เรื่องมีอยู่ว่าเวลาเราทะเลาะกันหรือมีเรื่องให้ถกเถียงกันเขาจะชอบบอกว่าเอาคนอื่นมานั่งคุยด้วยเลยมั้ยจะได้รู้ใครผิดใครถูก แต่เราก็ปฏิเสธตลอด
แต่ที่เราไม่พอใจคือเขาจะเอาแม่เขามาคุย ซึ่งบอกก่อนเลยค่ะว่าเราอายุ 21แล้ว เวลาเขาจะเอาแม่มาคุยคือจะเป็นตอนที่เราเค้นเขามากๆให้อธิบาย เพราะเขาชอบหนีปัญหา(ในสายตาเรานะ เขาจะชั่งมันๆตลอด) เขาจะโทรศัพท์และเปิดลำโพงให้คุยกันได้ 3 คนซึ่งพอแม่เขามาคุยก็จะออกตัวว่าไม่เข้าข้างใครนะ พร้อมกันสอนเราว่าสุดท้ายผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละไม่ค่อยอยากพูดเยอะ ไม่เหมือนผู้หญิงหรอกบลาๆๆ แต่เรารู้สึกว่าแม่เขาพูดถึงลูกเขานั่นแหละแต่อ้างว่าผู้ชายส่วนใหญ่ บางครั้งติลูกบ้างแต่พอเขาเถียงก็ยอม
และบ่อยครั้งเขาก็จะพูดเรื่อยๆว่าไปถามแม่เราเหอะจะได้รู้ เราไม่รู้จะพูดอะไร หรือไม่ก็ ไปคุยกับแม่เองเลยมั้ยขี้เกียจอธิบาย จนหนักที่สุดคือเราคุยกันแล้วเขาหนีปัญหาเหมือนเดิม เถียงหนักสุดๆและอ้างว่าให้ไปคุยกับแม่เองเถอะ เราก็บอกว่ามันไม่ใช่หน้าที่เราที่จะต้องไปคุย ปัญหาคือเรา คนอื่นไม่เกี่ยว แต่เขาก็ยังโทรหาแม่ และเราก็อธิบายเถียงกันไปมาให้แม่เขาได้ยินจนแม่เขาไม่พอใจแล้วบอกว่าทำไมต้องมาฟังเด็กเถียงกัน พร้อมต่อว่าเราต่อ กลายเป็นว่าเหมือนจะผิดกับแม่เขาไปเลย แต่ดูท่าทางแล้วเขาไม่ได้สนใจความสัมพันธ์ของเรากับแม่เขาเลย มองแต่ตัวเองต้องถูก
จะแก้ยังไงดีคะ เขาไม่เคยจะยอมรับปัญหาอะไรเลย ถ้าเค้นมากๆก็จะปัดจบโดยการบอกว่า เค ผิดเอง แต่สำหรับเราคือมันยังไม่ได้ข้อสรุปเลยหนีซะแล้ว
คิดไว้ว่า จะไม่สนใจแล้วไม่ยุ่งกับชีวิตเขาจะเป็นยังไงไม่ปรับไม่แก้ก็ชั่ง กับอีกอย่างคือพยายามบอกไปเรื่อยๆจนเขารับฟังขึ้นมาเอง แต่ก็ไม่รู้ต้องทำยังไงให้เขาฟัง
แต่ที่เล่าๆทุกปัญหาไม่ใช่ความงี่เง่าหรืออะไรนะคะ ส่วนมากเป็นการเถียงเรื่องการใช้ชีวิตและแผนในอนาคตที่ควรคิดหลังเรียนจบแต่เขาไม่คิดอะไรเลยพรุ่งนี้จะทำอะไรก็ไม่คิด
แฟนชอบหาพวกมาเถียงค่ะ
แต่ที่เราไม่พอใจคือเขาจะเอาแม่เขามาคุย ซึ่งบอกก่อนเลยค่ะว่าเราอายุ 21แล้ว เวลาเขาจะเอาแม่มาคุยคือจะเป็นตอนที่เราเค้นเขามากๆให้อธิบาย เพราะเขาชอบหนีปัญหา(ในสายตาเรานะ เขาจะชั่งมันๆตลอด) เขาจะโทรศัพท์และเปิดลำโพงให้คุยกันได้ 3 คนซึ่งพอแม่เขามาคุยก็จะออกตัวว่าไม่เข้าข้างใครนะ พร้อมกันสอนเราว่าสุดท้ายผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละไม่ค่อยอยากพูดเยอะ ไม่เหมือนผู้หญิงหรอกบลาๆๆ แต่เรารู้สึกว่าแม่เขาพูดถึงลูกเขานั่นแหละแต่อ้างว่าผู้ชายส่วนใหญ่ บางครั้งติลูกบ้างแต่พอเขาเถียงก็ยอม
และบ่อยครั้งเขาก็จะพูดเรื่อยๆว่าไปถามแม่เราเหอะจะได้รู้ เราไม่รู้จะพูดอะไร หรือไม่ก็ ไปคุยกับแม่เองเลยมั้ยขี้เกียจอธิบาย จนหนักที่สุดคือเราคุยกันแล้วเขาหนีปัญหาเหมือนเดิม เถียงหนักสุดๆและอ้างว่าให้ไปคุยกับแม่เองเถอะ เราก็บอกว่ามันไม่ใช่หน้าที่เราที่จะต้องไปคุย ปัญหาคือเรา คนอื่นไม่เกี่ยว แต่เขาก็ยังโทรหาแม่ และเราก็อธิบายเถียงกันไปมาให้แม่เขาได้ยินจนแม่เขาไม่พอใจแล้วบอกว่าทำไมต้องมาฟังเด็กเถียงกัน พร้อมต่อว่าเราต่อ กลายเป็นว่าเหมือนจะผิดกับแม่เขาไปเลย แต่ดูท่าทางแล้วเขาไม่ได้สนใจความสัมพันธ์ของเรากับแม่เขาเลย มองแต่ตัวเองต้องถูก
จะแก้ยังไงดีคะ เขาไม่เคยจะยอมรับปัญหาอะไรเลย ถ้าเค้นมากๆก็จะปัดจบโดยการบอกว่า เค ผิดเอง แต่สำหรับเราคือมันยังไม่ได้ข้อสรุปเลยหนีซะแล้ว
คิดไว้ว่า จะไม่สนใจแล้วไม่ยุ่งกับชีวิตเขาจะเป็นยังไงไม่ปรับไม่แก้ก็ชั่ง กับอีกอย่างคือพยายามบอกไปเรื่อยๆจนเขารับฟังขึ้นมาเอง แต่ก็ไม่รู้ต้องทำยังไงให้เขาฟัง
แต่ที่เล่าๆทุกปัญหาไม่ใช่ความงี่เง่าหรืออะไรนะคะ ส่วนมากเป็นการเถียงเรื่องการใช้ชีวิตและแผนในอนาคตที่ควรคิดหลังเรียนจบแต่เขาไม่คิดอะไรเลยพรุ่งนี้จะทำอะไรก็ไม่คิด