ความรักในช่วงโควิด19 EP1 by นาย กก.

โดย : นาย กก.
ตอนที่ EP1
เธอทำงานอยู่ฝ่ายติดต่อประสานงานต่างประเทศ
ผมเห็นเธอมาหลายปีแล้ว แต่ผมไม่กล้าเขาไปคุย เพราะคิดว่าเธองคงมีแฟนแล้ว
วันนี้มีคำสั่งจากทางผู้จัดการให้เธอมาทำงานร่วมกับผม
นี่คือสิ่งที่สววรค์มอบให้กับผม ผมรู้สึกดีใจจัง ผมคงทำดีอะไรบางอย่างไว้ เบื้องบนคงเห็นดีเห็นงาม
เราสองคนคุยกันเรื่องงาน ผมชอบตาคู่นั้นของเธอ มันทำให้ผมใจสั่นและไม่อยากละสายตาจากจุดนั้นไป
เสียงของเธอฟังแล้วหวานหูมาก มันไม่ใช่เสียงของเด็กแรกรุ่น แต่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงความจริงใจและความเป็นผู้ใหญ่ภายในของเธอ ขอเถอะครับผู้จัดการ อย่าแยกเธอออกจากผม ทุกปีผู้จัดการต้องจัดโครงสร้างภายในองค์กรใหม่
ผมมักจะได้ทำงานใหม่ๆเสมอ ทั้งๆที่งานเดิมผมก็ทำมันได้ดีอยู่แล้ว แต่ในปีนี้ ผมไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้วครับ
ผ่านมาสองเดือนแล้ว เธออาจเริ่มรู้แล้วละว่าผมชอบเธอ เพราะสายของผมมันจิกกัดนัยน์ตาเธอเหลือเกิน
เธอเริ่มคุยกับผมแบบไม่มองหน้าผม ทำไมนะ เธออาจจะเขินหรือไม่อยากให้ผมคิดแบบเธอในสถานะอื่น...
 
ผมลืมเล่าเรื่องกลิ่นของเธอไปครับ ผมรู้เลยเธอใช้น้ำหอมยี่ห้อนึง มันหอมเบาๆ มันเป็นกลิ่นที่ผมคุ้นเคย
เพราะแฟนเก่าของผมคนแรก เขาก็เคยใช้ ผมซื้อให้เขาเอง แต่อย่าให้ผมเขียนถึงเขามากนักเลย เพราะตอนนี้
เขาแต่งงานและมีลูกกับคนอื่นไปแล้ว กลับมาที่สาวคนใหม่ที่ผมจับจ้องดีกว่า มาวันนี้ เธอเดินเข้ามาหาผม
พร้อมกับเอกสารปึกนึง เธออธิบายเอกสารนั้นให้ผมฟังอย่างตั้งใจและใกล้ชิดผมมาก ผมได้กลิ่นมันแล้วครับ
มันหอมแบบยั่วยวนจมูกผมเหลือเกิน ผมต้องมั่นใจว่าจมูกมันได้ไม่ได้ทำงานผิดเพี้ยน ผมขอตัวเธอไปเข้าห้องน้ำ
ล้างจมูกอย่างดี ทำจมูกฟึดฟัดเพื่อเช็คว่าเราไม่ได้เป็นหวัด เอาละ ผมพร้อมแล้ว เดินออกไปหาเธอ เธอหายไปไหนนะ
ผมเดินดูรอบๆ ก็ไม่พบ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและส่งข้อความไป เธอไม่ตอบ ผมเลยนั่งดูเอกสารต่อ เวลาผ่านไป
ยี่สิบนาที เธอเดินออกมา ผมเลยชวนให้ทำงานต่อ ปรากฎว่าจมูกของผมได้กลิ่นหอมอีกแล้วครับ แต่มันไม่ใช่กลิ่นเมื่อกี้
มันเป็นกลิ่นใหม่ครั้งที่สอง โอ้ ผมอยากจะบอกว่ามันยิ่งหอมกว่าเดิมมาก วันนี้ผมทำงานไม่ค่อยมีสมาธิเลย ผมแอบเหลือบ
ไปมองในกระเป๋าสะพายของเธอ เธอพกขวดน้ำหอมมาสองขวด มันเป็นขวดสีดำและขวดใส ผมเลยแซวเธอว่า
วันนี้ผมได้กลิ่นน้ำหอมของใครนะ หอมทั้งวันเลย เธอหน้าแดงและเขินหนักแล้วถามผมว่า ชอบกลิ่นไหนละ ผมอึ้งไปชั่วครู่
และคิดในใจนี่มันเป็นคำถามของคู่รักเท่านั้นนะที่จะกล้าถามแบบนี้ ผมไม่กล้าตอบ แต่ชูสองนิ้ว เธอหัวเราะแล้วบอกว่า
ถ้าชอบทั้งสองขวด เดี่ยวพรุ่งนี้จะเอามาผสมกันแล้วลองใช้ดูนะ ผมยิ้มและหัวเราะ รู้สึกดีต่อใจจังครับ...
 
ผมมาทำงานด้วยการนั่งรถไฟฟ้า จริงๆผมจะนั่งรถเมล์มาก็ได้ แต่ผมนั่งมันจนเบื่อแล้ว ส่วนเธอคนนั้นขับรถส่วนตัวมาทำงานพ่อเธอซื้อให้หลังจากเรียนจบ เย็นวันนี้ผมต้องทำงานล่วงเวลาไปจนถึงสองทุ่ม ไม่มีใครหรือแผนกไหนมาติดต่องานกับผมเลยเพราะงานที่ผมทำมันเกี่ยวข้องกับผมคนเดียว ทั้งออฟฟิศมีแค่ยามหนึ่งคนเฝ้าอยู่นอกตึกและตัวผมเท่านั้นในห้องห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ผมลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ ขากลับผมเห็นมีบางสิ่งตกอยู่บนพื้นใกล้ๆกับถังขยะ หยิบขึ้นมามันเป็นกระเป๋าตังค์สีดำ เปิดออกมา ผมร้อง อ้าว นี่มันกระเป๋าตังค์ของเธอนิ ผมรีบโทรศัพท์ไปหาเธอ เธอร้องขอผมให้นำมันมาที่อาร์ทเม้นท์เธอให้หน่อย เพราะวันเสาร์อาทิตย์นี้ เธอจะกลับบ้านที่ชลบุรี หลังเลิกงานผมเรียกแท็กซี่ให้ขับไปที่อาพาร์ทเม้นท์ของเธอ เธอลงมารับ แต่สิ่งที่ผมเห็นมันไม่ใช่คนที่ผมทำงานด้วย มันคือเธอนั่นแหละ แต่เธอไม่ได้แต่งหน้า เธอหน้าสดและไม่กล้ามองหน้าผม วันจันทร์เธอถามผมว่า จำไม่ได้หรอ แค่ไม่ได้แต่งหน้า ผมคิดในใจควรตอบเธออย่างไรดี เอางี้ละกัน พูดตามความจริงในใจ เลยพูดออกไปว่า "ตอนทำงานด้วยกัน  คุณแต่งหน้าสวยมาก  หลังเลิกงาน ไม่ได้แต่งหน้า คุณน่ารักมากเช่นกันครับ" เธอมองหน้ามองแล้วยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดเช่นกัน เพราะมือและใจผมมันเต้นแรงมาก คืนนี้ผมคงนอนไม่หลับ...