เรากับแฟนคบกันมา4ปี เค้าเป็นผู้ชายอบอุ่น ขยัน ใส่ใจทุกเรื่องของฉันเราทำงานโรงบาลแฟนเราทำงานส่งเอกสาร เรากับแฟนตัวติดกันตลอด
จะห่างกันก็แค่ช่วงเวลาที่ต่างคนต่างต้องไปทำงาน แต่พอมาปีที่3 เราต้องย้ายแผนกแผนกใหม่ของเราจะมีเวรเช้าบ่ายดึก ไม่เหมือนแผนกเก่า
ที่มีแค่เวรเช้าเลิกดึกสุดก็แค่2ทุ่ม พอเราย้ายแผนกเวลาของเราเริ่มไม่ตรงกันขณะที่เราทำงานเค้านอน ขณะที่เรานอนเค้าทำงาน
การพูดคุยกันเริ่มน้อยลง แม้แต่เวลาจะเจอกันก็เริ่มลดลงไปด้วยถึงแม้เราจะอยู่ห้องเดียวกัน ต่อมาแฟนเราก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มเที่ยว ติดเพื่อนมากขึ้น
จนมาสุดท้ายแฟนเราก็มีคนอื่น เค้าบอกเลือกที่จะอยู่กับเราเลือกเรา แต่เค้าก็เลิกกับคนนั้นไม่ได้ ขอเวลากับเรา แต่เราก็ให้เวลาเขานะ
เราเลือกที่จะให้โอกาสเขา เลือกที่จะรอเขา จนสุดท้ายวันหนึ่งความอดทน ของเราก็เริ่มหมดลง เราตัดสินใจไล่เขาออกจากห้อง
เพื่อให้เขาได้ไปลองอยู่กับคนใหม่ แล้วคิดว่าตัวเองน่าจะตัดใจได้ แต่สุดท้าย เราเองนี่แหละที่ตัดไม่ได้ เรายังปล่อยให้เขาเข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิต
เขายังคอยเป็นห่วงเรา ยังคอยมาหาเราทุกวัน มาซักผ้าเก็บกวาดห้องให้ มาคอยพาไปธุระ พอถึงวันหยุด เขายอมโกหกผู้หญิงคนนั้นเพื่อที่จะมาอยู่กับเราในวันหยุด
พร้อมกับบอกเราว่าให้เรารอเขานะ เราควรจะรอแบบไหนที่ไม่ให้ตัวเองเจ็บ เราควรรอต่อไป ใช่ไหม หนึ่งเราควรหยุดดี ทุกวันนี้เราได้แต่ถามตัวเองว่า
สาเหตุของเรื่องนี้เกิดจากอะไร? เขาก็ยังดูรักเราและเป็นห่วงเรามากเหมือนเดิม สาเหตุที่ทำให้เขามีคนใหม่เกิดจากเราไม่มีเวลาให้เขาหรือเปล่า
เกิดจากตัวเราเป็นสาเหตุหรือป่าว เราทำงาน จนลืมเขาไปหรือเปล่า ยอมรับเสียใจกับเรื่องนี้มาก