ฉันเคย แอบหลงรัก ผู้ชายคนนึง
คนๆนั้นที่ ฉันพบเจอประจำที่ห้องสมุด
ฉันจึงเข้าไปอ่านหนังสือทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน
เพียงแค่หวังให้เขาคนนั้น ได้หันมาสบตาบ้าง
จนวันนึง เขาคนนั้นได้เดินตรงเข้ามาหาฉัน
แล้วบอกว่า "สวัสดีครับ"
"อ่อ เอ่อออ สวัสดีครับ"
แล้วก็ต้องหลบสายตา ของเขาคนนั้นไป ใจมันพองโต โอ้โหนี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ที่เขามาทักทายตัวฉัน
"นายอ่านหนังสืออะไรเหรอ เราเห็นมาอ่านที่เดิม เวลานี้ทุกวันเลย"
"ก็อ่าน paper ทั่วๆไปแหละ เราจะเตรียมไปทำ project น่ะ"
"งั้นนนน.. เราก็ขอนั่งด้วยคนนะ"
หลังจากวันนั้น เขา และฉันได้เจอกันทุกวัน
เราได้อ่านหนังสือพร้อมกัน
เราได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น
จนฉันรู้สึกว่า การที่ฉันพบเขา ในห้องสมุดทุกวันเป็นเหมือนเป็นส่วนหนึ่งชีวิตฉันไปแล้ว
ทุกๆวันเราเจอและบอกลาจากกัน ยามห้องสมุดปิด แล้วเดินจูงมือ ไปส่งรอรถเมล์ทุกวัน ณ เวลาสองทุ่ม ทุกๆวัน เพื่อนคนรู้จัก ต่างคอยมองและถามหาฉัน
ฉันคุยกับใคร รู้สึกยังไงบ้าง "ฉันรู้สึกดีกับเขาคนนั้นนะ" นี่คือความรู้สึกจริงที่เรียกว่า "รัก" หรือเปล่า
เวลาผ่านไปนานเหลือเกิน
ผ่านไปจนทุกข์ทนอัดอั้นในใจ
จนวันหนึ่ง ฉันได้รวบรวมความกล้า
หลักจากหมดเวลา ที่อยู่เจอกัน
กล้าที่จะลุกเดินขึ้นไป บอกกับเขาคนนั้น
"นาย วันนี้เรามีเรื่องอยากบอกนาย"
เขาทำหน้าสนอกสนใจ ในคำพูดของฉัน
แต่ตัวฉันนี่สิ ที่กระอักกระอ่วนใจ
"เราอยากบอกนายว่า เรา.. เรา..."
โครมมมม!!!
จากวันนั้นมา เวลาได้ผ่านไปนานนับปี
ฉันนั่งลงเล่นกับหลานๆ ที่หน้าบ้านที่แสนอบอุ่น แสงแดดอ่อนๆยามเช้าก่อนส่ง เด็กๆไปโรงเรียน
"คุณตาๆ ตอนที่คุณตาเป็นหนุ่มๆ คุณตา ตามจีบคุณยายนานไหมคะ" สายตาเด็กน้อยเฝ้าถาม และรอคำตอบ "ไปได้แล้วลูก เดี๋ยวไปสาย ไปก่อนนะคะคุณพ่อ" ฉันได้แต่ยิ้ม พร้อมโบกไม้โบกมือส่งขึ้นรถสามเก๋งคันเก่าของฉัน จนลับตาไป
นั่นสินะ ที่หลานๆถามฉัน คุณยายที่รัก แม้เธอจะจากไปนานแล้ว ฉันก็ไม่เคยลืมความรักที่มีต่อกันเลย แม้แต่วินาทีเดียว
น้ำตาฉันเริ่มคลอไหลริน ให้อีกคนที่ฉันรัก เขาคนนั้นที่จากไปกระทันหัน ฉันอยากบอกเขาว่า "ฉันรักนายนะ" แม้ฉันไม่ได้ทันได้พูดออกไป จะจำความรู้สึกนี้ไปจนฉัน ได้ลาจากโลกนี้
~คำของรัก ที่จากไป~
