สวัสดีค่ะ เราเพิ่งโดนแฟนบอกเลิกมา รู้สึกเบลอ และชาไปหมด ทำอะไรไม่ถูกเลยค่ะ
เรากับแฟนคบกันมาเกือบจะ 7 ปีแล้ว เขาบอกเลิกเรา เพราะเขาบอกว่าเราไม่ซัพพอตเขาเลย
เรากับแฟนคบกันตั้งแต่มหาลัยค่ะ เรียนเอกเดียวกัน แต่เขาแก่กว่าเรา 2 ปีค่ะเพราะซิวมาจากที่อื่น ก็คบกันมาเรื่อยๆ แล้วเขาก็โดนรีทาย ทำให้จบช้ากว่าเราอีก 1 ปี ตอนเรียนเราก็ช่วยกันเรียนค่ะ จากที่จะจบช้ากว่าเรา 1 ปี ก็เปลี่ยนเป็นจบช้ากว่าไปครึ่งปี แต่ตอนเราอยู่ปี 4 เราเริ่มทำงานพาสไทม์ ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาให้เขา แต่เราก็อยู่ด้วยกันตลอด จนเราฝึกงานและเรียนจบเราก็ได้งานทำเลย พอเราทำงานเรายอมรับค่ะว่าเรามีเวลาให้เขาน้อยลง อยู่กับสังคมที่ทำงานมากขึ้น แต่เวลาไปเที่ยวกับพี่ๆที่ทำงานเราก็จะพาเขาไปด้วยตลอด จนรู้จักกับพี่ที่ทำงานเราทุกคน พอเขาเริ่มฝึกงานเราก็พามาฝึกบริษัทที่เราทำค่ะ จนเขาจบ เขาก็ไปหางานทำแต่ทำที่ไหนก็ไม่ถึง 3 เดือนเลยค่ะ เขาจะมีข้ออ้างตลอด เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเขาไม่ได้มายืมเงินหรืออะไรเรา ก็อยู่กันปกติเพราะทางบ้านเขาซัพพอตเรื่องเงินให้เขาอยู่แล้ว จนผ่านไป 2 ปี เขาก็ยังเปลี่ยนงานเรื่อยๆ หรือบางทีก็ว่างงานบ้าง บอกว่าจะเตรียมสอบราชการ แต่ก็ไม่ติด ส่วนเราพอทำงานก็เริ่มช๊อปบ้าง อยากสร้างอนาคตบ้าง จนเราตัดสินใจสร้างบ้าน เราเดินเอกสารยื่นกู้คนเดียว ทำเอกสารทุกอย่างจนผ่าน พอเราเริ่มสร้างบ้าน เราก็คุยกับเขาแล้วว่าเราจะกลับไปอยู่บ้านนะ (บ้านอยู่จังหวัดเดียวกับที่ทำงานค่ะ แต่อยู่ต่างอำเภอ) เราบอกให้เขาเริ่มชัดเจนกับอนาคตได้แล้ว เราก็เริ่มโตๆกันแล้ว เราบอกให้เขารีบตั้งใจทำงานเก็บเงิน แล้วมาสู่ขอให้เป็นเรื่องเป็นราว เพราะบ้านเราหัวโบราณค่ะ ถ้ามาอยู่ที่บ้านไม่อยากให้อยู่ก่อนแต่ง ต้องทำพิธีให้เรียบร้อย จนบ้านเราใกล้เสร็จเราก็ย้ำกับเขาบ่อยๆ ว่าเราจะไปอยู่ที่บ้านจริงๆแล้วนะ เพราะเราคงจ่ายค่าหอด้วย ค่างวดบ้านด้วยไม่ไหว เขาพูดเหมือนรับปาก แต่ก็ยังเปลี่ยนงานเรื่อยๆเหมือนเดิม ตอนนั้นเราได้งานใหม่ค่ะ อยู่ในเมือง เงินเดือนดีกว่า ใกล้บ้านเรามากกว่าที่ทำงานเดิมด้วย เราก็เลยเปลี่ยนงานแล้วก็ย้ายไปอยู่ในเมือง เขาก็ตามเรามาค่ะ อยู่ด้วยกัน เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะคนรักกันอยู่ด้วยกันปกติ จนเขาไปสมัครงานบริษัทที่อยู่ติดกับบ.เราค่ะ เราไปทำงานพร้อมกันกลับพร้อมกันตลอด จนบ้านเราเสร็จ เราก็กลับไปอยู่บ้าน ขับรถมาทำงานค่ะ หลังจากนั้นเหมือนเขาจะเริ่มเขว้ เขาก็ออกงานอีกแล้วค่ะ เราไม่รู้จะทำไง ไม่อยากให้เขาว่างงาน เลยใช้เส้นให้เขามาทำกับเรา แต่ก็ไม่รอดค่ะ ออกอีกแล้ว หลังจากนั้นบ้านเขาก็เริ่มปัญหา ยายเขาป่วยค่ะ เขาก็เป็นห่วงยายเขาไม่เปนอันทำอะไร เราก็ไม่ได้ว่าค่ะ แต่เขาอยากให้เราไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม เราไม่สามารถไปอยู่กับเขาได้ เพราะเรามาอยู่บ้านกับพ่อแม่แล้ว ไม่อยากให้ท่านคิดมาก จนผ่านช่วงนั้นไป เราก็ช่วยหางานให้เขาตลอด บอกให้ไปสมัครงาน ก็ไปบ้าง ไม่ไปบ้าง จนตอนนี้ผ่านมา 3 ปี ที่พวกเราเรียนจบมา เขาก็ยังไม่มีงานทำเลยค่ะ อายุก็ใกล้จะ 30 อยู่แล้ว แต่หลังๆมานี่ตอนเขามาสมัครงาน (เขาเปนคนตจว.ค่ะ ตอนว่างงานเขาไปอยู่บ้าน) เขาก็จะมาขอนอนบ้านเรา แรกๆ พ่อเราก็ให้นอน แต่แยกห้องนะคะ แต่หลังๆมาพ่อเราเห็นเขาไม่ทำงานซักทีพ่อเราก็เริ่มไม่โอเค กลัวเราฝากชีวิตไว้ไม่ได้ อีกหน่อยถ้ามีลูกกลัวเราจะลำบาก ช่วงหลังก็เลยไม่อยากให้มานอนที่บ้าน กลัวเราเสียหาย
... นี่แหละค่ะมันเลยกลายเป็นจุดที่ทำให้เรากับเขาห่างกัน จากที่คุยกันนานๆ ก็คุยกันน้อยลง จนล่าสุดเขาบอกเลิกเรา ด้วยเหตุผลว่าเราไม่ซัพพอตเขา บอกว่าทางบ้านเราไม่ช่วยเหลือเขา เราไม่รัจะทำยังไงแล้วค่ะ แฟนเรา เราก็รักเขานะคะ แต่อนาคตมันดูไม่ชัดเจนเลยค่ะ แล้วยิ่งตอนนี้พ่อเรามาป่วยอีก เราก็ต้องทุมทำงานและดูแลครอบครัวเรา เพราะเราเป็นลูกคนเดียวค่ะ เราไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ ถ้าจะกลับไปง้อเขาก็ห่วงอนาคต เพราะเขายังไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ขอเงินแม่ใช้ตลอด แต่ถ้าเลิกกับเขาเราก็เสียใจมากๆเลยค่ะ โดยรวมเขาถือว่าเป็นคนดีนะคะ แต่เสียเรื่องงานเรื่องอนาคตนี่แหละค่ะ
..ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ..
ความรัก Vs อนาคตเลือกอะไรดีคะ?
เรากับแฟนคบกันมาเกือบจะ 7 ปีแล้ว เขาบอกเลิกเรา เพราะเขาบอกว่าเราไม่ซัพพอตเขาเลย
เรากับแฟนคบกันตั้งแต่มหาลัยค่ะ เรียนเอกเดียวกัน แต่เขาแก่กว่าเรา 2 ปีค่ะเพราะซิวมาจากที่อื่น ก็คบกันมาเรื่อยๆ แล้วเขาก็โดนรีทาย ทำให้จบช้ากว่าเราอีก 1 ปี ตอนเรียนเราก็ช่วยกันเรียนค่ะ จากที่จะจบช้ากว่าเรา 1 ปี ก็เปลี่ยนเป็นจบช้ากว่าไปครึ่งปี แต่ตอนเราอยู่ปี 4 เราเริ่มทำงานพาสไทม์ ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาให้เขา แต่เราก็อยู่ด้วยกันตลอด จนเราฝึกงานและเรียนจบเราก็ได้งานทำเลย พอเราทำงานเรายอมรับค่ะว่าเรามีเวลาให้เขาน้อยลง อยู่กับสังคมที่ทำงานมากขึ้น แต่เวลาไปเที่ยวกับพี่ๆที่ทำงานเราก็จะพาเขาไปด้วยตลอด จนรู้จักกับพี่ที่ทำงานเราทุกคน พอเขาเริ่มฝึกงานเราก็พามาฝึกบริษัทที่เราทำค่ะ จนเขาจบ เขาก็ไปหางานทำแต่ทำที่ไหนก็ไม่ถึง 3 เดือนเลยค่ะ เขาจะมีข้ออ้างตลอด เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเขาไม่ได้มายืมเงินหรืออะไรเรา ก็อยู่กันปกติเพราะทางบ้านเขาซัพพอตเรื่องเงินให้เขาอยู่แล้ว จนผ่านไป 2 ปี เขาก็ยังเปลี่ยนงานเรื่อยๆ หรือบางทีก็ว่างงานบ้าง บอกว่าจะเตรียมสอบราชการ แต่ก็ไม่ติด ส่วนเราพอทำงานก็เริ่มช๊อปบ้าง อยากสร้างอนาคตบ้าง จนเราตัดสินใจสร้างบ้าน เราเดินเอกสารยื่นกู้คนเดียว ทำเอกสารทุกอย่างจนผ่าน พอเราเริ่มสร้างบ้าน เราก็คุยกับเขาแล้วว่าเราจะกลับไปอยู่บ้านนะ (บ้านอยู่จังหวัดเดียวกับที่ทำงานค่ะ แต่อยู่ต่างอำเภอ) เราบอกให้เขาเริ่มชัดเจนกับอนาคตได้แล้ว เราก็เริ่มโตๆกันแล้ว เราบอกให้เขารีบตั้งใจทำงานเก็บเงิน แล้วมาสู่ขอให้เป็นเรื่องเป็นราว เพราะบ้านเราหัวโบราณค่ะ ถ้ามาอยู่ที่บ้านไม่อยากให้อยู่ก่อนแต่ง ต้องทำพิธีให้เรียบร้อย จนบ้านเราใกล้เสร็จเราก็ย้ำกับเขาบ่อยๆ ว่าเราจะไปอยู่ที่บ้านจริงๆแล้วนะ เพราะเราคงจ่ายค่าหอด้วย ค่างวดบ้านด้วยไม่ไหว เขาพูดเหมือนรับปาก แต่ก็ยังเปลี่ยนงานเรื่อยๆเหมือนเดิม ตอนนั้นเราได้งานใหม่ค่ะ อยู่ในเมือง เงินเดือนดีกว่า ใกล้บ้านเรามากกว่าที่ทำงานเดิมด้วย เราก็เลยเปลี่ยนงานแล้วก็ย้ายไปอยู่ในเมือง เขาก็ตามเรามาค่ะ อยู่ด้วยกัน เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะคนรักกันอยู่ด้วยกันปกติ จนเขาไปสมัครงานบริษัทที่อยู่ติดกับบ.เราค่ะ เราไปทำงานพร้อมกันกลับพร้อมกันตลอด จนบ้านเราเสร็จ เราก็กลับไปอยู่บ้าน ขับรถมาทำงานค่ะ หลังจากนั้นเหมือนเขาจะเริ่มเขว้ เขาก็ออกงานอีกแล้วค่ะ เราไม่รู้จะทำไง ไม่อยากให้เขาว่างงาน เลยใช้เส้นให้เขามาทำกับเรา แต่ก็ไม่รอดค่ะ ออกอีกแล้ว หลังจากนั้นบ้านเขาก็เริ่มปัญหา ยายเขาป่วยค่ะ เขาก็เป็นห่วงยายเขาไม่เปนอันทำอะไร เราก็ไม่ได้ว่าค่ะ แต่เขาอยากให้เราไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม เราไม่สามารถไปอยู่กับเขาได้ เพราะเรามาอยู่บ้านกับพ่อแม่แล้ว ไม่อยากให้ท่านคิดมาก จนผ่านช่วงนั้นไป เราก็ช่วยหางานให้เขาตลอด บอกให้ไปสมัครงาน ก็ไปบ้าง ไม่ไปบ้าง จนตอนนี้ผ่านมา 3 ปี ที่พวกเราเรียนจบมา เขาก็ยังไม่มีงานทำเลยค่ะ อายุก็ใกล้จะ 30 อยู่แล้ว แต่หลังๆมานี่ตอนเขามาสมัครงาน (เขาเปนคนตจว.ค่ะ ตอนว่างงานเขาไปอยู่บ้าน) เขาก็จะมาขอนอนบ้านเรา แรกๆ พ่อเราก็ให้นอน แต่แยกห้องนะคะ แต่หลังๆมาพ่อเราเห็นเขาไม่ทำงานซักทีพ่อเราก็เริ่มไม่โอเค กลัวเราฝากชีวิตไว้ไม่ได้ อีกหน่อยถ้ามีลูกกลัวเราจะลำบาก ช่วงหลังก็เลยไม่อยากให้มานอนที่บ้าน กลัวเราเสียหาย
... นี่แหละค่ะมันเลยกลายเป็นจุดที่ทำให้เรากับเขาห่างกัน จากที่คุยกันนานๆ ก็คุยกันน้อยลง จนล่าสุดเขาบอกเลิกเรา ด้วยเหตุผลว่าเราไม่ซัพพอตเขา บอกว่าทางบ้านเราไม่ช่วยเหลือเขา เราไม่รัจะทำยังไงแล้วค่ะ แฟนเรา เราก็รักเขานะคะ แต่อนาคตมันดูไม่ชัดเจนเลยค่ะ แล้วยิ่งตอนนี้พ่อเรามาป่วยอีก เราก็ต้องทุมทำงานและดูแลครอบครัวเรา เพราะเราเป็นลูกคนเดียวค่ะ เราไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ ถ้าจะกลับไปง้อเขาก็ห่วงอนาคต เพราะเขายังไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ขอเงินแม่ใช้ตลอด แต่ถ้าเลิกกับเขาเราก็เสียใจมากๆเลยค่ะ โดยรวมเขาถือว่าเป็นคนดีนะคะ แต่เสียเรื่องงานเรื่องอนาคตนี่แหละค่ะ
..ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ..