เรื่องแรกเลยคือพ่อเราเสียได้มา3ปีตอนนี้แม่อายุได้45แล้วเขาลดนน.เพื่อสุขภาพดูแลตัวเองเลยสวยประมาณหนึ่งเลยเป็นแม่ข้าคนเจ้าหาเยอะแต่มีแต่พพวกหัวงู
เราค่อนข้างหวงแม่ด้วยอาจเป็นเพราะความที่เราเป็นเด็กด้วยล่ะ(เรา15ปีค่ะ)
แต่ก็อยากให้แม่มีความสุขช่วงสองสามเดือนมานี้เราก็ได้รู้แม่คุยกับผู้ชายคนนึงซึ่งเขามีลูกมีเมียแล้วเรากับแม่ค่อนข้างเลี้ยงเหมือนเพื่อนแต่ปัญหาที่เกิดขึ้นน่าจะเกิดจากตรงนี้ด้วยล่ะมันอาจจะไม่มีกรอบมากเกินไปสำหรับคนสองคนที่เป็นแม่ลูกช่วงแรกๆเราห้ามแม่เลยล่ะว่าอย่าคุยได้ไหมแต่แม่บอกคุยเฉยๆเป็นความสุขแม่เราเลยค่อยๆเข้าใจเพราะเราเข้าใจว่าเขาจะคุยกันเฉย(แม่เรามีวิธีการพูดของเขาแต่เขาก็ไม่ได้เลี้ยงเราไม่ดีอะไรเลยนะเงินก็หาให้ใช้เป็นแม่ที่ดีมากเลยในระดับนึง)พอมาเลื่อยๆเราด้วยความที่เป็นเด็กดื้อแต่ก็ไม่ได้แบบไม่ฟังเลยนะก็มีไม่ทำงานล้างมีทะเลาะกันเรื่องทำนู่นบ้างนี่บ้างโดยเฉพาะเรื่องโทรศัพทร์ไม่ใช่เราเล่นจนไม่ทำงานนะแต่เขาอยากให้ทำให้บางตรั้งก็ไม่เข้าใจแล้วก็เรื่องงานบ้านแต่เดือนนี้ทั้งเดือนเราก็ยอมทำไม่ขาดตกบกพร่องอะไรจนจนไม่กี่วันที่ผ่านมาเราทำไอจีให้แม่อยู่แล้วเจอะรูปนึงเขาเป็นรูปถ่ายกะคนที่เขาคุยแบบปกติรูปแต่ผื้นหลังมันมีกระจกแล้วเห็นเป็นเตียงแล้วเราเลยถามแม่ว่าตกลงไปโรงแรมกับคนนั้นใช่ไหม(คนนั้นมีลูกมีเมียแล้ว)เขาก็บอกตามนั้นวันนั้นเรายังอึ้งยังไม่โกรธแต่ก็ร้องไห้ไม่รู้อะไรมันตีกันไปหมดแม่บอกแม่ผิดเองแม่ชอบเขาแต่ไม่ได้อยากแย่งเขามาแค่...
ตามนั้นล่ะเรารู้สึกเศร้าค่ะรู้สึกว่าแม่ผิดต่อเราและครอบครัวเขาด้วยแต่ตั้งแต่แม่ทำงานมาแม่ก็เลี้ยงทุกคนดีไม่ขาดอะไนทำเพื่อคนอื่นมาเยอะเหมือนกันนะคะคือวันนี้เราได้คุยกับแม่จริงจังแม่บอกว่า"ทำไมแม่ต้องรู้สึกผิดต่อเราด้วยเราไม่ใช่พ่อนะถ้าเรื่อเรื่องแรกเลยคือพ่อเราเสียได้มา3ปีตอนนี้แม่อายุได้45แล้วเขาลดนน.เพื่อสุขภาพดูแลตัวเองเลยสวยประมาณหนึ่งเลยเป็นแม่ข้าคนเจ้าหาเยอะแต่มีแต่พพวกหัวงู
เราค่อนข้างหวงแม่ด้วยอาจเป็นเพราะความที่เราเป็นเด็กด้วยล่ะ(เรา15ปีค่ะ)
แต่ก็อยากให้แม่มีความสุขช่วงสองสามเดือนมานี้เราก็ได้รู้แม่คุยกับผู้ชายคนนึงซึ่งเขามีลูกมีเมียแล้วเรากับแม่ค่อนข้างเลี้ยงเหมือนเพื่อนแต่ปัญหาที่เกิดขึ้นน่าจะเกิดจากตรงนี้ด้วยล่ะมันอาจจะไม่มีกรอบมากเกินไปสำหรับคนสองคนที่เป็นแม่ลูกช่วงแรกๆเราห้ามแม่เลยล่ะว่าอย่าคุยได้ไหมแต่แม่บอกคุยเฉยๆเป็นความสุขแม่เราเลยค่อยๆเข้าใจเพราะเราเข้าใจว่าเขาจะคุยกันเฉย(แม่เรามีวิธีการพูดของเขาแต่เขาก็ไม่ได้เลี้ยงเราไม่ดีอะไรเลยนะเงินก็หาให้ใช้เป็นแม่ที่ดีมากเลยในระดับนึง)พอมาเลื่อยๆเราด้วยความที่เป็นเด็กดื้อแต่ก็ไม่ได้แบบไม่ฟังเลยนะก็มีไม่ทำงานล้างมีทะเลาะกันเรื่องทำนู่นบ้างนี่บ้างโดยเฉพาะเรื่องโทรศัพทร์ไม่ใช่เราเล่นจนไม่ทำงานนะแต่เขาอยากให้ทำให้บางตรั้งก็ไม่เข้าใจแล้วก็เรื่องงานบ้านแต่เดือนนี้ทั้งเดือนเราก็ยอมทำไม่ขาดตกบกพร่องอะไรจนจนไม่กี่วันที่ผ่านมาเราทำไอจีให้แม่อยู่แล้วเจอะรูปนึงเขาเป็นรูปถ่ายกะคนที่เขาคุยแบบปกติรูปแต่ผื้นหลังมันมีกระจกแล้วเห็นเป็นเตียงแล้วเราเลยถามแม่ว่าตกลงไปโรงแรมกับคนนั้นใช่ไหม(คนนั้นมีลูกมีเมียแล้ว)เขาก็บอกตามนั้นวันนั้นเรายังอึ้งยังไม่โกรธแต่ก็ร้องไห้ไม่รู้อะไรมันตีกันไปหมดแม่บอกแม่ผิดเองแม่ชอบเขาแต่ไม่ได้อยากแย่งเขามาแค่...
ตามนั้นล่ะเรารู้สึกเศร้าค่ะรู้สึกว่าแม่ผิดต่อเราและครอบครัวเขาด้วยแต่ตั้งแต่แม่ทำงานมาแม่ก็เลี้ยงทุกคนดีไม่ขาดอะไนทำเพื่อคนอื่นมาเยอะเหมือนกันนะคะคือวันนี้เราได้คุยกับแม่จริงจังแม่บอกว่า"ทำไมแม่ต้องรู้สึกผิดต่อเราด้วยเราไม่ใช่พ่อนะถ้าเรื่องโกหกแม่ยอมรับแต่แม่ก็ขอโทษแล้วจะให้แม่ทำยังไงแล้วเราจะตีกรอบให้แม่ทำอย่างนี้อย่างนั้นไม่ได้นะให้ถูกใจเราทุกอย่างไม่ได้หรอกแม่ยังไม่บังคับเราเลยอย่าเราแคร์สายตาคนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ"เราตอบไปประมาณว่าเรารักแม่ไงเลยคิดเราเชื่อใจแม่มาตลอดว่าจะไม่ทำเพราะเราเห็นแม่เราเป็นคนเก่งมาตลอดอีกอย่างแม่ไม่เคยบังคับเราจริงๆมีแค่ไม่เข้าใจเรื่องงานบ้านกันบ้างกับเรื่องขายของไม่เคยบังในชีวิตสักอย่างแม่ดีมาก
เราอยากรู้ว่าเราควรคิดยังไงให้มันออกจากหัวแล้วมีความสุขกับแม่ให้ได้แล้วไม่คิดถึงมันไม่เข้าไปยุ่งกับชีวิตแม่ดีไหมต้องมีระยะห่างกันถึงจะไม่สนิทเหมือนเดิม(เราบอกแม่ทุกเรื่องแบบทุกเรื่องจริงๆอ่ะแทบจะเพื่อนอ่ะ)ขอกำลังใจและปรับความคิดของเราให้จูนเข้ากับแม่หน่อยได้ไหมคะเรื่องแรกเลยคือพ่อเราเสียได้มา3ปีตอนนี้แม่อายุได้45แล้วเขาลดนน.เพื่อสุขภาพดูแลตัวเองเลยสวยประมาณหนึ่งเลยเป็นแม่ข้าคนเจ้าหาเยอะแต่มีแต่พพวกหัวงู
เราค่อนข้างหวงแม่ด้วยอาจเป็นเพราะความที่เราเป็นเด็กด้วยล่ะ(เรา15ปีค่ะ)
