พ่อมีชู้ แม่แยกไปอยู่คนเดียว ต่างคนต่างอยู่ คนเป็นลูกทรมาณที่สุด

สวัสดีครับ ตอนนี้ผมอายุ 16 ปีแล้ว เคยตั้งกระทู้ถามปัญหานี้ไปแล้ว เมื่อประมาณ ตอนผมอายุ 13-14 ประมาณ 2 ปีที่แล้วครับ เล่าตั้งแต่เริ่มแล้วกันนะครับ คือเมื่อสองปีก่อน ผมจับได้ว่าพ่อผมมีคนอื่น ผมก็ทำตัวไม่ถูกครับ จึงมาถามพันทิป ตอนนั้นทำตัวไม่ถูกจริงๆครับ คำตอบที่ได้ในพันทิปตอนนั้นคือ เรื่องของผู้ใหญ่ ปล่อยให้เขาเคลียร์กันเองดีกว่า เมื่อผมเห็นข้อความเหล่านี้ ผมยิ่งทพตัวไม่ถูกเลยครับ ตอนนั้นเมียน้อยพ่อทักมาว่า ขอเบอร์แม่หน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย และอีกไม่นานพ่อก็ทักมาครับ บอกว่า บล็อคมันไป อย่าไปคุยกับมันนะ ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรไปครับ จนเรื่องมันมาบานปลายถึงตอนนี้ แม่ผมจับได้เองว่าพ่อมีชู้ เลยทะเลาะกันบ้านแทบแตกเลยครับ พ่อทำร้ายร่างกายแม่ เหมือนที่ทำทุกครั้งเวลาทะเลาะกัน คนเป็นลูก คงช่วยอะไรไม่ได้นอกจากแอบมาร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำทุกวัน แม่เล่าให้ผมฟังก่อนที่จะหนีไปอยู่คนเดียว ว่า เมียน้อยของพ่อโทรมาหาแม่บอกว่าพ่อโอนเงินให้แม่เป็นเงินก้อนโตจำนวนหนึ่ง เพราะช่วงๆนั้นเหมือนพ่อจะถูกหวยครับ ช่วงๆนี้แหละครับที่ทะเลาะกันบ้านแทบแตก คือบ้านก็ไม่ใช่บ้านอีกเลย ทุกคนไปทำงาน ไปทำธุระกลับมาต่างคนต่างอยู่ แม่ก็มานอนกับผมและก็น้อง 3 คนในห้องของผม ส่วนพ่อผมนอนคนเดียวมานานแล้วครับ ลืมบอกไปครับ บ้านผมมีกัน 4 คน ผม น้องชาย น้องผม อายุ 6 ขวบ พ่อ และแม่ครับ ช่วงที่ทะเลาะกันบ่อย พ่อกับแม่ผมหน้าแทบจะยังไม่มองกันเลย แถมรถมอเตอร์ไซต์ที่แม่ไปทำงานพ่อก็พูดขึ้นมาว่า "รถกูซื้อให้ลูกไม่ได้ซื้อให้ กูจะให้ลูกขับไปโรงเรียน " แม่ผมจึงต้องเดินเท้าเปล่าไปที่ทำงาน แต่ไม่ไกลมากนะครับ แต่ถ้าเดินก็ถือว่าไกล และเหนื่อย ผมสงสารแม่มากเลย ผมถามแม่ว่าให้ไปส่งไปรับไหมแม่ผมก็บอกว่าไม่ต้องหรอก ผมโคตรสงสารแม่เลยทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้ในใจ แล้วหลังๆนั้นก็ทะเลาะกันแบบทุกวันเลยครับ วันละหลายรอบด้วย แซะๆกัดๆกันทุกวันครับ พ่อทำร้ายร่างกายแม่จนช้ำเลยครับ ก่อนที่แม่ของผมจะแยกไปอยู่คนเดียว เป็นวันทัศนศึกษาของโรงเรียนของน้องของผม แม่ก็พาไปครับ ส่วนพ่อของผมอยู่บ้าน แต่ก็เป็นเรื่องปกติครับ เพราะจะไปเที่ยวไหน จะทำอะไร ก็ทำกันอยู่ 3 คน แม่กับลูก แม่พาไปเที่ยวกับโรงเรียนครับ สนุกมากเลย เป็นภาพความทรงจำที่ดีมากๆ แต่แม่ปวดร่างกายไปหมด บ่นเกือบตลอดทาง ผมอดน้ำตาคลอเบ้าไม่ได้เลยหลังจากเที่ยวเสร็จ วันรุ่งขึ้นก็แยกย้ายไปทำงาน กันหมดตามปกติ แต่ผมไม่รู้เลยว่าวันนั้นจะเป็นวันที่ผมได้อยู่กับแม่ของผมเป็นวันสุดท้าย.... แม่ของผมโทรหาผมตอนเที่ยงครับ แต่แม่ไม่ได้บอกว่าหนีมาแล้ว โทรตอนผมพักเที่ยงที่โรงเรียน แม่บอกว่า " ลูกกินข้าวยัง ดูแลน้องดีๆนะ แม่กินข้าวแล้วอร่อยมากเลยลูก " ผมอดร้องไห้ไม่ได้เลย ตอนนั้นเพื่อนอยู่กันเต็ม ผมต้องแอบไปร้องไห้ ช่วงนั้นโปรเจคที่โรงเรียนก็เยอะมากครับ  แม่ผมคอยให้กำลังใจตลอด กลับบ้านมาทีไรจะเห็นรอยยิ้มของแม่ต้อนรับกลับบ้านตลอดครับ แต่วันนั้นเป็นวันที่ไม่มีรอยยิ้มนั้นต้อนรับกลับบ้าน กลับมาพบแต่ความว่างเปล่า เสื้อผ้าของแม่ รองเท้าของแม่ ของของแม่ยังอยู่ครบ แม่ผมไปแต่ตัวครับ  แต่แม่ไม่ได้ไปไหนไกล แม่ย้ายไปอยู่ที่ห้องพักของที่ทำงานครับ แม่ผมเป็นแม่บ้าน ที่ทำงานแม่ผมอยู่แค่ใกล้ๆบ้านนี่เองครับ หลังจากวันนั้น พ่อ ก้ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่พูดถึงแม่ ไม่อะไรถึงแม่อีกเลย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่คนที่ทรมาณที่สุดคือผมกับน้อง ผมร้องไห้ทุกวัน เห็นหน้าน้องผมยิ่งสงสารเลยครับ สงสารทั้งตัวเองและน้อง ผมกับน้องไม่ได้เจอแม่กันสักพัก เพราะแม่บอกว่าอย่าพึ่งติดต่อเดี๋ยวพ่อรู้เขาจะตามมาราวีแม่ พอเวลาผ่านมาเดือนนึง ผมกับน้องก็แอบไปหาแม่กันครับ ไปทุกวันเวลาพ่อไม่อยู่ ปกติพ่อไม่อยู่บ้านครับ ไม่ค่อยอยู่บ้านพ่อไปตกปลาบ่อยๆ ผมยิ่งสงสัยว่าไปตกปลาหรือไปหาเมียน้อยกันแน่ แต่ผมก็ไม่ได้อะไรขอแค่อยู่กับแม่ก็พอแล้วครับ ผมเชื่อคำนี้เลยครับ เวลามีไม่เห็นค่า พอสายไปแล้วพึ่งจะเห็นค่า ผมไม่มีความสุขเลย ร้องไห้คนเดียวทุกวันทุกวันจริงๆ คิดฆ่าตัวตายด้วยครับ ผมทนไม่ไหว แต่ผมทิ้งน้องไว้ไม่ได้ ตั้งแต่แม่ไม่อยู่ทุกอย่างดูลำบาก ดูแย่ไปหมดครับ ผมไม่มีเงิน พ่อไม่เคยให้เงิน ไม่เคยทำให้อิ่ม ปล่อยให้อดๆอยากๆ ผมต้องดิ้นรนครับ หาเงินเพื่อเลี้ยงตัวเองกับน้อง ผมเก็บเงินที่โรงเรียน รับทำงาน รับจ้างทำงาน ผมทำทุกอย่างครับที่ได้เงินช่วงนั้นผมแย่มากสุขภาพจิต ภาพจำของแม่กับเราสามคนมันขึ้นมาในหัวตลอด เพราะผมกับแม่กับน้องอยู่ด้วยกันตลอด สนิทกันมาก ผมสนิทกับแม่ที่สุด ผมมีเรื่องอะไรคุยกับแม่ตลอด ผมไม่เคยมีความลับต่อแม่เลย ส่วนพ่อของผมนั้น ชื่อจริงของผมเขาอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ เขาด่าทอต่อว่าผมทุกวัน ว่าไม่ช่วยนี่ช่วยทำงานบ้านบ้างวันๆขี้เกียจสันหลังยาว ทั้งๆที่ตัวเขาบ้านแทบไม่ค่อยอยู่ หรืออาทิตย์หนึ่ง อยู่ วันถึงสองวัน ผมล้างจาน ทำทุกอย่างเลยครับ อาจจะไม่ทุกมันมีหน้าที่ของใครของมันประจำครับ ผมได้รางวัลอะไร มีแต่แม่ที่รู้ แม่สนับสนุนผมเต็มกำลัง แม่เชียร์ผมตลอด เวลาโรงเรียนมีงาน แม่ผมก็ไปตลอด เป็นคนไปให้ผมและน้องคนเดียว ผมได้เกรด 3.76 พ่อยังเฉยเลยครับ เกรดผมเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ พ่อผมได้แต่ตอบ อืม อือ ส่วนแม่ผมดีใจมาก ยิ้มไม่หุบเลย ผมชอบรอยยิ้มของแม่มากๆ เห็นแล้วชื่นใจสุดๆเลยครับ  แม่ผมแยกไปอยู่คนเดียว แม่แอบให้เงินผมตลอด แม่บอกว่าแม่มีแม่ไม่หิว ที่ทำงานแม่เขามีข้าวให้ เสมอ ผมกับน้องไม่ได้รับด้านการพยาบาล หรือ เสื้อผ้า สิ่งของเครื่องใช้เลยครับ มีแต่แม่ที่ให้ พ่อไม่เคยซื้อไม่เคนให้เงิน ทั้งๆที่พ่อผมรวยมาก พึ่งเกษียรอายุจากการทำงานได้เงินก้อนโตเลยครับ ส่วนแม่ผม เป็นแม่บ้าน เงินเดือนหกพันอัพ แม่ยังทำให้ผมอิ่ม กับน้อง ไปหาแม่ทีไรอิ่มใจ อิ่มทุกอย่างเลย ผมทนแบบนี้มาจนถึงปัจจุบันเวลาผ่านมาประมาณปีแล้วมั้งครับ ผมชักจะเริ่มทนไม่ไหว มันหนักขึ้นทุกวันเลยครับ ผมแอบร้องไห้คนเดียวทุกวัน มาเป็นปีๆ อารมณ์ของผมควบคุมไม่ได้ ผมกลายเป็นคนเสียสติ หงุดหงิดแบบไม่มีเหตุผล ผมกลายเป็นบ้า ช่วงนี้ผมหงุดหงิดอารมณ์ร้อนง่ายมากใครขัดใจนิดนึงนี่แบบ ระเบิดเลย ผมควบคุมตัวไม่อยู่ ครับ ผมสงสารน้องมาก บางทีผมก็ชอบลงกับน้องครับ พออารมณ์ผมเย็นผมร้องไห้เข้ากอดน้องเลย ได้แต่พูดว่าขอโทษ พี่ขอโทษ ช่วงนี้ชีวิตผมดวงซวยมากครับ ทำอะไรก้แย่ไปหมดเลย ทุกเรื่อง กลายเป็นคนชีวิตเฮงซวย ชีวิตตกต่ำมากๆ ชีวิตอัปปรีเลยก็ว่าได่ ผมเห็นเพื่อนๆของผม เขามีครอบครัว เขามีทุกอย่างครบแต่ทำไม เขาถึงทำตัวเหลวไหล แต่เขาถึงกลับได้สิ่งดีๆตอบกลับ ส่วนตัวเรา เป็นเด็กดี เป็นเด็กที่แบบ เรียนดีเลย เป็นคนดี ไม่เกเร ไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง แต่สิ่งที่ผมได้กลับเป็นแบบนี้? ผมอยากตายมากเลย ผมไม่อยากอยู่แล้ว ผมเหนื่อยท้อสุดๆ แต่ก็อยู่เพื่อน้องกับแม่ แม่บอกว่าถ้าหมดโควิท จะฟ้องหย่าพ่อ และเราสามคนจะได้อยู่ด้วยกันครับ ตอนที่ไม่มีแม่อยู่บ้านแม่ผมยังพาไปเที่ยวเลยครับ พาไปกินอะไรที่อยากกินกันกันสามคน พอมีธุระพ่อจะให้ผมไปคนเดียว ผมเลยต้องแอบไปกับแม่กับน้องตลอดเลย เรามีความสุขกันมากๆ ผมไม่อยากเป็นโรคจิตแล้ว ผมไม่อยากเป็นบ้า ผมไม่อยากสติแตก กลัวน้องโตแล้วจะเป็นแบบผมครับ กลัวเค้าจะรับรู้พฤติกรรมที่ก้าวร้าวจากผม แต่ผมควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ ผมอยากให้ผมได้อยู่กับแม่ อย่างน้อยกระทู้นี้ผมก็ได้ระบายแล้วล่ะครับ  ผมภาวนาขอทุกคืนเลย ว่าขอให้ได้อยู่กับแม่ ผมขอพรแทบทุกวัน แต่ผลที่ได้คือความว่างเปล่า ผมแค่สงสัยว่าทำไมทำดีแล้วไม่ได้ดีกันนะ ผมร้องไห้ทุกวันจนตาบวมทุกวันครับ ผมล้าจากการร้องไห้ทุกวัน บางวันไม่มีน้ำตาให้ร้องแต่ก็ขอร้องเป็นเสียงที่ดูทรมาณก็พอแล้วครับ เป็นการระบายของผม ปล.กระทู้นี้ผมอยากจะระบายชีวิตอัปปลีของผม ขอให้เพื่อนๆช่วยบอกคำแนะนำหน่อยนะครับ