อยากจบความสัมพันธ์โดยที่เราไม่ต้องรู้สึกผิดกับเค้า มีวิธีไหนบ้างคะ?

(อ่านให้จบเเล้วค่อยเเสดงความคิดเห็นนะคะ) ตามหัวข้อเลยค่ะ เราเรียนกศน ได้เจอกับพี่คนนึงที่เรียนด้วยกัน จนสุดท้ายมารู้ว่าเค้าเเอบชอบเราค่ะ ด้วยความที่ตอนเป็นพี่น้องกันเราสนิทกันมาก เค้าก็นิสัยดี  เป็นผู้ชายที่ค่อนข้างจะใจเย็น ความคิดเค้าต่างจากผชที่เราเคยเจอหลายเรื่องเลย แต่พอตกลงปลงใจคบกันจริงๆ ต่างกันราวกับฟ้าเเล้วก็เหวเลยค่ะ ด้วยความที่เราไม่มีวุฒิ บวกกับต้องหางานทำในช่วงโควิดที่ยากมากๆ ทุกวันนี้เรามาอยู่บ้านเค้าค่ะ(สลับกับกลับบ้านตัวเองบ้าง ไม่ได้อยู่ตลอด) เค้าอาศัยอยู่กับคุณป้า เป็นหลานคนเดียวของบ้านเลย เรียกได้ว่าโดนตามใจมาตั้งเเต่เด็กๆ อยู่บ้านเค้าเราทำงานบ้านให้นะคะ ปัดกวาดเช็ดถู ล้างจาน ขับมอไซเอาผ้าเค้าไปซักที่บ้านเราเพราะบ้านเค้าไม่มีเครื่องซักผ้า คือเเทบจะเป็นแม่บ้านเต็มตัวเลย แต่ก็อย่างว่าอ่ะเนอะ อยู่บ้านเค้า งานก็ไม่มีทำ เค้าจะกดจะขี่ยังไงมันก็ได้ถูกมั้ยคะ สิ่งที่เค้าทรีตเราคือเราเหมือนเป็นเเม่บ้านของเค้าอ่ะค่ะ เค้าไม่ได้มองว่าเราอยู่บ้านเค้าในฐานะเเฟน เราไม่ได้เกี่ยงหรือไม่ชอบที่เค้าใช้เราทำงานบ้านนะคะ เเต่เหมือนพอเรานิ่ง เค้าใช้ก็ทำ เค้าก็เหมือนได้ใจ ทีนี้ล่ะใช้ใหญ่เลย พอเราทำช้าหรือไม่พอใจเค้าเค้าก็หงุดหงิดใส่ เราก็พูดไรมากไม่ได้ แรกๆตอนคบกันเค้าซื้อให้เรากินเเทบทุกอย่างเลย สิ่งที่เราเคยขอเค้าก่อนคบคือถ้าเราอยากกินอะไรให้เรากินเถอะนะ อย่าห้ามเลย เราไม่เคยขอให้เค้าซื้อเครื่องสำอางหรือชุดสวยๆให้ ทุกวันนี้เราใส่ชุดนอนเก่าๆ เพราะบ้านเราก็ไม่ได้มีฐานะอะไร บวกกับไม่อยากขอเงินเเม่ด้วย เราขอเค้าเเค่เรื่องกินเลย ซึ่งเราก็ไม่ได้กินอะไรเปลืองหรือเเพงนะคะ เราขอเเค่ขนมเซเว่น หมูกระทะบ้างบางทีช่วงเเรกเค้าก็ตามใจเราค่ะ จะมีเเย้งบ้างเวลาเราอยากกินพวกชานมไข่มุกเพราะเค้าบอกว่ามันทำให้อ้วน สองเดือนหลังๆมาเค้าก็เปลี่ยนไปค่ะ เวลาเงินเดือนเค้าออก เค้าก็ไม่ค่อยซื้ออะไรให้เรากิน มีอยู่ช่วงนึงที่เค้าเอามาม่าจากห้องป้ามาให้เรากินเเทบทุกวัน เราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคะถึงจะอยากกินอย่างอื่นแต่เราก็อดทนเพราะเกรงใจที่มาอยู่บ้านเค้าเเละเราก็รู้ว่าเค้าไม่ได้เงินเดือนเยอะอะไร มีอยู่ครั้งนึงทะเลาะกันหนักมากเรื่องรถ คือเค้าจะออกรถยนต์ค่ะ เเต่เราเเย้งเค้าไปเพราะผ่อนรถมันก็ต้องใช้เงินเยอะ เงินเดือนเค้าทุกวันนี้ก็เเทบไม่พอกินเเล้ว ที่มีของกินได้เพราะป้าเค้าซื้อมาละเเฟนเราไปเอามาจากห้องป้าเวลาป้ากินเสร็จ ง่ายๆก็ของเหลือจากป้าเเหละค่ะ เค้าก็ไม่สนใจ บอกจะออก ต่อให้จะลำบากยังไงเค้าก็ต้องออก ไม่งั้นก็ไม่ได้สร้างอะไรสักอย่าง คือเราเข้าใจมุมของเค้านะคะเเต่เราเป็นห่วง จนสุดท้ายทะเลาะกัน เค้าว่าเราบอกว่าเราไม่ทำงาน ไม่เคยช่วยอะไรเเล้วยังมาบั่นทอนจิตใจเค้า เราก็งงค่ะว่าบั่นทอนอะไรวะ เเค่เป็นห่วงอยากให้คิดดีๆ เค้าก็บอกไม่ต้องห่วง ยังไงเค้าก็มีป้าคอยซัพพอร์ตอยู่เเล้ว แบบนี้เค้าเรียกว่าสร้างด้วยตัวเองมั้ยอ่ะคะ เราว่าไม่นะตราบใดที่เค้ายังหวังให้คนอื่นช่วยตลอด นั่นเเหละค่ะ ต่างคนต่างโมโห สุดท้ายเค้าลงมือกับเราตบหน้าเราไปรอบนึง (เค้าบอกว่าฟิวส์ขาด) ตอนนั้นจะเลิกละค่ะ สุดท้ายเค้ามาง้อ เราก็โง่คืนดีด้วย อันนี้เเย่มากๆ รู้สึกเเย่ที่กลับมาคบ ก็ดีขึ้นค่ะ เเต่สุดท้ายก็เหมือนเดิม ไม่ได้ลงมือกับเรานะคะ เเต่ชอบหงุดหงิดใส่ ทำอะไรเห็นเเก่ตัวมากวันนั้นเค้าใช้เราเก็บห้องให้เค้า เเต่เราต้องกลับบ้าน เค้าโกรธเราไปสองสามวัน เรายังงงอยู่เลยว่าเอ๊ะ นี่ความผิดกูมั้ยนิ พอเรากลับมาจากบ้าน อยากจะกรี้ดเลยค่ะ เรากลับบ้านไปเเค่สองวันเค้ากับป้าทิ้งจานไว้กองเท่าภูเขาเลย (ร้องไห้หนักมาก) คือเค้าหยุดงาน ป้าก็หยุด เรางงมากว่าทำไมถึงไม่ล้างจาน อยู่กันได้ยังไง เเล้วบ้านก็คือรกมาก เอาจริงเราเป็นคนนอก พวกเค้าไม่อายบ้างหรอคะที่ให้คนนอกมาเห็นสภาพเเบบนี้ หน้าตาก็ดี เเต่สกปรกมากทั้งป้าทั้งหลานเลยนั่นเเหละค่ะ อยากทราบความเห็นทุกคนว่าแบบนี้เราควรไปต่อหรือหยุดดีคะ ตอนนี้คิดไม่ออกเลย ส่วนตัวเเล้วเเม่บอกให้เราพอค่ะ ให้เรากลับไปอยู่บ้าน หางานทำใช้ชีวิตเหมือนเดิมไม่ต้องมีเเฟน เราก็เห็นด้วยนะคะ เเต่อีกใจคือเรารักเค้า เราไม่กล้าบอกเลิกเค้าก่อนเพราะเราขี้สงสารมากๆเลยค่ะ แอแง