เราเป็นเด็กมัธยมต้นนี่แหละค่ะ มีความรักแบบเด็กทั่วๆไป คือช่วงนั้นแอบชอบเพื่อนคนนึง เราเล่นกันตลอดเล่นกันทุกวันเพราะนั่งใกล้ๆกันด้วย มันชอบหยอกแรงๆ แล้วก็ตั้งฉายาต่างๆนาๆให้เรา ที่บอกว่าเล่นแรงคือแรงมากจริงๆอะแบบต่อยตีแบบที่ผู้ชายไม่ควรเล่นกับผู้หญิง แต่เราไม่เคยโกรธนะ เป็นคนโกรธใครไม่ได้นาน แล้วมีช่วงนึงที่เราก็หวั่นไหวขึ้นมาเพราะอะไรหลายอย่าง เราก็เคยคิดเค้าข้างตัวเองว่ามันจะชอบเราบ้าง แต่คือตอนนั้นมันมีแฟนนะคะ เรารู้ แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอยากได้มันทำแฟน แค่ชอบเพราะใกล้ชิด ต่อมาเทอมใหม่ก้ต่างแยกย้ายเปลี่ยนที่ ก็ไม่ได้เล่นเหมือนเดิม แต่ก็มีแซวตลอด จนเราเริ่มรู้สึกมากขึ้น ตอนนั้นมันเลิกกับแฟนแล้วค่ะ เพื่อนก็เชียร์บอกว่าให้ลองบอกดู ในแชทก็ได้ เราก็แบบฮึกเหิมอะนะเลยตัดสินใจว่าจะบอก อีนี่ก็กำหนดเวลาฤกงามยามดีเวลาที่เราทักไปมันมีเหตุผลนะคะแต่ขอไม่บอก คือเราก็ทักมันไปบอกว่าชอบจริงๆนะไม่ได้มุก เพื่อนไม่ได้แกล้ง มันก็ไม่เชื่อคิดว่าเราหยอก แล้วมันก็บอกว่า ไปและ ที่หมายถึงว่ากูไม่อยากรับรู้ เราเองก็รู้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่าทำไม แต่อีนี่ก็ใจสู้อยู่นะวันต่อมาที่ไปรร.ก็ทำตัวปกติ ก็หวังอยู่ว่ามันจะหันมาเล่นเหมือนเดิม แต่เปล่าเลย มันเปลี่ยนไป แล้วก็หายไปเลย ทำตัวเหมือนคนไม่รู้จัก ไม่คุยกัน เมินกัน เราโกรธมาก โกรธตัวเองด้วยที่ไม่คิดให้ดีว่าเป็นเพื่อนกันแล้วมาทำแบบนี้ มันคงคิดว่ามันไม่อยากให้ความหวัง แต่สำหรับเราการทำตัวให้ปกติไม่ได้เป็นการให้ความหวังเลย เราก็อยากให้มันเก็บเราไว้ในชีวิตมันต่อ ไม่ใช่ทำแบบนี้ มันไม่ได้บอกเราชัดเจนนะคะว่าไม่ชอบ แต่การกระทำ
ชัดมากจริงๆ เราอยากให้มันเห็นเราเป็นเพื่อนคนนึงก็ยังดี เราชอบมันมากๆจริง มันมีอยู่อย่างนึงนะที่เราไม่เคยคิดว่าจะกลับไปแก้คือตอนบอกชอบอะ ตอนนั้นเราคงคิดดีแล้ว สาบานได้ว่าตอนนั้นไม่หวังไรเลยนอกจาก จะให้มันรู้ว่าเราคิดยังไง เราอึดอัด แต่พอเรื่องมันเป็นแบบนี้ทำให้เราเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง จนตอนนี้จบม.ต้นแล้ว ก็ยังเหมือนคนไม่รู้จักันอยู่ดี
อยากถามความเห็นคนอื่นๆว่าเราผิดหรือเปล่าตั้งแต่ชอบ แล้วถ้าเป็นคุณจะตามยื้อเค้าไว้หรือเปล่า หรือคิดว่าเค้าเลือกทำสิ่งที่ดีต่อตัวเค้าแล้วเราก็ต้องปล่อย
แอบชอบเพื่อน