เราเคยแอบชอบรุ่นน้องคนหนึ่งที่โรงเรียนตอนนั้นเราอยู่ม.3 น้องเขาอยู่ม.1
น้องเขาคือลูกชายของครูที่โรงเรียนเราแต่ครูเขาสอนน้องอนุบาล เรื่องมันเริ่มคือเราโดนเพื่อนล้อว่าชอบน้องเพียงเพราะว่าน้องชื่อเหมือนรุ่นพี่ที่เคยชอบ คือไซม่อน
แต่ก็ล้อกันแค่ในกลุ่มเพื่อนสนิทแหละเรามีเพื่อนสนิทสามคน ตอนแรกเราก็เฉยๆนะแต่พอนานๆเข้าเราเริ่มลำคาน ก็เลยปากพล่อยออกไปว่า "เออกูชอบน้อง จบนะ"
เลยเป็นที่มาของคำว่าพูดไม่คิด5555
เพราะมันดันเชื่อไงว่าเราชอบน้องเขาจริงๆหลังจากนั้นมันก็ล้อมาตลอดวันไหนน้องเดินผ่านหรือกลุ่มเราเดินผ่านน้องพวกมันก็จะเรียกเราเสียงดังมาก ดังจนได้ยินไปสามตึกสี่ตึกยันตึกตรงจ้ามยังได้ยิน555
ในใจเราก็แบบ "ให้น้องเขาเดินไปเฉยๆมันก็ดีอยู่แล้ว ยังจะทำให้เป็นจุดสนใจอีก"
และตลอดที่ผ่านมาไม่รู้บังเอิญหรือพรมลิขิต ที่รร.เราจะมีเวรลงมาตักข้าวซึ่งเรากับน้องอยู่เวรวันเดียวกันคือวันพุธ ครูประจำชั้นเราคือครูวิทซึ่งห้องวิทอยู่ชั้นเดียวกันกับห้องเรียนน้องเวลาไปเรียนหรือไปเล่นก็จะเจอน้องตลอดตอนเย็นน้องต้องกลับบ้านพร้อมแม่มันก็เย็นๆเราก็ชอบกลับบ้านเย็นเรากับเพื่อนก็จะไปนั่งเล่นกับครูประจำชั้นที่ห้องวิทก็จะเจอน้องอีก เวลานั่งกินข้าวที่นั่งของเราถ้ามองไปก็มองเห็นน้องพอดีเป๊ะ! ทุกๆเที่ยงเวลาพักเรากับเพื่อนก็มีที่ประจำคือหลังโรงเรียนซึ่งน้องก็ชอบมานั่งหลังโรงเรียนประจำเหมือนกัน ยังไม่หมด น้องเป็นคนที่เล่นดนตรีเก่งมากพ่อน้องก็คือครูสอนดนตรีเก่าที่รร.นี้ พ่อแม่น้องเป็นครูทั้งคู่น้องก็เลยไปเล่นห้องดนตรีก็บ่อยแล้ว บังเอิญเราก็เป็นนักดนตรี มีสิทเข้าออกได้ตลอด ทั้งหมดนี้มันทำให้เราได้เจอน้องบ่อยมากๆ มากแบบมากที่สุด
แล้วไอเพื่อนเราก็ใช่ย้อยเดินผ่านเป็นต้องแซวจนบางทีเราก็แอบคิดนะว่าน้องเขาอาจจะรู้แล้วแหละ ก็ด้วยความที่เจอกันบ่อยกับโดนแซวบ่อยๆมันก็ทำให้เราเริ่มชอบน้อง สนใจน้องทั้งๆที่น้องไปใช่สเปกเราเลย น้องเป็นเด็กแว่นหน้าตาทั่วๆเรียนไม่ค่อยเก่ง ไม่ค่อยพูดกับเพื่อนก็ไม่ค่อยพูด แต่น้องเล่นดนตรีเก่งเล่นรูบิคก็เก่ง มากๆ แต่ไม่รู้ทำไมเราถึงคิดว่าน้องไม่เหมือนใคร
