ผมคิดว่าผม มีปัญหาทางจิตแล้วครับ อยากฆ่าครอบครัว*ในความคิด

ขอเล่าถึงประวัติส่วนตัวก่อนนะ ครับ ผมอายุ17 เรียนอยู่ชั้น ม5.  ผมเป็นคนที่อยู่คนเดียวตลอด พอมีเพื่อนที่โรงเรียนบ้างแต่น้อยมากๆที่ผมคุยด้วย ห้องเรียนผมเป็น ห้องพิเศษ สายEng มีผู้ชายแค่5คน นั้นแหละคือเพื่อนผมเพื่อนก็ให้คำปรึกษาบ้างแต่ไม่ค่อยมีประโยชน์ พูดแต่เรื่องไร้สาระ พอจริงจังพูดกวนส้น*เลยไม่ค่อยขอคำปรึกษาเพื่อนผมเท่าไหร่ *พ่อแม่ผมไปทำงานเปิดร้านตั้งแต่ตี4กลับประมาณ1ทุ่ม เอาง่ายๆ ไม่ค่อยได้เจอหน้าพ่อแม่เลย เห็นแค่ตอนกินข้าวพูดคุยเล็กๆน้อยๆแล้วก็แยกกันเข้านอน* ส่วนตัวไม่ชอบหนังพวกโรคจิตเลย เอาล่ะเข้าเเรื่อง ผมเคยมีปัญหานี้ครั้งแรกตอนปิดเทอม1 ทั้งเทอมนี้ผมแต่อยู่บ้าน ไม่ออกไปเที่ยวเพราะเพื่อนพ่อแม่ยังไม่ปล่อย ผมก็เล่นเกมของผมไปเรื่อยๆปิดเทอมแรกๆก็ดี *ผมชอบเล่นเกม แต่ไม่ใช่เกมรุนแรงนะ* พอหลังๆผมเบื่อ และไม่มีอะไรทำ ก็คิดฟุ้งส้านไปเรื่อยคิดว่าโลกนี้น่าเบื่อ โลกนี้ไม่ตื่นเต้น เรามาฆ่ายกครัวกันดีไหม ภาพขึ้นมาในหัวสมองแบบ สยดมาก คือแบบเฮ้ย ตอนนั้นก็คิดไรอยู่ พ่อแม่ดีกับผมมาตลอดไม่เค้าเคยทำร้ายอะไรเราเลยนะ ต่อมาอีกสัก7-8วันผมอาการเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จ้องหน้าตัวเอง แล้วคิดว่า กูเกิดมาทำไม *จ้องหน้าเป็น1-2ชั่วโมงเลยนะ* แล้วผมก็ได้ทำการเอาหัวโคกกระจก แล้วก็ทุบจนมันแตก *อาการตอนนั้นผมควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ* พอแตกเสร็จ ผมก็หยิบเศษกระจก มาจ้องหน้าตัวเองอีก *ในหัวคิด ไปเอามีดอีโต้หลังครัวมาถ่วงกับของหนัก ทับคอเลยสิ ไม่ทรมานดีออก* แล้วก็ยังดีที่ผมฉุดสติของผมกลับคืนมาได้สักที แล้วก็มาเปิดเพลงพี่ตูนฟังแล้วนั่งร้องไห้ ขณะนั้น พ่อกับแม่ก็มาถึงบ้านพอดี เห็นผมนั่งร้องไห้เปิดเพลง สู้ชีวิต ก็เข้ามาถาม ผมว่าเป็นอะไรไหม เคลียดหรอ อยู่คนเดียวมากเกินไปนะลูก ออกมาจากห้องบ้างแล้วลูกคิดอะไรมาบ้าง ผมก็นํ้าตาคลอเลย แบบพูดไม่ออกผมก็ค่อยๆตอบไปว่าผมอยากตาย โลกนี้น่าเบื่อ ผมเคยคิดจะฆ่าพ่อแม่ด้วยผมเลยต้องฆ่าตัวเองก่อนเดียวจะไปฆ่าพ่อแม่แทน เพราะเหตุผมอะไรไม่รู้ พ่อก็จิตตกเหมือนกันนะ แล้วผมก็ร้องไห้แบบคือให้พูดยังไงร้องจนตาแดง หลังจากนั้นพ่อผมก็บังคับให้ไปนั่งเฝ้าร้านกับพ่อแม่ ปรากฏว่าอาการดีขึ้นมากแล้วผมไม่คิดเรื่องนี้อีกเลย --- ต่อมา ปิดเทอมนี้ตอนโควิค มีญาติอายุเท่าผมเบื่อจากกรุงเทพ มาอยู่ที่บ้านเพิ่ม ปกติผมอยู่บ้านคนเดียวแต่พอมีใครเพิ่มรู้สึกน่ารำคาญ 1เลยผักไม่กินพ่อแม่ทำกับข้าวกินแต่หมูเลือก-นั้นแหละ 2มีผัวแล้วเลิกกันแล้วทำหน้าตาไม่คุยกับใคร หน้าบูดหน้าเบียว 3คือมันไม่ชอบคนเยอะ ปกติพี่ผมจะเลิกงานเสาร์ ทิตย์ มากินกันที่บ้านแต่อินังญาติมันไม่ชอบคนเยอะๆแล้วมันก็ไม่ออกมากินข้าว พ่อแม่ผมก็เคลียดนะ แต่ไม่เข้าใจคืออะไรของมันเอาแต่ใจอะ และผมก็ไม่ชอบขี้หน้าชอบทำหน้าบูดๆ ไม่พูดไม่จา พอมาวันนี้ผมอาการเริ่มกำเริบ อาการเทอมที่แล้ว คือผมก็กำลังจะนอน หลับตาปุ๊ป ผมคิดเรื่องผีคือหน้าผีโผล่ขึ้นมาในความคิดแล้วก็ตัดภาพมาในหัวคือผมกำมีดอีโต้มาแล้วสับหัวคืออินังญาติ ต่อมาก็เปิดประตูเข้าห้องพ่อและแม่แล้วสับไปที่คอคือแบบ ขาดครึ่ง ผมพิมพ์ตอนนี้อยู่รู้สึกขนลุกวาบ ขึ้นมาเลย ผมเลยตื่นมาเลยผมไม่นอนแล้ว เลยไปหากระทู้อ่านเรื่องโรคจิตนี้แหละ ปกตินอน5ทุ่ม ตอนนี้ตี2 15นาทีแล้ว ผมจะทำยังไงดี มันเริ่มมาอีกแล้วแค่รอบนี้จิตนาการไกลกว่ารอบที่แล้วมาก ภาพในหัวเหมือนจริงสุดๆ สยองมาก ผมกลัวผมพิมพ์อยู่ผมกลัวผมกลัวผมกลัวผมกลัวผมกลัวผมกลัวช่วยด้วย ขอร้อง