จนมาถึงวันนี้ก็เข้าใจมาตลอดว่าตัวเองไม่เคยเป็นทานตะวันให้ใครได้เลยนอกจากเค้าแค่เค้าคนเดียวทุกครั้งที่เค้ายื่นมือเข้ามาเพื่อให้เราช่วยเราก็ไม่เคยปฏิเสธได้เลยสักครั้งไม่มีเลยสักครั้งที่จะไม่ช่วยต่อให้ตอนนั้นจะรู้สึกแย่แค่ไหนแต่ขอให้ได้ช่วยเค้าก่อนขอให้ได้อยู่ข้างๆเค้าก่อน เค้าคือคนแรกที่เราเอาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์นั้น ทุกการเสียใจหรือผิดหวังของเค้า เราจะรู้สึกเจ็บกว่า แต่ด้วยความที่เราสองคนตกลงออกมาจากชีวิตกันและกันมันทำให้เรารู้ว่ามันไกลเกินกว่าจะกลับไปหากันได้ มันมีเส้นบางๆกั้นระหว่างเราสองคน ที่พยายามหนีกันไปเท่าไหร่แต่ก็จะมีอะไรสักอย่างดึงเรากลับมาเจอกัน แต่ในสถานะ เพื่อน อีกครั้ง
เราใช้คำว่าเพื่อนเป็นข้ออ้างเพื่อให้ได้คุยกัน
ใช่ เค้าเคยพูดออกมา
“วันนึงเราสองคนต่างก็ต้องเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนใช่มั้ย”
มันเป็นประโยคคำถามที่ไร้คำตอบแต่สีหน้าเราตอนนั้นก็ตอบชัดเจนว่าเสียใจมากๆแต่ต้องเก็บอาการไว้เพื่อให้เค้าสบายใจ
เราไม่เคยจำว่าเราเสียใจจากเค้ามามากแค่ไหน
ทุกครั้งที่เราเสียใจเรื่องเค้าเราบอกกับตัวเองเสมอว่าจะเดินออกมาแล้วจะไม่เอาตัวเองไปวางไว้จุดนั้นแล้ว รอบที่ล้านเช่นเคย55555
วนอยู่แบบนี้2ปี เค้าคือคนแรกจริงๆที่ทำให้เราไม่กล้าเปิดใจอีก เรากลายเป็นบุคคลที่ดูปกติเหมือนคนโสดทั่วไปชอบคนนั้นคนนี้ได้แต่ลึกๆแล้วกำแพงในใจเราสูงจนตัวเองก็พังมันไม่ได้ ทุกครั้งที่เหมือนว่าจะพังมันได้ อยู่ๆเค้าก็สร้างมันขึ้นมาให้อีกเลื่อยๆเป็นแบบนี้ซ้ำๆจนถึงทุกวันนี้
เราเลยบอกกับตัวเองว่าจะไม่เป็นทานตะวันให้ใครอีก
#เจ้าคุณลิง🐵

เผื่อคุณจะเห็นบ้าง🌻