เป็นเรื่องอดีตเลย ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งเจ็บใจนิดๆ
เริ่มเลยค่ะ เราคุยกับรุ่นพี่คนนึงที่เราไม่ได้ชอบและไม่เคยเห็นมาก่อนทั้งที่อยู่ใกล้ๆกันมากแต่พอคุยไปนานๆเราก็เริ่มรู้สึกกับพี่เค้ามากขึ้น พี่เค้าเป็นคนดีระดับนึงเลย สุภาพบุรุษดี เราเคยบ่นว่าอยากกินชาบู แล้วพี่เค้าก็ชวนเราไปกินแล้วก็เลี้ยงตลอด
แต่พี่เค้าเป็นถึงนักฟุตบอลของมอ. เราก็ไม่กล้าที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้
คุยกันก็นานพอสมควร พี่เค้าเคยถามว่าคิดอะไรกับพี่บ้างรึป่าว แต่เราไม่กล้าตอบไปว่าชอบ คือไม่รู้ว่าพี่เค้าจะคิดเหมือนกันรึป่าว ถ้าไม่ได้คิดเหมือนกันจะมาคุยด้วยมาทำดีด้วยทำไม
พอนานไปเหมือนพี่เค้ามีเรื่องให้เครียด หงุดหงิดบ่อยขึ้น ต่างคนต่างประชดกันว่าไม่อย่างคุย สุดท้ายก็ต่างคนต่างหาย
แล้ววันนึงก็ได้กลับมาคุยกันอีกแต่ไม่เหมือนเดิมแล้ว มันมีความห่างๆกันมากขึ้น สุดท้ายพี่เค้าก็ไปมีแฟน
เรื่องมันยาวและละเอียดกว่านี้อีกแต่เราข้อเราสั้นๆไว้แค่นี้ก่อน
ใครเคยเจเหตุการณ์แบบนี้ขอให้ผ่านไปได้นะ
เพราะความไม่กล้าบอกไปว่าชอบเลยกลายเป็นแบบนี้.....
เริ่มเลยค่ะ เราคุยกับรุ่นพี่คนนึงที่เราไม่ได้ชอบและไม่เคยเห็นมาก่อนทั้งที่อยู่ใกล้ๆกันมากแต่พอคุยไปนานๆเราก็เริ่มรู้สึกกับพี่เค้ามากขึ้น พี่เค้าเป็นคนดีระดับนึงเลย สุภาพบุรุษดี เราเคยบ่นว่าอยากกินชาบู แล้วพี่เค้าก็ชวนเราไปกินแล้วก็เลี้ยงตลอด
แต่พี่เค้าเป็นถึงนักฟุตบอลของมอ. เราก็ไม่กล้าที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้
คุยกันก็นานพอสมควร พี่เค้าเคยถามว่าคิดอะไรกับพี่บ้างรึป่าว แต่เราไม่กล้าตอบไปว่าชอบ คือไม่รู้ว่าพี่เค้าจะคิดเหมือนกันรึป่าว ถ้าไม่ได้คิดเหมือนกันจะมาคุยด้วยมาทำดีด้วยทำไม
พอนานไปเหมือนพี่เค้ามีเรื่องให้เครียด หงุดหงิดบ่อยขึ้น ต่างคนต่างประชดกันว่าไม่อย่างคุย สุดท้ายก็ต่างคนต่างหาย
แล้ววันนึงก็ได้กลับมาคุยกันอีกแต่ไม่เหมือนเดิมแล้ว มันมีความห่างๆกันมากขึ้น สุดท้ายพี่เค้าก็ไปมีแฟน
เรื่องมันยาวและละเอียดกว่านี้อีกแต่เราข้อเราสั้นๆไว้แค่นี้ก่อน
ใครเคยเจเหตุการณ์แบบนี้ขอให้ผ่านไปได้นะ