เกริ่นก่อนว่าเราเป็นคนที่ค่อนข้างโลกส่วนตัวสูงและเบื่อง่ายมากค่ะ ชอบคุยแต่ไม่ค่อยชอบการคบ คบกับใครได้อย่างมากนานสุดก็แค่สองเดือน
เราชอบความแปลกใหม่ เบื่อง่ายกับอะไรเดิมๆ(ยกเว้นสิ่งที่ชอบมากจริงๆ)
จนเราได้บังเอิญเจอกับคนนึงผ่านแอปๆนึงค่ะ คุยไปคุยมาเราเลยลองคบกับเขาเล่นๆดูค่ะเพราะเราชอบที่เขาใจดี รับฟัง และเข้าใจเราทุกอย่าง (เราไม่ได้คาดหวังกับความสัมพันธ์ทางเน็ตเท่าไหร่ เข้าใจว่ายังไงสักวันก็ต้องเลิก ยอมรับเลยค่ะว่าตอนนั้นคบแก้เหงาTT) คบกันได้ 7 เดือนกว่าๆแต่จนตอนนี้เราก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเราเองเลยว่ามันคืออะไรกันแน่ ช่วง2-3เดือนแรกๆ(ช่วงโปรโมชั่น555) เรารู้สึกชอบเขามากๆ ติดเขามาก อยากคุยกับเขาตลอด เรามีความสุขเวลาที่คุยกับเขา แต่มาถึงจุดนึงเราก็เริ่มกลับเข้าสู่โลกของเรา เราติดเกมหนักมาก และเราก็เบื่อเขามาก เขาก็ดูเราออกนะคะว่าเราเปลี่ยนไป เขาก็ถามเราว่าเรายังรักเขาไหม เราก็บอกว่าเราเบื่อค่ะ เราไม่มีเวลามาคุยกับเขาเพราะเราชอบเล่นเกมมากกว่า เราอยากอยู่คนเดียว เราก็เลยขอเลิกกับเขา(ประมาณอาทิตย์นึง) แต่พอได้มาอยู่คนเดียวจริงๆเราก็คิดถึงเขาค่ะ เราเลยทักเขาไป เราก็กลับมาคุยกันอีก แล้วก็สเต็ปเดิมๆค่ะ แรกๆเราก็ดีกับเขาแต่ซักพักเราก็เบื่อเขา แล้วเราก็อยากอยู่คนเดียวเหมือนเดิม แล้วก็จบลงด้วยการที่เราขอเลิกกับเขาเหมือนเดิม เรารู้สึกว่าตัวเองแย่ที่ทำร้ายเขาเพราะนิสัยของเราเอง เราตัดสินใจว่ายังไงครั้งนี้ก็จะไม่กลับไปทำร้ายเขาแล้ว
***ปล.ช่วงนั้นเราจับได้ว่าเขาใช้รูปปลอมและหลอกเรามาตลอดค่ะ แต่เราก็ให้อภัยและขอดูรูปจริงๆเค้าแต่เขาก็ส่งรูปมาโกหกเราอีกแต่เราก็จับได้อีก เราโมโหมาก เลยทะเลาะกันและเรื่องนี้เป็นส่วนนึงที่ตัดสินใจเลิกกันรอบนี้ด้วยค่ะ**
เราแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเองซักพัก แต่ตอนที่เราไม่ได้คุยกับเขามันทำให้เราควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เรารู้สึกเหมือนเป็นไบโพล่าตลอดเวลา อยู่ดีๆก็อยากจะกรี๊ด จิกหัวตัวเอง ทุบหมอน เดี๋ยวดีเดี๋ยวเศร้า เหมือนเขาเป้นคนที่ช่วยพยุงอารมณ์ของเราให้คงที่ได้ รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมาก รู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไป มีแต่ความว่างเปล่า เราทนไม่ได้เลยกลับไปขอโอกาสเขาอีกรอบ (ส่วนเรื่องรูปบอกเค้าว่าเราไม่สนว่าเขาจะหน้าตาเป็นยังไง ถ้าเขาอยากจะโกหกเราเราก็ยอมให้เขาหลอก เพราะในด้านนิสัยทุกอย่างเขาดีกับเรามาก)
