คือเรื่องก็ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ

แม่เราบอกว่าเราชอบปิดกั้นตัวเอง แล้วก็บอกไม่มีใครรักลูกเท่าแม่ คืมันจริงหรอคะ ก่อนๆน่ะเราเชื่อนะ เรารักแม่ แต่แม่พูดเหมือนพูดแค่ลมปากอะ คำว่ารักอะพูดได้อย่างเดียวหรอ การกระทำอะ ไม่บ่งบอกว่าเห็นเราเป็นลูกเลย เราอยากได้แม่ที่เป็นแม่อะ อยากได้แม้แบบครอื่นๆ ถึงแม่จะเป็นยังไงแล้วไง ถึงแม่จะมีโรคประจำตัวก็รักแม่นะ อเราอยากได้แม่คนเดิมเรากลับมาอะ คือเราไม้ชอบเลย ไม่เคยฟังเหตุผลเราอะ ไม่เคยสนใจเราออกนอกหน้า บางครั้งอะ ให้เราเรียกว่า น้าด้วยซ้ำ เราเป็นลูกนะแล้วคือทำร้ายจิตใจอะ ไหนจะบอกเราปิดกั้นตัวเอง? แม่เราก็ปิดกั้นตัวเองปะ ไม่บอกอะไรเราเลย ไม่ให้เรารู้อะไรเลย พอเรารู้ก็มาำหน้าซื่อ บอกอะไรหรอ อ้าว อย่างนู้นอย่างนี้ -_- คือแบบเราก็ลูกปะ แต่แทบไม่สนใจเลย เอาง่ายๆเหมือนแม่สนใจแฟนแม่เพื่อนแม่มากกว่าเราอีก เราควรดีใจมั้ยคะหรือเราต้องเป็นเด็กดีกว่าเดิม?