เคยโกรธ ้ จะทำใจอย่างไรกับหัวใจตัวเองดี😭😭😭😭😭😭😭😭
การเลือกที่จะถอยออกมา มันยากกว่าการทนเจ็บที่เดิม
ขออธิบายก่อนว่าเราแค่อยากมาพูดคุย และ อยากเห็นมุมมองของแต่ล่ะคนด้วย หากผิดพลาดอย่างไร ขออภัยด้วยค่ะ
เรื่องราวเกิดขึ้นหลังจากเราได้รู้จักกับคนๆหนึ่ง เราได้ตกลงที่จะเจอกับอีกฝ่าย ด้วยการนัดเจอ และ ไปเที่ยวที่แห่งหนึ่ง แต่แผนการล้มไปก่อน หลังจากนั้นได้มีโอกาสทำความรู้จักกับครอบครัวเค้าในระดับนึ่ง จนไปมาหาสู่กัน 2-3 ครั้ง ไม่ได้มีปัญหาอะไร แน่นอนว่าเราเป็นคนเลือกที่จะเข้าหาผู้ชายก่อน เพราะอยากแน่ใจว่าคนนี้เราจะฝากชีวิตของเรา ใช้ชีวิตด้วยกันจริงๆไหม เรื่องนิสัย ทัศนคติ หรือ ทุกสิ่งในตัวเค้า ครอบครัว
เราเองเป็นผู้หญิงธรรมดานะคะ เราเป็นคนล้มเหลวในเรื่องความรักมากเยอะ ครอบครัวก็ปานกลาง และเราเคยแต่งงาน มีลูกมาแล้ว ชีวิตเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว บทเรียนในเรื่องความรักค่อนข้างเจ็บปวดพอสมควร
การที่เราเปิดใจให้กับคนนี้และคิดว่าเค้าเป็นผู้ใหญ่กว่าเรา เราเลยไม่อยากปิดกั้นตัวเอง เราไม่อยากจมปลักอยู่ในอดีตที่เจ็บปวด เราไว้ใจเค้า และ รู้สึกอุ่นใจ แต่เราแค่อยากแน่ใจ ก่อนที่เราจะเดินเข้าไปอยู่ในชีวิตของอีกฝ่าย
เราเห็นอะไรในตัวเค้ามากมาย และ ปัญหาหนักของเค้า ตลอดเวลาที่คบกัน เรารับรู้ปัญหากันและกัน และเป็นกำลังใจให้กันมาตลอด เราอยากอยู่ข้างๆเค้า และ ไม่อยากทิ้งเค้าไปไหน ถึงแม้ว่าปัญหามันจะหนักแค่ไหน อุปสรรคหลายๆอย่าง จนเวลาผ่านไป 4-5 เดือน ทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยนไป ความใส่ใจ หรือ การสนทนาน้อยลง จนบางวันก็ไม่ได้คุยกัน เราคิดว่าเค้าเจอกับปัญหาหนัก เครียด และ อาจจะใช้เวลา เวลาในการอยู่กับปัญหาและแก้ไข เราเข้าใจ และ ตัวเราเองเราก็เจอปัญหาหนักในช่วงนั้นเช่นกัน
เราก็น้อยใจ และ คิดมาก จนวันนึงเราอัดอั้นตันใจมาก ทักไปทั้งน้ำตาว่าเค้ายังรักเราอยู่ไหม เรื่องระหว่างเราความรู้สึกยังเหมือนเดิมไหม สิ่งที่ได้คำตอบ คือเค้าบอกว่ารักเราน้อยลง เค้าไม่ได้รู้สึกกับเราเท่าที่แรกๆ ด้วยปัญหาและห่างกันช่วงนี้ เค้าอยากอยู่คนเดียว
แน่นอนว่าเราช็อกและร้องไห้หนักมาก มันพูดไม่ออก นี่เค้าบอกเลิกเราหรอ?? เราได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ เราไม่ตอบแชทเค้า ประมาณ 3 วัน คือเราซึมเศร้ามาก เราร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ โทษตัวเอง และ ทบทวนสิ่งต่างๆ ว่าเราพลาดอะไร ผิดตรงไหน
เค้าพยายามติดต่อเราตลอดระหว่างที่หายไป จนเรายอมที่จะฟังเค้าอีกครั้ง จนเค้ายอมบอกความจริงในเรื่องที่เราไม่อยากเชื่อ
ที่เค้าต้องทำแบบนี้เพราะทางบ้าน ทางบ้านไม่ยอมรับเพียงเพราะเรามีลูกติด คบกันไปยังไง ทางครอบครัวก็ไม่เห็นด้วย เราถามว่าที่ผ่านทำไมเค้าไม่พูดตรงๆล่ะ คือเราไปเจอครอบครัวของเค้า เราทำตัวปกติ ไม่เคยมีปัญหาอะไร แต่ก็นั้นแหละ มันโดนปมเก่าของเรา กับพ่อของลูกเหมือนกัน มันเหมือนย้ำซ้ำเติมที่แผลเก่า เค้ารู้ว่าเราเจออะไรมาบ้าง และเราเสียใจมาก
และทุกวันก็ยังคุยกันตลอด คุยด้วยสถานะอะไรเราไม่รู้ แต่เรายิ่งรักเค้า ผ่านมา 6 เดือน ความรู้สึกเราไม่น้อยลงสักวัน ทั้งที่รู้ว่าระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ และ เราทำใจไม่ไหวสักครั้งที่จะหายไป
เราคิดทุกวันว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เรารักเค้ามากในความรู้สึก แต่เราไม่อยากอยู่โดยที่เราไม่รู้ว่าเค้ารักเราไหม วันนี้เค้ายังไม่หายไปไหน แต่หากวันนึ่งเค้าไป เราจะอยู่ยังไงให้ไหว เราเสียใจแต่ไม่เคยเกลียดเค้าเลย ไม่เคยโกรธ ้ จะทำใจอย่างไรกับหัวใจตัวเองดี😭😭😭😭😭😭😭😭