ชีวิตที่ผ่านมาผมใช้ตัวเองพิสูจแล้วว่าการเป็นแรงงานไม่ได้ทำให้ผมไปถึงเป้าหมาย ไม่ได้ทำให้ผมประสบความสำเร็จ ในวันที่ผมคิดได้ว่าชีวิตผมจะดีกว่านี้ได้ ผมควรจะเรียนให้จบ ในวัย 20ปีย่างเข้า 21 มันอาจจะช้าไปบ้าง แต่คงไม่ช้าเกินไป กว่าจะจบก็ 24-25 แต่มันก็ดีกว่าสิ่งที่ทำอยู่แน่ๆ ผมเอาเรื่องนี้มาคุยกับแม่ แม่บอกผมว่าแม่เห็นด้วยมันเป็นสิ่งที่ผมควรคิดได้ตั้งนานแล้ว ส่วนพ่อนะหรอ พ่ออยากให้ทำงานอย่างเดียว ให้ช่วยหาเงิน ที่ผ่านมา 5 ปี การหาเงินของผมมันก็ใช้ได้แค่เดือนต่อเดือน เงินเก็บแทบไม่มีแล้วถ้าทำต่อไปมันก็เหมือนอยู่กับที่ ต่อให้ทำเป็น10ปี ความก้าวหน้าก็คงไม่มี ผมไม่ได้อยากมีชีวิตแบบนั้น แล้วถ้าถามว่าทำไมไม่เรียนไปงานไป ตอน16 ปีผมก็เรียนไปทำงานไปนั่นแหละสุดท้ายผมก็ไปไม่รอด แทนที่ที่บ้านจะบอกให้ผมกลับมาเรียนเค้าก็ให้ผมเลือกงาน ด้วยความที่ผมเป็นเด็กก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกแต่พอโตขึ้นเรื่อยๆมันก็เลยเริ่มคิด ชีวิตเราจะเป็นแบบนี้ตลอดไปจิงๆหรอวะ มันเลือกทางที่ทำให้อนาคตจะดีกว่านี้ได้รึป่าววะ ผมก็เลยไปคุยกับครอบครัวว่า ผมจะเรียนป.ตรีที่นี่ แล้วเรียน กศน ม.ปลาย ไปพร้อมกัน จะได้ไม่เสียเวลามากรอผมได้รึป่าวผมอยากจะพักเรื่องงานไว้ก่อน แล้วตั้งใจเรียนให้จบก่อน ก็อย่างที่บอกว่าแม่เห็นด้วย แต่พ่อกับญาติฝั่งพ่อ กับไม่เห็นด้วยเค้าสนแค่ว่าวันนี้หาเงินได้แค่นั้นก็พอแล้ว ญาติเค้าก็ยกตัวอย่างรุ่นๆ ผมว่าไปเป็นยามกับพี่คนนี้สิ เห็นคนนี้มั้ยเค้าก็ทำได้ ไม่เห็นต้องเรียนสูงเลย คือทางที่เค้ายกตัวอย่างมา ผมไม่เห็นอนาคตเลย ที่ผ่านมาผมทำงานเป็นเด็กเสริฟ กับโรงงานคับ อาจจะวนไปวนมาซักหน่อยนะคับ
ผมควรกลับไปเรียนมั้ย