คือเรื่องมีอยู่ว่าวันนึง เรากับเพื่อนก็นั่งเล่นๆกันอยู่ แล้วทีนี้เพื่อนเราที่เป็น ก็ออกไปคุยโทรศัพท์ เราก็เห็นเป็นรูปผู้ชาย คิดว่านางคุยกับผู้ชายแหละ เราเลยตะโกนแซววออกไปว่าคุยกับผู้ชายยหรอ คือเรากับเพื่อนห่างกันประมาณ1.5เมตรเราคิดว่าคนในโทรศัพท์ที่คุยกับนางคงไม่ได้ยิน เราเลยพลั้งปากพูดออกไป สรุปว่าคนนั้นคือพ่อของนาง แล้วคือพอเรารู้เราก็ช็อคไม่คิดว่าเขาจะได้ยินในสิ่งที่เราเปล่งออกไป เราเลยขอโทษเพื่อนที่ทำให้พ่อรู้ คือเราเครียดมากเรารู้สึกผิดมากๆ คือถ้าเราย้อนเวลาไปได้เราจะไม่ทำอย่างงั้นคือปกติเราไม่เคยกวนใครเวลาคุยโทรศัพท์เลย แต่วันนั้นคือเป็นอะไรไม่รู้ เราพยามจะขอโทษทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น เราพยายามปลอบใจเพื่อนว่ายังไงวันนึงมันก็ต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เราเครียดมากก ยิ่งเรานึกถึงวันนั้นทีไรก็ทำให้เราเกลียดตัวเอง ไม่ชอบตัวเองมาก เรายังไม่อยากให้อภัยตัวเองเลย คือเราแบบรู้สึกผิดเหมือนกับความผิดนี้มันอยู่กับตัวเราไปทุกวัน เราไม่รู้จะพยายามทำยังไงมันดีขึ้น เรารู้สึกว่าตัวเราไม่น่าให้อภัย ทุกวันนี้เราก็พยายามคุย เปิดใจกันกับเพื่อน แต่ความผิดนี้คือคุยกับเพื่อนทีไรเราก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น ไม่อยากให้มีวันนั้น
ทุกคนคือเราเครียดมากกับเรื่องนี้