The untold story : คำของรัก ที่จากไป
คนๆนั้นที่ ฉันพบเจอประจำที่ห้องสมุด
ฉันจึงเข้าไปอ่านหนังสือทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน
เพียงแค่หวังให้เขาคนนั้น ได้หันมาสบตาบ้าง
จนวันนึง เขาคนนั้นได้เดินตรงเข้ามาหาฉัน
แล้วบอกว่า "สวัสดีครับ"
"อ่อ เอ่อออ สวัสดีครับ"
แล้วก็ต้องหลบสายตา ของเขาคนนั้นไป ใจมันพองโต โอ้โหนี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ที่เขามาทักทายตัวฉัน
"นายอ่านหนังสืออะไรเหรอ เราเห็นมาอ่านที่เดิม เวลานี้ทุกวันเลย"
"ก็อ่าน paper ทั่วๆไปแหละ เราจะเตรียมไปทำ project น่ะ"
"งั้นนนน.. เราก็ขอนั่งด้วยคนนะ"
หลังจากวันนั้น เขา และฉันได้เจอกันทุกวัน
เราได้อ่านหนังสือพร้อมกัน
เราได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น
จนฉันรู้สึกว่า การที่ฉันพบเขา ในห้องสมุดทุกวันเป็นเหมือนเป็นส่วนหนึ่งชีวิตฉันไปแล้ว
ทุกๆวันเราเจอและบอกลาจากกัน ยามห้องสมุดปิด แล้วเดินจูงมือ ไปส่งรอรถเมล์ทุกวัน ณ เวลาสองทุ่ม ทุกๆวัน เพื่อนคนรู้จัก ต่างคอยมองและถามหาฉัน
ฉันคุยกับใคร รู้สึกยังไงบ้าง "ฉันรู้สึกดีกับเขาคนนั้นนะ" นี่คือความรู้สึกจริงที่เรียกว่า "รัก" หรือเปล่า
เวลาผ่านไปนานเหลือเกิน
ผ่านไปจนทุกข์ทนอัดอั้นในใจ
จนวันหนึ่ง ฉันได้รวบรวมความกล้า
หลักจากหมดเวลา ที่อยู่เจอกัน
กล้าที่จะลุกเดินขึ้นไป บอกกับเขาคนนั้น
"นาย วันนี้เรามีเรื่องอยากบอกนาย"
เขาทำหน้าสนอกสนใจ ในคำพูดของฉัน
แต่ตัวฉันนี่สิ ที่กระอักกระอ่วนใจ
"เราอยากบอกนายว่า เรา.. เรา..."
โครมมมม!!!
จากวันนั้นมา เวลาได้ผ่านไปนานนับปี
ฉันนั่งลงเล่นกับหลานๆ ที่หน้าบ้านที่แสนอบอุ่น แสงแดดอ่อนๆยามเช้าก่อนส่ง เด็กๆไปโรงเรียน
"คุณตาๆ ตอนที่คุณตาเป็นหนุ่มๆ คุณตา ตามจีบคุณยายนานไหมคะ" สายตาเด็กน้อยเฝ้าถาม และรอคำตอบ "ไปได้แล้วลูก เดี๋ยวไปสาย ไปก่อนนะคะคุณพ่อ" ฉันได้แต่ยิ้ม พร้อมโบกไม้โบกมือส่งขึ้นรถสามเก๋งคันเก่าของฉัน จนลับตาไป
นั่นสินะ ที่หลานๆถามฉัน คุณยายที่รัก แม้เธอจะจากไปนานแล้ว ฉันก็ไม่เคยลืมความรักที่มีต่อกันเลย แม้แต่วินาทีเดียว
น้ำตาฉันเริ่มคลอไหลริน ให้อีกคนที่ฉันรัก เขาคนนั้นที่จากไปกระทันหัน ฉันอยากบอกเขาว่า "ฉันรักนายนะ" แม้ฉันไม่ได้ทันได้พูดออกไป จะจำความรู้สึกนี้ไปจนฉัน ได้ลาจากโลกนี้
~คำของรัก ที่จากไป~