เคยรู้น้อยกับที่บ้านไหมครับ

ผมเป็นเด็กคนนึงที่ ตอนนี้เรียนมหาลัย ชีวิตของผมไม่ได้สวยงามแบบเด็กทั่วไป พ่อก็ไม่มี ญาติพี่น้องแท้ๆก็ไม่มี ผมโตมากับแม่แค่สองคน ชีวิตวัยเด็กผมมันมีแย่บ้างดีบ้าง แต่ผมก็ไม่เคยท้อใจผมกัดฟันสู้มาตลอด จนตอนมอต้น ตอนนั้นผมทะเลาะกับเรื่องที่เรียน ผมอยากไปเข้าอีกที่นึงแต่แม่อยากไปโรงเรียนที่มีชื่อเสียงแห่งนึง ซึ่งผมก็ต้องทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ พอผมได้ไปเรียน ผมถูกบลูลี่ต่างๆ มันทำให้ผมการเป็นเด็กเก็บกด ไม่พูด ไม่เข้าสังคม ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร จนมันทำให้ผมเข้าโรงบาล ผมพบว่าตัวเป็น เป็นเส้นฝอยในสมองฝองโตมาตั้งแต่เกิด แต่ตอนนั้นผมมีไข่สมองอักเสบ ติดเชื้อในสมองเพิ่มมา มันทรมานอย่างบอกไม่ถูก ผมรักษาตัวอยู่เดือนนึง ตอนนั้นที่บ้านผมเริมมีปัญหาการเงิน ผมจึงเริ่มแอบแม่ไปทำงาน ซึ่งคนที่บ้านไม่มีใครรู้ ผมแอบทำได้สักระยะยก็มีคนจับได้ ซึ่งผมก็ไม่เลิกทำ ผมภูมิใจที่ผมหาเงินเองำด้ มีรายได้เป็นของตัวเอง ตอนอายุ 15 ชีวิตผมทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย มา 6 เกือบ 7 ปีแล้วครับ ผมพยายามทำให้ที่บ้านภูมิใจ มาตลอด แต่นะวันนี้วันที่ผมตัดสินใจ ที่จะซิ่วอีกมหาลัยนึงไปมหาลัยนึง มันกลายเป็นเด็นร้อนให้ผมทะเลาะกับแม่ เค้าพูดเหมือนประมาณว่าผมไม่เคยทำตัวเป็นลูกที่ดีให้เค้าเห็นเลยสักครั้งนึง ซึ่งมันทำให้ดิ่ง แบบว่าหมดกำลังใจ ผมเริ่มรู้ตัวเองว่า ผมไม่เคยทำไรเพื่อเค้าขนาดนั้นเลยหรอ อย่างตอนนี้ที่มีโควิค 19 ผมออกไปช่วยญาติฝั่งน้องชาย ขายของทุกวัน บ้างวันก็ต้องไปเต้นเปิดหมวกบ้าง แต่กับแม่เค้าอยู่บ้านทำงานบ้านไม่เคยแต่จะได้ออกไปทำงานข้างนอกเลย ขนาดพ่อเลี้ยงที่เค้าไม่เคยคุยกับผม เค้ายังเข้าใจผมมากกว่าที่แม่แท้ๆของผมเข้าใจซะอีก ผมรู้สึกเจ็บใจทุกครั้ง จนบ้างที ผมอยากจะตายให้พ้นหู พ้นตาเค้า เค้าบอกว่าผมเป็นเอาแต่ใจ ผมถามกลับหน่อย เด็กเอาแต่ใจที่ไหน ยอมแอบที่บ้านไม่ทำงานหาเงินเองทั้งที่พึ่งออกจากโรงบาลได้ เดือนเดียว เด็กเอาที่ไหน ที่ยอมลำบาก ยอมอดมื้อกินมื้อ(บางครั้งผมยังต้องขอข้าวเพื่อนกิน) เมื่อเทียบกับชีวิตน้องผม น้องพึ่งกลับต่างจังหวัดไปครับ อายุห่างกับผม 5 ปี แต่น้องผมใช่เป็น สองอาทิต รวมเป็นเงิน 11,000++แต่ผมกับยังไม่เคยจะได้ใช่เงินเยอะขนาดนั้นด้วยซ้ำ น้องผมยังแอบทักมาขอตังแม่ ทั้งที่มันแทบไม่ต้องเสียอะไรเลย เงินก็ไม่หา เพราะญาติให้หมด แม่ผมบอกว่า ผมกำลังพิสูจว่าตัวเองเละขนาดไหน ทั้งชีวิต ที่ผมขอ ผมไม่ได้ขอให้เค้ารักผม หรือ แคร์ผมนะ แต่ผมขอแค่เห็นความพยายามในตัวผมบ้างก็แค่นั้น ผมไม่ได้ต้องเงินหมื่นหรือเงินแสน ผมแค่ต้องการ ให้เค้าความภูมิใจ และความตั้งใจให้ตัวผมบ้าง แต่กับไม่เลย เค้าไม่เคยเห็นอะไรในตัวผมเลย สิ่งที่เค้าเห็นมีแต่ความเลวของผมเท่านั้นเอง ในขณะที่ตนอื่นเค้าเห็น แต่ผมกับไม่เคยเห็น ในชีวิตคนเป็นลูกอย่างผม ผมขอเค้ามากไปเหรอครับ  งั้นขอถามคนเป็นพ่อเป็นแม่หน่อยครับว่า ต้องอะไรจากลูกอย่างพวกเรา ลูกอย่างผมไม่เคยต้องการทรัพย์สินเงินทองจากแม่ หรือจากใคร สิ่งที่ผมขอคือ ขอแค่ให้เค้าพยายามของผมบ้าง วันที่ แม่มาขอยืมตั้งผม หรือ พ่อเลี้ยงมาขอตังผม คนล่ะ 2,000 บาท ผมอย่างไม่มีข้อแม้ แล้วก็ไม่เคยถ่วงถามเลย เพราะสุดท้ายแล้ว ผมก็จะบอกเค้าว่า ไม่ต้องรีบ มีก็ค่อยคืน ผมต้องแบกรับ ความรู้สึกคนในบ้านทั้งหมด ทั้งที่ผมแค่ต้องการคนค่อยซัพผมบ้าง ไม่ใช่ไอตัวคาดหวังของใคร ผมถามคนเป็นพ่อ แม่เป็นเลยว่า ถ้าคนมีลูกแบบนี้ คุณจะเลือกอะไร ระหว่าง พยายามเข้าใจแล้วกำลังใจ หรือ ด่าบรรท่อจิตใจ ผมพูดตรงๆแบบำม่อายเลยว่าเด็กสมัยนี้มาเจอหนักไม่ต่างจากผู้ใหญ่ แต่ผู้ใหญ่มั้งจะคิดว่าตัวเองอายน้ำร้อนมาก่อนจะทำยังไงก็ได้ ใช่ คิดแบบนั้นไม่ผิด แต่ตอนนี้ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแทบทุกวัน เปลี่ยนจนบางที เด็กอย่างพวกเรา ต้องแบบกรับความหวังคนที่บ้าน มันทั้งกดดัน ทั้งเครียด ทั้งท้อ ตอนนี้ผมรู้สึกอยากตายแทบจะตลอดเวลา  แล้ว คุณพ่อคุณแม่ทุกคน มีความคิดเห็นอย่างไรครับ