อยากหนีออกจากบ้านที่เหมือนขุมนรก

คือผมอยู่กับแม่ของผมทุกๆวันเค้าเอาแต่ด่าแต่ว่าโง่บ้างสมองเท่าเม็ดถั่วบ้างบางวันมีเพื่อนมาบ้สนเล่าอะไรที่เราไม่ได้ตั้งใจทำไปแบบเกลียดชังไม่สนใจความรู้สึกเราแล้วไม่ยอมให้เราไปหาพ่อ(ที่เลิกกันแล้ว)แต่เรารักพ่อมากพ่อก็รักเราแต่แม่เอาแต่ด่า ด่าแล้วก็ใช้ต่อพอกำลังทำงานก็เอาแต่ด่าโง่บ้างบ้าง แล้วมาบอกว่าแม่ก็รักเรา แต่เราก็โง่เชื่อ ทำเป็นวัฏจักรอยู่แบบนี้เรารู้สึกเสียใจ เราอยากอยู่กับพ่อกับย่าถ้าเป็นแบบนี้เราได้เป็นโรคซึมเศร้าแน่แต่คือยังมียายกับตาคอยปลอบนี่ไม่รู้ถ้าสอบเข้าโรงเรียนดังไม่ติดเราจะอยากมีชีวิตต่อไปรึเปล่าเค้าบอกว่าสอบไม่ติดไม่ต้องมาคุยกันอีกตลอดไปเราร้องไห้ทั้งคืนในวันนั้นเราเหนื่อยเราท้อมากพอตอนอ่านหนังสือเค้าก็ใช้งานเราเหมือนทาสแล้วบอกว่าตอนว่างๆทำไมไม่อ่านคือแบบ ก็เราอยากอ่านตอนไหนก็อ่าน เราก็คนนะขอพักไม่ได้เหรอ แล้วยิ่งชอบเอาเพื่อนมาสังสรรค์ที่บ้านด้วยแล้วบอกคนอื่นว่าไม่ต้องล้างกินเสร็จไปเลยเดี๋ยวให้ลูกล้างให้คือเราเสียใจนะ
แต่พอไปโรงเรียนเราต้องทำแบบว่าเรามีความสุขมากที่บ้านอบอุ่นดีเรายิ้มแย้มพูดเก่งถึงขั้นพิธีกรเราเป็นเหมือนกำลังแสดงละครโลกจริงแล้วอีกอย่างที่รับไม่ได้คือการที่เราอยู่บ้านเพราะเค้าบอกให้เฝ้าบ้านเราก็พยายามทำงานบ้านเท่าที่เราจะทำได้โดยที่เค้าไม่ยอกเลยว่าให้ทำอะไรแต่ทำไมพอกลับมาบ้านดันบอกว่า“อันนี้น่ะเห็นมั๊ยทำไมไม่เปิดดูรอให้หนอนจึ้นเหรอโง่อีกแล้วแล้วอันนี้ทำไมไม่ทำรอให้ใครมายอกทำเองไม่ได้รึไงทำไมต้องให้บอกทุกครั้งทำไมไม่สำนึกเองว่าควรทำอะไร”คือเราก็ทำสุดที่เราจะทำได้แล้วนะทำไมต้องมาว่าเราเราก็คนนะ
อยากตัดขาดความเป็นแม่ลูกแล้วย้ายไปอยู่กับพ่ออยากให้พ่อเป็นผู้ปกครองเราต้องทำยังไงครับไม่อยากอยู่กับแม่อีกแล้วเราพิมพ์ทั้งน้ำตาเลย มีคนเคยบอกนะครับว่าลูกผู้ชายต้องเข้มแข็งแต่เราอดทนที่สุดแล้วนะเราพยายามแล้วเราก็ได้แค่นี้แหละขอบคุณสำหรับคำตอบนะครับ