พอมีโปรเจ็คทำงานคณิตเขาต้องให้น้องๆม.1-2 ร่วมด้วยเราก็เลยเลือกน้องมาโปรเจ็คนี้คือการ์ดตัวเลขก็เกี่ยวๆกับคณิตแหละแค่มันเป็นเกมเป็นสื่อการเรียนน้องก็เล่นชนะบ่อยเหมือนกัน ตลอดเวลาที่การแอบชอบของเรามันดำเนินไปแบบเรียบงายไม่เคยมีการพูดคุยใดๆ มันก็เริ่มมาถึงวันที่เราใกล้จะจบพักหลังไม่รู้ว่าเราคิดไปเองหรือมันบังเอิญพอเรามองไปที่น้องทีไรเราก็มักจะเห็นสายตาน้องมองมากทางเราตลอดจนยางทีก็ให้เพื่อนช่วยมองเพื่อนก็บอกว่าน้องมองมาทางเรา มีสบตากันหลายครั้งแต่เราก็หันหนีกันตลอด5555
จริงๆมันมีหลายๆอย่างที่เป็นความาทรงจำที่ดีที่เกียวกับและน้องแต่ถ้าพิมมันคงเยอะมากก็คงได้แค่เล่าให้พอเข้าใจ
แล้ววันจบการศึกษาก็มาถึง วันนั้นเราได้ถ่ายรูปกับน้องด้วยนะเราไม่ได้ขอหรอกแต่เพื่อนอะฉุดเราไป ต้องใช้คำว่าฉุดนะเพราะมันช่วยกันดึงเราไปหาน้องจริงๆ
มันขอให้น้องมาถ่ายรูปกับเราครั้งนี้น้องก็เดินมารอจริงๆ เราก็อึ้งๆอะปกติน้องไม่ชอบถ่ายรูปเลยรูปที่เรามีก็มีแต่เพื่อนที่แอบถ่ายมาให้ทั้งนั้น แต่ครั้งนี้น้องนอมเดินมาถ่ายด้วยแบบหน้านิ่งๆตามเคย555
เราก็แบบเอาว้ะไหนๆก็จบละก็เลยถ่ายจนเสร็จ ตั้งแต่นั้นมาเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่หน่วงใจเราที่สุดไม้รู้ว่าเพราะอะไรเรายอมรับว่าตั้งแต่จบออกมาเราไม่เคยเจอน้องเลยช่วงแรกๆเราร้องหนักมากโทรไปร้องไห้เราความรู้สึกให้ฟังคือเราคิดถึงอะ
จากที่เคยอยากตื่นไปรร.ไปเจอน้องน้องเป็นเหมือนกำลังจะที่ทำให้เราเรียนดีกว่าเดิมได้แอบนั่งมอง แต่ต่อไปนี้มันไม่มีอีกช่วงนั้นเราหน่วงแบบหนักอะฟังเพลงเศร้าไม่ได้เลยจริงๆ
มีนจะไม่หนักนะถ้าน้องยังเรียนที่เดิมแต่น้องดันย้ายรร.ด้วย การที่เราจะได้เจอมันเลยน้อยมาก เราไปเรียนที่ใหม่ก็ค่อยๆเริ่มดีขึ้น จนสาขาที่เราเรียนมันมีทริปให้ไปเที่ยวตอนปิดเทอม1 มันคือเกาะศรีชัง
บอกเลยว่าสวยมากๆ และที่นี่แหละที่มันทำให้เรากลับมาหน่วงอีกครั้ง ที่เกาะนี้มันจะมีจุดสูงๆไว้ดูวิวแต่น่าแปลกที่คนไม่ค่อยมากันคือเราไม่เห็นคนมาจริงๆนะ เราก็เดินไปกับเพื่อนสนิทสองคน วิวคือสวยมากแต่ไม่รู้ทำไมเรามองออกไปทุกอย่างมันดูเศร้าหมอง เงียบเหงา อ้างว้าง เรายืนอยู่แบบนั้นนานมากๆอยู่ความคิดถึงอดีตมันตีเข้าหัวมาเต็มไปหมดทุกๆอย่างเกี่ยวกับความรู้สึกที่มันเคยหายไปืจนนํ้าตาเราไหลออกมาเราร้องไห้เว้ย แต่เพื่อนไม่เห็นเพราะมันเดินไปดูฝั่งอื่นอยู่ ตอนนั้นก็มีรุ่นพี่ผู้ชายสองคนในสาขาเดินมาพอดีเราเลยหันหน้าหนีแล้วเช็ดนํ้าตาออก จากนั้นตลอดทั้งทริปเราแบบหน่วงตลอดอยากจะร้องก็ร้องไม่ได้ พอกลับมาเราก็เราให้เพื่อนสนิทอีกคนฟังเราเล่าไปก็จะร้องไปมันก็ได้แต่บอกว่าใจเย็นๆ สู้ๆ
จากนั้นมาเราเลยอยากเจอน้องอีกครั้งไม่รู้ว่าทำ เรากลับไปรร.เก่าบ่อยๆเพีอหวังว่าจะเจอน้องบ้างเพราะอย่างน้อยแม่น้องทำงานที่นั่นน้องอาจจะกลับมาหาแม่บ้างแต่รู้ป้ะ รุ่นน้องที่รร.บอกเราว่าน้องอะมาบ่อยพอๆกับเราเลยแต่เรากับน้องจะมาไม่ตรงกันหรือถ้าตรงเรากับน้องก็จะสวนเวลากันคือเรากลับแต่น้องดันมาอะไรแบบนี้เราเลยเข้าใจคำว่าถูกที่แต่ผิดเวลาก็วันนั้นอะ
เราพยายามตามหาน้องทุกทางที่ไหนที่จะทำให้เจอได้คือไปหมด แต่ก็ไม่เคยเจอกันเลยเราเคยคิดยอมแพ้นะคนมันจะหมดวาดสนาต่อกันต่อให้หาจนตายมันคงไม่เจอหรอกยิ่งใกล้เหมือนยิ่งไกลดูอย่างคนที่เขาคู่กันดิอยู่คนละประเทศยังหากันเจอ
แล้วมันก็ไม่ใช่ความคิดถึงใดๆแต่ในใจคืออยากเจอต้องเจอ ต้องหาให้เจอแต่สิ่งที่ใจบอกมันดันสวนกับสมอง สมองคือมันคิดว่าจะเจอไปทำไมต่อให้เจอก็ไม่มีอะไรดีอยู่ดี ใครเคยเป็นแบบนี้ช่วยบอกเราหน่อยได้มั้ยมันคืออะไร คือใจเรามันบอกว่าต้องเจอน้องอะแค่อีกสักครั้งต่อให้เจอแล้วเราไม่กล้าบอกความรู้สึกไปแต่แค่ขอให้เจอ
เราอยู่กับความรู้สึกนี้มาหลายปีความรู้สึกที่มันดังเข้ามาในหัวพอนึกถึงมันก็หน่วงที่อกแรงมากๆ จนตอนนี้เราจะขึ้นปวช.2 แล้วเรายังไม่เคยเจอน้องเลย
เนื้อเพลงนี้แบบตรงกับเรามากอะ
เขาอาจจะมาที่นี่แต่อยู่ตรงนี้คนละเวลาเขาอาจจะเดินเข้ามาหลังจากที่ฉันหันหลังเดินออกไป
ท่อนนี้แหละเจ็บหนักกว่าเดิมเลย!!