เขาก็ให้อภัยเราตลอดค่ะ เขาเป้นคนที่ใจเย็นมากและไม่เคยโกรธเราเลย ไม่ว่าเราจะร้ายกับเค้าแค่ไหนแต่เขาจะยอมให้เราตลอด เราเลยถามเขาว่าทั้งๆที่เราทำกับเขาขนาดนี้ทำไมไม่โกรธเราเลยล่ะ เขาบอกว่าเพราะเขาไม่อยากโกรธเรา เราก็ดันบอกไปว่ามันก็ดีที่เธอใจเย็นแต่มันก็ไม่ดีเท่าไหร่หรอกนะ (เพราะอยากให้เขาโกรธบ้างเล็กๆน้อยๆพอน่ารักน่ะค่ะ) และก็มาถึงจุดจบของเราค่ะ ครั้งนี้เราก็เบื่อเค้าอีกแล้ว เราทะเลาะกันหนักมาก เป็นครั้งแรกที่เขาโกรธเรา และเราไม่ได้ตอบข้อความเขามาหนึ่งเดือนเต็มๆ สุดท้ายคือเราตัดสินใจที่จะไปจากเขาจริงๆและจะไม่หันหลังกลับไปอีกอย่างเด็ดขาด แต่เขาไม่ยอมปล่อยให้เราไปค่ะ เขาดื้อดึงกับเรามาก เราเลยขู่เค้าไปว่า -เธออยากเห็นเราตายใช่ไหม ถ้าไม่ก็ปล่อยเราไปเถอะนะ จากนี้เราจะไม่ตอบเธออีกแล้วไม่ว่าเธอจะพูดอะไรก็ตาม- แล้วเขาก็ยอมปล่อยเราไปค่ะ เขาก็ส่งข้อความสุดท้ายมาว่า -เขาจะไม่ลืมเราและความทรงจำระหว่างเราไปตลอด เขาจะไม่ทำอะไรแย่ๆกับเรา ลาก่อนตลอดไป- แล้วเขาก็ปิดไลน์หายไป ตัดการติดต่อทุกอย่างกับเรา ซึ่งหมายความว่าต่อจากนี้ต่อให้เราจะต้องการเค้าแค่ไหนเราก็ไม่สามารถหาเค้าเจอได้อีกแล้ว พอเห็นเราเห็นเขาหายไปจริงๆแล้วเราเคว้งเลยค่ะ รู้สึกจุกมาก ช่วงนั้นเราไม่คุยกับใครเลย ผ่านมาเดือนแรกเราก็ดีใจที่เป็นอิสระ ได้กลับมาอยู่คนเดียว และรู้สึกไม่ได้คิดถึงเขามากเท่าไหร่แล้ว แต่พอเข้าเดือนที่สองเราก็รู้สึกผิด รู้สึกคิดถึง รู้สึกโหยหา มันมีความรู้สึกแน่นๆอยู่ในหัวใจ รู้สึกว่ามีเค้าอยู่ในสมองตลอดเวลา ฟังเพลงก็คิดถึงเค้า ทำอะไรก็คิดถึงเค้า คิดว่าถ้ามีเค้าอยู่ด้วยก็คงจะดี และไม่มีใครที่ทำให้เรารู้สึกดีและอบอุ่นเท่าเค้าอีกแล้ว เราสับสนและโกรธเกลียดตัวเองมากทุกครั้งที่คิดถึงเค้า
ความรู้สึกพวกนี้มันคือความหลงใหล , ความผูกพันธ์ เพราะเคยชินกับการที่มีกันทุกๆวันมานาน หรือ มันคือความรักที่เราไม่รู้ตัวว่าเรารักเขาคะ?
แล้วถ้ามันคือความรัก ทำไมเราถึงเบื่อเขาตลอดเลยคะ ทำไมเราถึงปล่อยให้เขาเจ็บตลอด ทั้งๆที่ความรักมันคือการที่อยากเห็นอีกฝ่ายมีความสุข
หรือจริงๆแล้วเราแค่เสียดายที่รู้สึกว่าตัวเองจะไม่สามารถหาคนที่ดี รักและยอมทนกับคนแบบเราเหมือนที่เขาทำไม่ได้อีกแล้ว
#ปล.เรารู้ว่าเราเป็นคนที่แย่มาก ตอนนี้สำนึกแล้วค่ะ อย่าด่ากันเลยนะคะTT
นี่คือแค่ความหลง/ความรัก หรือความผูกพันธ์คะ?
