ทะเลาะกับแม่บ่อย แล้วแม่ไม่คุยด้วย ต้องทำไงดีคะ

คือเรื่องมีอยู่ว่า เรารู้สึกว่าเราป่วยเราก็ไปบอกแม่ว่าเราเป็นมานานแล้ว  แม่เราก็บ่น หาว่าทำไมเราไม่ยอมบอกตั้งแต่แรก(คือเวลาเราป่วย แม่ชอบบ่นเรา เราเองก็ไม่ได้อยากป่วยครั้งก่อนหน้านี้ แม่เราก็ว่าเราแรงมาก ที่เราปวดท้อง หาว่าเราสำออย คือตอนนั้นเราปวดไม่ไหวแล้วจริงๆ ปวดมานานมากเป็นอาทิตย์) เราก็เลยบอกแม่ว่า ก็แม่ชอบบ่น ใครมันจะกล้าบอกแม่ล่ะ แม่เค้าก็ว่าเรา บอกว่าถ้าแม่ว่าค่อยมาว่าแม่สิ [แต่เวลาเราป่วยแม่ก็ว่าเราเสมอ] เราก็บอกแม่ว่า เวลาเราป่วยเราก็ต้องการกำลังใจ เราไม่อยากเครียด แค่ป่วยก็เครียดจะตายแล้ว แม่เราก็บอกว่า แล้วทีเรามำไมไม่แคร์ความรู้สึกแม่บ้างเลย ที่เราพูดว่า ทำไมแม่ไม่ให้พี่ชายทำงานบ้าง เรากวาดพี่ชายถูงี้ แม่เค้าบอกเค้ารู้วึกว่าเค้ารักลูกลำเอียงขนาดนี้เลยหรอ เราก็บอกแม่กลับไปว่า หนูไม่ได้ว่าแม่ลำเอียง แต่ในมุมมองของหนู หนูก็คิดว่าคนเหมือนกัน งั้นถ้าเลือเกิดได้ทุกคนไม่เกิดมาเป็นผู้ชายหมดเลยหรอ ไม่ต้องทำอะไร แม่ก็ควรแบ่งงานให้พี่ชายบ้างสิ แล้วเค้าก็บอกว่า แม่มองในความเหมาะสมของงสน เราก็บอกว่า แล้วถ้างั้น ผู้ชายจะถูบ้านกวาดบ้านไม่ได้เลยหรอต้องรอให้ผู้หญิงทำอย่างเดียว เค้าก็เงียบไปสักพัก แล้วเค้าก็ถามว่าเราต้องการอะไร เราก็บอกว่า เราต้องการให้แม่เข้าใจในมุมมองของหนูบ้างแค่นั้น เราไม่ได้ว่าแม่ผิด แต่เราแค่อธิบายมุมมองของเรา เราแค่อยากให้เค้าเข้าใจ ในความคิดเราว่า 1การที่เค้าบ่นเราตอนเราป่วยมันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น แต่ทำให้เราเครียดด้วยซ้ำ 2.เราอยากให้แม่แบ่งงานมห้พี่ชายทำบ้าง ประมาณนี้ หลังจากนั้นแม่ก็ไม่โต้ตอบอะไร พอเช้าวันต่อมา แม่ก็ไม่คุยกับเราเลย แล้วเราได้ยินเค้าคุยกะพี่ชาย ประมาณว่า แม่ว่าเะไรเค้าไม่ได้ ความคิดเค้าถูกเสมอ เรานี่ร้องไห้เลย เราแค่อยากให้เค้าเข้าใจ ทำไมเค้าไม่เข้าใจเราเลย ตอนนี้ ผ่านมา1อาทิตกว่าๆแล้วค่ะ ตอนนี้เราเหมือนฝุ่นในบ้านเลย พี่ชายก็มองเราไม่ดีไปแล้ว มีแค่พ่อที่คุยได้;-; ตอนนี้เครียดมากกค่ะเราต้องทำไงดีคะ
ปล.1เราเป็นคนที่ทะเลาะกะแม่บ่อยที่สุดพี่ชายแทบไม่ค่อยเลยค่ะ ถึงทะเลาะแม่ก็คุยด้วยปกติค่ะ เรารู้สึกแย่มากเลย รู้สึกว่าเราเป็นลูกที่แย่สู้อะไรพี่ชายไม่ได้เลย ไม่อยากอยู่เลยค่ะ คิดจะทำร้ายตัวเองหลายรอบแต่ก็ยังไม่ทำคิดว่าแม่ใจให้อภัย  ตอนนี้แค่มองหน้าแม่ยังไม่มองเลย ขอคำแนะนำหน่อยค่ะว่าเราควรทำยังไงดี🙏