ใครเคยเป็นช่วยบอกเราทีว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร เราไม่อยากอยู่กับความรู้สึกนี้อีกแล้วมันทรมาร
เราตามหาคนคนหนึ่งโดยที่ไม่รู้ว่าตามหาทำไม รักถูกที่ผิดเวลา
น้องเขาคือลูกชายของครูที่โรงเรียนเราแต่ครูเขาสอนน้องอนุบาล เรื่องมันเริ่มคือเราโดนเพื่อนล้อว่าชอบน้องเพียงเพราะว่าน้องชื่อเหมือนรุ่นพี่ที่เคยชอบ คือไซม่อน
แต่ก็ล้อกันแค่ในกลุ่มเพื่อนสนิทแหละเรามีเพื่อนสนิทสามคน ตอนแรกเราก็เฉยๆนะแต่พอนานๆเข้าเราเริ่มลำคาน ก็เลยปากพล่อยออกไปว่า "เออกูชอบน้อง จบนะ"
เลยเป็นที่มาของคำว่าพูดไม่คิด5555
เพราะมันดันเชื่อไงว่าเราชอบน้องเขาจริงๆหลังจากนั้นมันก็ล้อมาตลอดวันไหนน้องเดินผ่านหรือกลุ่มเราเดินผ่านน้องพวกมันก็จะเรียกเราเสียงดังมาก ดังจนได้ยินไปสามตึกสี่ตึกยันตึกตรงจ้ามยังได้ยิน555
ในใจเราก็แบบ "ให้น้องเขาเดินไปเฉยๆมันก็ดีอยู่แล้ว ยังจะทำให้เป็นจุดสนใจอีก"
และตลอดที่ผ่านมาไม่รู้บังเอิญหรือพรมลิขิต ที่รร.เราจะมีเวรลงมาตักข้าวซึ่งเรากับน้องอยู่เวรวันเดียวกันคือวันพุธ ครูประจำชั้นเราคือครูวิทซึ่งห้องวิทอยู่ชั้นเดียวกันกับห้องเรียนน้องเวลาไปเรียนหรือไปเล่นก็จะเจอน้องตลอดตอนเย็นน้องต้องกลับบ้านพร้อมแม่มันก็เย็นๆเราก็ชอบกลับบ้านเย็นเรากับเพื่อนก็จะไปนั่งเล่นกับครูประจำชั้นที่ห้องวิทก็จะเจอน้องอีก เวลานั่งกินข้าวที่นั่งของเราถ้ามองไปก็มองเห็นน้องพอดีเป๊ะ! ทุกๆเที่ยงเวลาพักเรากับเพื่อนก็มีที่ประจำคือหลังโรงเรียนซึ่งน้องก็ชอบมานั่งหลังโรงเรียนประจำเหมือนกัน ยังไม่หมด น้องเป็นคนที่เล่นดนตรีเก่งมากพ่อน้องก็คือครูสอนดนตรีเก่าที่รร.นี้ พ่อแม่น้องเป็นครูทั้งคู่น้องก็เลยไปเล่นห้องดนตรีก็บ่อยแล้ว บังเอิญเราก็เป็นนักดนตรี มีสิทเข้าออกได้ตลอด ทั้งหมดนี้มันทำให้เราได้เจอน้องบ่อยมากๆ มากแบบมากที่สุด
แล้วไอเพื่อนเราก็ใช่ย้อยเดินผ่านเป็นต้องแซวจนบางทีเราก็แอบคิดนะว่าน้องเขาอาจจะรู้แล้วแหละ ก็ด้วยความที่เจอกันบ่อยกับโดนแซวบ่อยๆมันก็ทำให้เราเริ่มชอบน้อง สนใจน้องทั้งๆที่น้องไปใช่สเปกเราเลย น้องเป็นเด็กแว่นหน้าตาทั่วๆเรียนไม่ค่อยเก่ง ไม่ค่อยพูดกับเพื่อนก็ไม่ค่อยพูด แต่น้องเล่นดนตรีเก่งเล่นรูบิคก็เก่ง มากๆ แต่ไม่รู้ทำไมเราถึงคิดว่าน้องไม่เหมือนใคร
