ทำไมเรารู้สึกว่าเพื่อนรับฟังเราได้ดีกว่าพ่อแม่อะ

คือหลายครั้งที่เราพยามเอาเรื่องเรียนพิเศษหรือกิจกรรมที่ทำแล้วได้เกียรติบัติไปทำพอตบ้างไปคุยกับพ่อกับแม่ก็ดูไม่สนใจเราอย่างพ่อคือเราพยามเล่าให้พ่อฟังพ่อฟังแล้วพ่อเล่นเกมไปโดยไม่มีการโต้ตอบเราเล่าให้แม่ฟังแม่ก็เหมือนตอบ เออ ออ ไม่ให้มันเงียบเฉยๆบ้างครั้งเรานึกถึงเรื่องเข้ามหาลัยแล้วเราไปคุยกับแม่ แม่ก็ว่าเราเครียดจนเกินไป (มันควรเครียดไหมสำหรับเด็กม.4ที่ไม่ได้เรียนเก่งอะไรเลยหรือมันไม่ควรเครียดควรปล่อยไปตามสถานการณ์จะพาไปเราไม่รู้เราแค่คิดว่าพอเป็นอะไรที่เสียเงินพ่อแม่ไม่ค่อยรับฟังเราเลยแต่จะทำไงได้เรียนพิเศษหรือการทำกิจกรรมแลกเกียรติบัติมันก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น)แล้วยิ่งเราเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเพื่อน เพื่อนถึงกับร้องหึ่ยทำไมเป็นแบูบนั้นแล้วแบบเราน้ำตาคลอเลยมันเหมือนบอกว่าพ่อแม่คนอื่นเขาไม่เป็นแบบนี้เราเครียดอะแบบเรากลัวมากช่วงชีวิตม.ปลายช่วงใกล้จะเข้ามหาลัยมันแบบเหงามั้งไม่รู้พอรู้สึกว่าครอบครัวไม่สนใจมันก็หวิวๆในใจเราแค่อยากรู้ว่าผิดไหมที่เรานึกถึงอนาคตตัวเองตั้งแต่ตอนนี้แล้วที่พ่อแม่ทำมันถูกใช่ไหมที่เรารู้สึก