สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาตั้งกระทู้อะไรแบบนี้แต่ด้วยปัญหาและความอึดอัดที่มีอยู่ทำให้เราตัดสินใจสมัครสมาชิก
หากเรียบเรียงเรื่องราวหรือใช้ถ้อยคำไม่เหมาะสมต้องขออภัยด้วยนะคะ
ปัญหาครอบครัวเราเชื่อว่ามีกันทุกบ้าน บ้านเราเองพ่อแม่ก็ทะเลาะกันตั้งแต่จำความได้แล้ว ปัญหาเบสิคคือพ่อติดเหล้า มีเมียน้อย
ภาพจำของเรามีแต่พ่อแม่ตบตีกันเลือดออกบ้าง แม่พาไปด่าเมียน้อยของพ่อบ้าง เป็นๆหายๆอยู่แบบนี้จนเราโต บ้านเราไม่ค่อยจะเป็นบ้าน
ต้องขออธิบายก่อนนะคะว่าแม่เราค่อนข้างจะเป็นคนที่ออกจะเชื่อมั่นในความคิดตัวเองมาก ทุกคนต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้
ทัศนคติจะไปในทางลบก่อนเสมอ เจอใครทำอะไรไม่ถูกใจก็ด่าไม่เลือกหน้า ใช้อารมณ์แทบทุกเรื่อง
กลับกันพ่อเราใจเย็น มีเหตุผล และพยายามเข้าใจลูก เข้าใจโลกมากๆ จนมาวันนีงพ่อเราติดตามข้อมูลการเดินทางของแม่ผ่าน GPS
และได้พบหลักฐานที่บ่งชี้ว่าแม่อาจจะนอกใจพ่อ พ่อทำใจอยู่นานที่จะบอกเรื่องนี้กับเรา พ่อกลัวเรารับไม่ได้ และต้องการที่จะแยกกันอยู่กับแม่
ประเด็นอยู่ที่เราไม่เคยรู้สึกโกรธพ่อแม่เลย เราไม่สนใจว่าเขาจะทำเรื่องเสียหายหรือไม่ เรามองว่ามันเป็นเรื่องของเขาที่ควรเคลียร์กัน
เรามีหน้าที่เคารพการตัดสินใจ คอยรับฟัง และให้กำลังใจทั้งสองฝ่ายก็เท่านั้น แต่แม่เราดึงเราเข้าไปเกี่ยวกับปัญหานั้น
ด่าพ่อให้เราฟังด้วยคำหยาบทุกวัน บังคับให้เราด่าพ่อบ้าง อารมณ์เสียเมื่อเราไม่ทำตามที่สั่ง เมื่อก่อนเราเข้าใจที่เขาทนอยู่ด้วยกันอาจเพราะไม่อยากให้เราเป็นเด็กมีปัญหาหรืออะไรทำนองนั้น แต่ตอนนี้เราโตขึ้นพอที่จะยอมรับกับสิ่งที่เขาเลือก เราโอเคถ้าการที่เขาแยกกันอยู่แล้วมีความสุขกว่าตอนนี้ แต่เขากลับไม่เข้าใจ มันผิดหรอคะที่เราเลือกจะเมินปัญหาเพราะไม่อยากให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรู้สึกไม่ดี?
พ่อแม่มีปัญหากันแล้วดึงลูกเข้าไปเกี่ยว
หากเรียบเรียงเรื่องราวหรือใช้ถ้อยคำไม่เหมาะสมต้องขออภัยด้วยนะคะ
ปัญหาครอบครัวเราเชื่อว่ามีกันทุกบ้าน บ้านเราเองพ่อแม่ก็ทะเลาะกันตั้งแต่จำความได้แล้ว ปัญหาเบสิคคือพ่อติดเหล้า มีเมียน้อย
ภาพจำของเรามีแต่พ่อแม่ตบตีกันเลือดออกบ้าง แม่พาไปด่าเมียน้อยของพ่อบ้าง เป็นๆหายๆอยู่แบบนี้จนเราโต บ้านเราไม่ค่อยจะเป็นบ้าน
ต้องขออธิบายก่อนนะคะว่าแม่เราค่อนข้างจะเป็นคนที่ออกจะเชื่อมั่นในความคิดตัวเองมาก ทุกคนต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้
ทัศนคติจะไปในทางลบก่อนเสมอ เจอใครทำอะไรไม่ถูกใจก็ด่าไม่เลือกหน้า ใช้อารมณ์แทบทุกเรื่อง
กลับกันพ่อเราใจเย็น มีเหตุผล และพยายามเข้าใจลูก เข้าใจโลกมากๆ จนมาวันนีงพ่อเราติดตามข้อมูลการเดินทางของแม่ผ่าน GPS
และได้พบหลักฐานที่บ่งชี้ว่าแม่อาจจะนอกใจพ่อ พ่อทำใจอยู่นานที่จะบอกเรื่องนี้กับเรา พ่อกลัวเรารับไม่ได้ และต้องการที่จะแยกกันอยู่กับแม่
ประเด็นอยู่ที่เราไม่เคยรู้สึกโกรธพ่อแม่เลย เราไม่สนใจว่าเขาจะทำเรื่องเสียหายหรือไม่ เรามองว่ามันเป็นเรื่องของเขาที่ควรเคลียร์กัน
เรามีหน้าที่เคารพการตัดสินใจ คอยรับฟัง และให้กำลังใจทั้งสองฝ่ายก็เท่านั้น แต่แม่เราดึงเราเข้าไปเกี่ยวกับปัญหานั้น
ด่าพ่อให้เราฟังด้วยคำหยาบทุกวัน บังคับให้เราด่าพ่อบ้าง อารมณ์เสียเมื่อเราไม่ทำตามที่สั่ง เมื่อก่อนเราเข้าใจที่เขาทนอยู่ด้วยกันอาจเพราะไม่อยากให้เราเป็นเด็กมีปัญหาหรืออะไรทำนองนั้น แต่ตอนนี้เราโตขึ้นพอที่จะยอมรับกับสิ่งที่เขาเลือก เราโอเคถ้าการที่เขาแยกกันอยู่แล้วมีความสุขกว่าตอนนี้ แต่เขากลับไม่เข้าใจ มันผิดหรอคะที่เราเลือกจะเมินปัญหาเพราะไม่อยากให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรู้สึกไม่ดี?