พอมีโปรเจ็คทำงานคณิตเขาต้องให้น้องๆม.1-2 ร่วมด้วยเราก็เลยเลือกน้องมาโปรเจ็คนี้คือการ์ดตัวเลขก็เกี่ยวๆกับคณิตแหละแค่มันเป็นเกมเป็นสื่อการเรียนน้องก็เล่นชนะบ่อยเหมือนกัน ตลอดเวลาที่การแอบชอบของเรามันดำเนินไปแบบเรียบงายไม่เคยมีการพูดคุยใดๆ มันก็เริ่มมาถึงวันที่เราใกล้จะจบพักหลังไม่รู้ว่าเราคิดไปเองหรือมันบังเอิญพอเรามองไปที่น้องทีไรเราก็มักจะเห็นสายตาน้องมองมากทางเราตลอดจนยางทีก็ให้เพื่อนช่วยมองเพื่อนก็บอกว่าน้องมองมาทางเรา มีสบตากันหลายครั้งแต่เราก็หันหนีกันตลอด5555
จริงๆมันมีหลายๆอย่างที่เป็นความาทรงจำที่ดีที่เกียวกับและน้องแต่ถ้าพิมมันคงเยอะมากก็คงได้แค่เล่าให้พอเข้าใจ
แล้ววันจบการศึกษาก็มาถึง วันนั้นเราได้ถ่ายรูปกับน้องด้วยนะเราไม่ได้ขอหรอกแต่เพื่อนอะฉุดเราไป ต้องใช้คำว่าฉุดนะเพราะมันช่วยกันดึงเราไปหาน้องจริงๆ
มันขอให้น้องมาถ่ายรูปกับเราครั้งนี้น้องก็เดินมารอจริงๆ เราก็อึ้งๆอะปกติน้องไม่ชอบถ่ายรูปเลยรูปที่เรามีก็มีแต่เพื่อนที่แอบถ่ายมาให้ทั้งนั้น แต่ครั้งนี้น้องนอมเดินมาถ่ายด้วยแบบหน้านิ่งๆตามเคย555
เราก็แบบเอาว้ะไหนๆก็จบละก็เลยถ่ายจนเสร็จ ตั้งแต่นั้นมาเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่หน่วงใจเราที่สุดไม้รู้ว่าเพราะอะไรเรายอมรับว่าตั้งแต่จบออกมาเราไม่เคยเจอน้องเลยช่วงแรกๆเราร้องหนักมากโทรไปร้องไห้เราความรู้สึกให้ฟังคือเราคิดถึงอะ
จากที่เคยอยากตื่นไปรร.ไปเจอน้องน้องเป็นเหมือนกำลังจะที่ทำให้เราเรียนดีกว่าเดิมได้แอบนั่งมอง แต่ต่อไปนี้มันไม่มีอีกช่วงนั้นเราหน่วงแบบหนักอะฟังเพลงเศร้าไม่ได้เลยจริงๆ
มีนจะไม่หนักนะถ้าน้องยังเรียนที่เดิมแต่น้องดันย้ายรร.ด้วย การที่เราจะได้เจอมันเลยน้อยมาก เราไปเรียนที่ใหม่ก็ค่อยๆเริ่มดีขึ้น จนสาขาที่เราเรียนมันมีทริปให้ไปเที่ยวตอนปิดเทอม1 มันคือเกาะศรีชัง