แต่ก็อยากให้แม่มีความสุขช่วงสองสามเดือนมานี้เราก็ได้รู้แม่คุยกับผู้ชายคนนึงซึ่งเขามีลูกมีเมียแล้วเรากับแม่ค่อนข้างเลี้ยงเหมือนเพื่อนแต่ปัญหาที่เกิดขึ้นน่าจะเกิดจากตรงนี้ด้วยล่ะมันอาจจะไม่มีกรอบมากเกินไปสำหรับคนสองคนที่เป็นแม่ลูกช่วงแรกๆเราห้ามแม่เลยล่ะว่าอย่าคุยได้ไหมแต่แม่บอกคุยเฉยๆเป็นความสุขแม่เราเลยค่อยๆเข้าใจเพราะเราเข้าใจว่าเขาจะคุยกันเฉย(แม่เรามีวิธีการพูดของเขาแต่เขาก็ไม่ได้เลี้ยงเราไม่ดีอะไรเลยนะเงินก็หาให้ใช้เป็นแม่ที่ดีมากเลยในระดับนึง)พอมาเลื่อยๆเราด้วยความที่เป็นเด็กดื้อแต่ก็ไม่ได้แบบไม่ฟังเลยนะก็มีไม่ทำงานล้างมีทะเลาะกันเรื่องทำนู่นบ้างนี่บ้างโดยเฉพาะเรื่องโทรศัพทร์ไม่ใช่เราเล่นจนไม่ทำงานนะแต่เขาอยากให้ทำให้บางตรั้งก็ไม่เข้าใจแล้วก็เรื่องงานบ้านแต่เดือนนี้ทั้งเดือนเราก็ยอมทำไม่ขาดตกบกพร่องอะไรจนจนไม่กี่วันที่ผ่านมาเราทำไอจีให้แม่อยู่แล้วเจอะรูปนึงเขาเป็นรูปถ่ายกะคนที่เขาคุยแบบปกติรูปแต่ผื้นหลังมันมีกระจกแล้วเห็นเป็นเตียงแล้วเราเลยถามแม่ว่าตกลงไปโรงแรมกับคนนั้นใช่ไหม(คนนั้นมีลูกมีเมียแล้ว)เขาก็บอกตามนั้นวันนั้นเรายังอึ้งยังไม่โกรธแต่ก็ร้องไห้ไม่รู้อะไรมันตีกันไปหมดแม่บอกแม่ผิดเองแม่ชอบเขาแต่ไม่ได้อยากแย่งเขามาแค่...
ตามนั้นล่ะเรารู้สึกเศร้าค่ะรู้สึกว่าแม่ผิดต่อเราและครอบครัวเขาด้วยแต่ตั้งแต่แม่ทำงานมาแม่ก็เลี้ยงทุกคนดีไม่ขาดอะไนทำเพื่อคนอื่นมาเยอะเหมือนกันนะคะคือวันนี้เราได้คุยกับแม่จริงจังแม่บอกว่า"ทำไมแม่ต้องรู้สึกผิดต่อเราด้วยเราไม่ใช่พ่อนะถ้าเรื่องโกหกแม่ยอมรับแต่แม่ก็ขอโทษแล้วจะให้แม่ทำยังไงแล้วเราจะตีกรอบให้แม่ทำอย่างนี้อย่างนั้นไม่ได้นะให้ถูกใจเราทุกอย่างไม่ได้หรอกแม่ยังไม่บังคับเราเลยอย่าเราแคร์สายตาคนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ"เราตอบไปประมาณว่าเรารักแม่ไงเลยคิดเราเชื่อใจแม่มาตลอดว่าจะไม่ทำเพราะเราเห็นแม่เราเป็นคนเก่งมาตลอดอีกอย่างแม่ไม่เคยบังคับเราจริงๆมีแค่ไม่เข้าใจเรื่องงานบ้านกันบ้างกับเรื่องขายของไม่เคยบังในชีวิตสักอย่างแม่ดีมาก
เราอยากรู้ว่าเราควรคิดยังไงให้มันออกจากหัวแล้วมีความสุขกับแม่ให้ได้แล้วไม่คิดถึงมันไม่เข้าไปยุ่งกับชีวิตแม่ดีไหมต้องมีระยะห่างกันถึงจะไม่สนิทเหมือนเดิม(เราบอกแม่ทุกเรื่องแบบทุกเรื่องจริงๆอ่ะแทบจะเพื่อนอ่ะ)ขอกำลังใจและปรับความคิดของเราให้จูนเข้ากับแม่หน่อยได้ไหมคะเรื่องแรกเลยคือพ่อเราเสียได้มา3ปีตอนนี้แม่อายุได้45แล้วเขาลดนน.เพื่อสุขภาพดูแลตัวเองเลยสวยประมาณหนึ่งเลยเป็นแม่ข้าคนเจ้าหาเยอะแต่มีแต่พพวกหัวงู
เราค่อนข้างหวงแม่ด้วยอาจเป็นเพราะความที่เราเป็นเด็กด้วยล่ะ(เรา15ปีค่ะ)