เราชอบความแปลกใหม่ เบื่อง่ายกับอะไรเดิมๆ(ยกเว้นสิ่งที่ชอบมากจริงๆ)
จนเราได้บังเอิญเจอกับคนนึงผ่านแอปๆนึงค่ะ คุยไปคุยมาเราเลยลองคบกับเขาเล่นๆดูค่ะเพราะเราชอบที่เขาใจดี รับฟัง และเข้าใจเราทุกอย่าง (เราไม่ได้คาดหวังกับความสัมพันธ์ทางเน็ตเท่าไหร่ เข้าใจว่ายังไงสักวันก็ต้องเลิก ยอมรับเลยค่ะว่าตอนนั้นคบแก้เหงาTT) คบกันได้ 7 เดือนกว่าๆแต่จนตอนนี้เราก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเราเองเลยว่ามันคืออะไรกันแน่ ช่วง2-3เดือนแรกๆ(ช่วงโปรโมชั่น555) เรารู้สึกชอบเขามากๆ ติดเขามาก อยากคุยกับเขาตลอด เรามีความสุขเวลาที่คุยกับเขา แต่มาถึงจุดนึงเราก็เริ่มกลับเข้าสู่โลกของเรา เราติดเกมหนักมาก และเราก็เบื่อเขามาก เขาก็ดูเราออกนะคะว่าเราเปลี่ยนไป เขาก็ถามเราว่าเรายังรักเขาไหม เราก็บอกว่าเราเบื่อค่ะ เราไม่มีเวลามาคุยกับเขาเพราะเราชอบเล่นเกมมากกว่า เราอยากอยู่คนเดียว เราก็เลยขอเลิกกับเขา(ประมาณอาทิตย์นึง) แต่พอได้มาอยู่คนเดียวจริงๆเราก็คิดถึงเขาค่ะ เราเลยทักเขาไป เราก็กลับมาคุยกันอีก แล้วก็สเต็ปเดิมๆค่ะ แรกๆเราก็ดีกับเขาแต่ซักพักเราก็เบื่อเขา แล้วเราก็อยากอยู่คนเดียวเหมือนเดิม แล้วก็จบลงด้วยการที่เราขอเลิกกับเขาเหมือนเดิม เรารู้สึกว่าตัวเองแย่ที่ทำร้ายเขาเพราะนิสัยของเราเอง เราตัดสินใจว่ายังไงครั้งนี้ก็จะไม่กลับไปทำร้ายเขาแล้ว
***ปล.ช่วงนั้นเราจับได้ว่าเขาใช้รูปปลอมและหลอกเรามาตลอดค่ะ แต่เราก็ให้อภัยและขอดูรูปจริงๆเค้าแต่เขาก็ส่งรูปมาโกหกเราอีกแต่เราก็จับได้อีก เราโมโหมาก เลยทะเลาะกันและเรื่องนี้เป็นส่วนนึงที่ตัดสินใจเลิกกันรอบนี้ด้วยค่ะ**
เราแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเองซักพัก แต่ตอนที่เราไม่ได้คุยกับเขามันทำให้เราควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เรารู้สึกเหมือนเป็นไบโพล่าตลอดเวลา อยู่ดีๆก็อยากจะกรี๊ด จิกหัวตัวเอง ทุบหมอน เดี๋ยวดีเดี๋ยวเศร้า เหมือนเขาเป้นคนที่ช่วยพยุงอารมณ์ของเราให้คงที่ได้ รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมาก รู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไป มีแต่ความว่างเปล่า เราทนไม่ได้เลยกลับไปขอโอกาสเขาอีกรอบ (ส่วนเรื่องรูปบอกเค้าว่าเราไม่สนว่าเขาจะหน้าตาเป็นยังไง ถ้าเขาอยากจะโกหกเราเราก็ยอมให้เขาหลอก เพราะในด้านนิสัยทุกอย่างเขาดีกับเรามาก)
เขาก็ให้อภัยเราตลอดค่ะ เขาเป้นคนที่ใจเย็นมากและไม่เคยโกรธเราเลย ไม่ว่าเราจะร้ายกับเค้าแค่ไหนแต่เขาจะยอมให้เราตลอด เราเลยถามเขาว่าทั้งๆที่เราทำกับเขาขนาดนี้ทำไมไม่โกรธเราเลยล่ะ เขาบอกว่าเพราะเขาไม่อยากโกรธเรา เราก็ดันบอกไปว่ามันก็ดีที่เธอใจเย็นแต่มันก็ไม่ดีเท่าไหร่หรอกนะ (เพราะอยากให้เขาโกรธบ้างเล็กๆน้อยๆพอน่ารักน่ะค่ะ) และก็มาถึงจุดจบของเราค่ะ ครั้งนี้เราก็เบื่อเค้าอีกแล้ว เราทะเลาะกันหนักมาก เป็นครั้งแรกที่เขาโกรธเรา และเราไม่ได้ตอบข้อความเขามาหนึ่งเดือนเต็มๆ สุดท้ายคือเราตัดสินใจที่จะไปจากเขาจริงๆและจะไม่หันหลังกลับไปอีกอย่างเด็ดขาด แต่เขาไม่ยอมปล่อยให้เราไปค่ะ เขาดื้อดึงกับเรามาก เราเลยขู่เค้าไปว่า -เธออยากเห็นเราตายใช่ไหม ถ้าไม่ก็ปล่อยเราไปเถอะนะ จากนี้เราจะไม่ตอบเธออีกแล้วไม่ว่าเธอจะพูดอะไรก็ตาม- แล้วเขาก็ยอมปล่อยเราไปค่ะ เขาก็ส่งข้อความสุดท้ายมาว่า -เขาจะไม่ลืมเราและความทรงจำระหว่างเราไปตลอด เขาจะไม่ทำอะไรแย่ๆกับเรา ลาก่อนตลอดไป- แล้วเขาก็ปิดไลน์หายไป ตัดการติดต่อทุกอย่างกับเรา ซึ่งหมายความว่าต่อจากนี้ต่อให้เราจะต้องการเค้าแค่ไหนเราก็ไม่สามารถหาเค้าเจอได้อีกแล้ว พอเห็นเราเห็นเขาหายไปจริงๆแล้วเราเคว้งเลยค่ะ รู้สึกจุกมาก ช่วงนั้นเราไม่คุยกับใครเลย ผ่านมาเดือนแรกเราก็ดีใจที่เป็นอิสระ ได้กลับมาอยู่คนเดียว และรู้สึกไม่ได้คิดถึงเขามากเท่าไหร่แล้ว แต่พอเข้าเดือนที่สองเราก็รู้สึกผิด รู้สึกคิดถึง รู้สึกโหยหา มันมีความรู้สึกแน่นๆอยู่ในหัวใจ รู้สึกว่ามีเค้าอยู่ในสมองตลอดเวลา ฟังเพลงก็คิดถึงเค้า ทำอะไรก็คิดถึงเค้า คิดว่าถ้ามีเค้าอยู่ด้วยก็คงจะดี และไม่มีใครที่ทำให้เรารู้สึกดีและอบอุ่นเท่าเค้าอีกแล้ว เราสับสนและโกรธเกลียดตัวเองมากทุกครั้งที่คิดถึงเค้า
ความรู้สึกพวกนี้มันคือความหลงใหล , ความผูกพันธ์ เพราะเคยชินกับการที่มีกันทุกๆวันมานาน หรือ มันคือความรักที่เราไม่รู้ตัวว่าเรารักเขาคะ?
แล้วถ้ามันคือความรัก ทำไมเราถึงเบื่อเขาตลอดเลยคะ ทำไมเราถึงปล่อยให้เขาเจ็บตลอด ทั้งๆที่ความรักมันคือการที่อยากเห็นอีกฝ่ายมีความสุข
หรือจริงๆแล้วเราแค่เสียดายที่รู้สึกว่าตัวเองจะไม่สามารถหาคนที่ดี รักและยอมทนกับคนแบบเราเหมือนที่เขาทำไม่ได้อีกแล้ว
#ปล.เรารู้ว่าเราเป็นคนที่แย่มาก ตอนนี้สำนึกแล้วค่ะ อย่าด่ากันเลยนะคะTT