บอกเลยว่าสวยมากๆ และที่นี่แหละที่มันทำให้เรากลับมาหน่วงอีกครั้ง ที่เกาะนี้มันจะมีจุดสูงๆไว้ดูวิวแต่น่าแปลกที่คนไม่ค่อยมากันคือเราไม่เห็นคนมาจริงๆนะ เราก็เดินไปกับเพื่อนสนิทสองคน วิวคือสวยมากแต่ไม่รู้ทำไมเรามองออกไปทุกอย่างมันดูเศร้าหมอง เงียบเหงา อ้างว้าง เรายืนอยู่แบบนั้นนานมากๆอยู่ความคิดถึงอดีตมันตีเข้าหัวมาเต็มไปหมดทุกๆอย่างเกี่ยวกับความรู้สึกที่มันเคยหายไปืจนนํ้าตาเราไหลออกมาเราร้องไห้เว้ย แต่เพื่อนไม่เห็นเพราะมันเดินไปดูฝั่งอื่นอยู่ ตอนนั้นก็มีรุ่นพี่ผู้ชายสองคนในสาขาเดินมาพอดีเราเลยหันหน้าหนีแล้วเช็ดนํ้าตาออก จากนั้นตลอดทั้งทริปเราแบบหน่วงตลอดอยากจะร้องก็ร้องไม่ได้ พอกลับมาเราก็เราให้เพื่อนสนิทอีกคนฟังเราเล่าไปก็จะร้องไปมันก็ได้แต่บอกว่าใจเย็นๆ สู้ๆ
จากนั้นมาเราเลยอยากเจอน้องอีกครั้งไม่รู้ว่าทำ เรากลับไปรร.เก่าบ่อยๆเพีอหวังว่าจะเจอน้องบ้างเพราะอย่างน้อยแม่น้องทำงานที่นั่นน้องอาจจะกลับมาหาแม่บ้างแต่รู้ป้ะ รุ่นน้องที่รร.บอกเราว่าน้องอะมาบ่อยพอๆกับเราเลยแต่เรากับน้องจะมาไม่ตรงกันหรือถ้าตรงเรากับน้องก็จะสวนเวลากันคือเรากลับแต่น้องดันมาอะไรแบบนี้เราเลยเข้าใจคำว่าถูกที่แต่ผิดเวลาก็วันนั้นอะ
เราพยายามตามหาน้องทุกทางที่ไหนที่จะทำให้เจอได้คือไปหมด แต่ก็ไม่เคยเจอกันเลยเราเคยคิดยอมแพ้นะคนมันจะหมดวาดสนาต่อกันต่อให้หาจนตายมันคงไม่เจอหรอกยิ่งใกล้เหมือนยิ่งไกลดูอย่างคนที่เขาคู่กันดิอยู่คนละประเทศยังหากันเจอ
แล้วมันก็ไม่ใช่ความคิดถึงใดๆแต่ในใจคืออยากเจอต้องเจอ ต้องหาให้เจอแต่สิ่งที่ใจบอกมันดันสวนกับสมอง สมองคือมันคิดว่าจะเจอไปทำไมต่อให้เจอก็ไม่มีอะไรดีอยู่ดี ใครเคยเป็นแบบนี้ช่วยบอกเราหน่อยได้มั้ยมันคืออะไร คือใจเรามันบอกว่าต้องเจอน้องอะแค่อีกสักครั้งต่อให้เจอแล้วเราไม่กล้าบอกความรู้สึกไปแต่แค่ขอให้เจอ
เราอยู่กับความรู้สึกนี้มาหลายปีความรู้สึกที่มันดังเข้ามาในหัวพอนึกถึงมันก็หน่วงที่อกแรงมากๆ จนตอนนี้เราจะขึ้นปวช.2 แล้วเรายังไม่เคยเจอน้องเลย
เนื้อเพลงนี้แบบตรงกับเรามากอะ
เขาอาจจะมาที่นี่แต่อยู่ตรงนี้คนละเวลาเขาอาจจะเดินเข้ามาหลังจากที่ฉันหันหลังเดินออกไป
ท่อนนี้แหละเจ็บหนักกว่าเดิมเลย!!
ใครเคยเป็นช่วยบอกเราทีว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร เราไม่อยากอยู่กับความรู้สึกนี้อีกแล้วมันทรมาร