เริ่มต้นเลยคือเราก็เป็นเด็กคนนึงที่พ่อ แม่ไม่ได้เลี้ยงดูตอนเป็นเด็ก มีตากับยายที่เลี้ยงเรามาแต่พ่อ แม่ก็กลับมาบ้านบ้างแค่1-2เดือนแล้วก็กลับไปทำงาน พอเราขึ้นป.5แม่ก็กลับมาอยู่บ้าน ครอบครัวก็เหมือนจะดีขึ้น ตอนพ่อ แม่เราอยู่ ตากับยายจะไม่ค่อยยุ่งกับเราและจะไม่พูดหรือทำอะไรให้คนในครอบครัวไม่สบายใจ แต่พอพ่อแม่กลับไปทำงานอีก เราก็ต้องอยู่กับตายาย และก็หลานที่เป็นลูกของน้า ตลอดเวลาที่อยู่บ้านคือเราไม่มีความสุขเลยเราจะถูกยายบ่น ด่า ว่าตลอดเวลา ลับหลังก็นินทาเราให้พวกป้าๆเพื่อนของเขาฟังในทางที่ไม่ค่อยดี บางครั้งก็ไม่เป็นความจริงส่วนมาก เราเป็นผู้หญคนเดียวในบ้านที่ต้องทำงานบ้านทุกอย่างในทุกๆวัน แต่เหมือนเราจะทำดีไม่ขึ้นอ่ะ ยายเราก็ยังบ่นด่าว่าเราเหมือนเดิม พอเราโกรธนิดหน่อยลองไม่ทำดูก็ยังว่าทำไมเราไม่รู้จักกวาดบ้าน ล้างจาน คือตอนเราทำเขาก็ยังด่าแล้วพอลองไม่ทำก็ยังด่าคือเราไม่มีกำลังใจ ในการใช้ชีวิตต่อเลย บางครั้งก็คิดฆ่าตัวตายหลายรอบมากๆจนเราผูกเชือกแล้วแต่มีอะไรดลใจก็ไม่รู้ เราคิดถึงหน้าพ่อแม่เรา เราก็เลยตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่แต่ก็เหมือนจะดีขึ้นแต่มันแย่กว่าเดิมเราจะทำอะไรไม่ได้เลย อยู่บ้านก็ว่าใช้ไฟเปลือง เล่นมือถือ ชาร์ตแบต เปิดพัดลมก็โดนด่า พอเราออกจากบ้านก็ว่าเราไปเที่ยวเล่น หาว่าเราเอารถเขาไปขี่เล่นวันล้ะเป็นสิบๆรอบ คือเราเอาไปแค่วันล่ะ1คั้งแค่บางวัน ก็ตอนที่น้าให้พาไปนู่นนี่ แค่นั้นเอง เงินเขาเราก็ไม่ได้ขอสักบาทเราไม่มีเงินเราก็อดกินข้าว เพราะข้าวของที่บ้านเราแตะไม่ได้เลย แม้กระทั่งข้าว ไข่ไก่ถ้าแตะหรือกินแค่ฟองเดียวเขาก็จะด่าเรา เราใช้ชีวิตแบบนี้มานานมากๆบางวันได้กินข้าวแค่ครั้งเดียว คือเราท้อมากๆไม่รู้จะทำยังไง พ่อแม่เราและตาเราก็ไม่ฟังอะไรจากเราเลยคือเราผิดตลอดแล้วตาเราจะเลี้ยงแค่หลานชายของเขาเท่านั้นจะไม่สนใจ พ่อกับแม่เราก็จะเลี้ยงดูแค่ลูกของพี่ชายเราเท่านั้น เหมือนเราไม่ใช่ลูกหลานของครอบครัวนี้เลย เราร้องไห้เกือบจะทุกวันจนคิดจะฆ่าตัวตายอีก แต่เราก็กลัวบาป เราไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ(นี่เป็นกระทู้แรกที่เราเขียยผิดพลาดประการใดก็ขออภัยนะคะ)