แต่ก็อยากให้แม่มีความสุขช่วงสองสามเดือนมานี้เราก็ได้รู้แม่คุยกับผู้ชายคนนึงซึ่งเขามีลูกมีเมียแล้วเรากับแม่ค่อนข้างเลี้ยงเหมือนเพื่อนแต่ปัญหาที่เกิดขึ้นน่าจะเกิดจากตรงนี้ด้วยล่ะมันอาจจะไม่มีกรอบมากเกินไปสำหรับคนสองคนที่เป็นแม่ลูกช่วงแรกๆเราห้ามแม่เลยล่ะว่าอย่าคุยได้ไหมแต่แม่บอกคุยเฉยๆเป็นความสุขแม่เราเลยค่อยๆเข้าใจเพราะเราเข้าใจว่าเขาจะคุยกันเฉย(แม่เรามีวิธีการพูดของเขาแต่เขาก็ไม่ได้เลี้ยงเราไม่ดีอะไรเลยนะเงินก็หาให้ใช้เป็นแม่ที่ดีมากเลยในระดับนึง)พอมาเลื่อยๆเราด้วยความที่เป็นเด็กดื้อแต่ก็ไม่ได้แบบไม่ฟังเลยนะก็มีไม่ทำงานล้างมีทะเลาะกันเรื่องทำนู่นบ้างนี่บ้างโดยเฉพาะเรื่องโทรศัพทร์ไม่ใช่เราเล่นจนไม่ทำงานนะแต่เขาอยากให้ทำให้บางตรั้งก็ไม่เข้าใจแล้วก็เรื่องงานบ้านแต่เดือนนี้ทั้งเดือนเราก็ยอมทำไม่ขาดตกบกพร่องอะไรจนจนไม่กี่วันที่ผ่านมาเราทำไอจีให้แม่อยู่แล้วเจอะรูปนึงเขาเป็นรูปถ่ายกะคนที่เขาคุยแบบปกติรูปแต่ผื้นหลังมันมีกระจกแล้วเห็นเป็นเตียงแล้วเราเลยถามแม่ว่าตกลงไปโรงแรมกับคนนั้นใช่ไหม(คนนั้นมีลูกมีเมียแล้ว)เขาก็บอกตามนั้นวันนั้นเรายังอึ้งยังไม่โกรธแต่ก็ร้องไห้ไม่รู้อะไรมันตีกันไปหมดแม่บอกแม่ผิดเองแม่ชอบเขาแต่ไม่ได้อยากแย่งเขามาแค่...
ตามนั้นล่ะเรารู้สึกเศร้าค่ะรู้สึกว่าแม่ผิดต่อเราและครอบครัวเขาด้วยแต่ตั้งแต่แม่ทำงานมาแม่ก็เลี้ยงทุกคนดีไม่ขาดอะไนทำเพื่อคนอื่นมาเยอะเหมือนกันนะคะคือวันนี้เราได้คุยกับแม่จริงจังแม่บอกว่า"ทำไมแม่ต้องรู้สึกผิดต่อเราด้วยเราไม่ใช่พ่อนะถ้าเรื่องโกหกแม่ยอมรับแต่แม่ก็ขอโทษแล้วจะให้แม่ทำยังไงแล้วเราจะตีกรอบให้แม่ทำอย่างนี้อย่างนั้นไม่ได้นะให้ถูกใจเราทุกอย่างไม่ได้หรอกแม่ยังไม่บังคับเราเลยอย่าเราแคร์สายตาคนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ"เราตอบไปประมาณว่าเรารักแม่ไงเลยคิดเราเชื่อใจแม่มาตลอดว่าจะไม่ทำเพราะเราเห็นแม่เราเป็นคนเก่งมาตลอดอีกอย่างแม่ไม่เคยบังคับเราจริงๆมีแค่ไม่เข้าใจเรื่องงานบ้านกันบ้างกับเรื่องขายของไม่เคยบังในชีวิตสักอย่างแม่ดีมาก
เราอยากรู้ว่าเราควรคิดยังไงให้มันออกจากหัวแล้วมีความสุขกับแม่ให้ได้แล้วไม่คิดถึงมันไม่เข้าไปยุ่งกับชีวิตแม่ดีไหมต้องมีระยะห่างกันถึงจะไม่สนิทเหมือนเดิม(เราบอกแม่ทุกเรื่องแบบทุกเรื่องจริงๆอ่ะแทบจะเพื่อนอ่ะ)ขอกำลังใจและปรับความคิดของเราให้จูนเข้ากับแม่หน่อยได้ไหมคะ "ขอร้องอย่าด่าแม่เราให้เราไม่รู้สึกดีกับแม่ขอเป็นความคิดเห็นที่จะปรับความเข้าใจกันได้นะคะ"