ทำไมพ่อแม่ไม่เคยเข้าใจเราบ้างเลยคะ

ขอเกริ่นก่อนนะคะ คือเราอายุ 20 ปี เราอยู่กับยายและสามีของยายใหม่ค่ะตั้งแต่เกิดค่ะ เราจะเรียกว่า แม่กับป๋า เค้าเลี้ยงเราตั้งแต่อยู่ห้องคลอดเลยค่ะ แม่แท้ๆกับพ่อแท้ๆเราเลิกกันค่ะ แม่แท้ๆของเรามีสิทธิ์เป็นลูกสาวกับแม่ที่อยู่ด้วยปัจจุบัน เราจะเรียกแทนแม่แท้ๆว่าพี่นะคะ เพราะแม่เราปลูกฝังให้เราเรียกแม่แท้ๆว่าพี่ พี่เรามีเราตอนอายุ 15 ปี เราเป็นเด็กที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดค่ะ และตอนนั้นพี่เรามีความคิดที่จะทำแท้งด้วยค่ะ แต่แม่เราห้ามไว้แล้วบอกว่าเดี๋ยวจะเลี้ยงดูเอง พ่อแท้ๆของเราก็ไม่ได้สนใจไม่เคยเลี้ยงดูเลยค่ะ ค่าคลอดเราแม่เราก็เป็นดูแลค่ะ จนเรามารู้ความจริงตอน ป.5 ว่าแม่แท้ๆเราก็คือพี่สาวของเรา แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรค่ะ แล้วพี่สาวเราก็แยกไปแต่งงานมีลูกใหม่ ย้ายไปต่างจังหวัด เราก็ใช้ชีวิตปกติมาตลอดค่ะ เรื่องมันเกิดตอนเราขึ้น ม.2 ค่ะ ตอนนั้นติดเพื่อน เที่ยวทุกวัน ติดผู้ชาย เริ่มมีผลการเรียนที่ไม่ดี แล้วม.2 ป๋าออกรถมอไซค์ให้ใช้ไปโรงเรียนค่ะ เราก็โดดเรียนไปกับเพื่อน ไม่เข้าเรียน โกหกสาระพัด แต่เราไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด ช่วงนั้นทะเลาะกับแม่กับป๋าบ่อยมากค่ะ ทุกครั้งที่เราจะทะเลาะเราก็พูดจาแรงๆกับแม่ จนมีประโยคนึงที่บอกว่า"ก็เพราะหนูไม่ใช่ลูกแม่ไง แม่เลยถึงเป็นแบบนี้" แม่เราก็พูดมาว่า"ก็ใช่หน่ะสิ ถ้าเป็นลูกกู กูไม่ทำแบบนี้หรอก." มันทำให้เราฝังใจมาก แม่เราก็เสียใจค่ะที่ท่านพูดไป แม่เราร้องไห้หลายครั้ง แม่ไล่เราออกจากบ้านค่ะ แทบจะไหว้เรา ตอนนั้นเราก็ไม่ยอมไป สุดท้ายเราไม่อยากให้แม่เราเป็นแบบนี้ เพราะเววลาเราเล่าอะไรให้เค้าฟัง เค้าจะเป็นคนโมโหง่ายค่ะ และด่าเราคำหยาบตลอด เราเลยหนีออกจากบ้านหลายครั้งมากๆ ไปอยู่บ้านเพื่อนบ้าง บ้านแฟนบ้าง แต่เราก็ตายรัง กลับมาบ้านตลอดค่ะ สุดท้ายคือเราไม่จบ ม.3 ค่ะ ชีวิตช่วงนั้นลำบากมากค่ะ จนเพื่อนแนะนำให้ไปทำงานค่ะ เราต้องไปทำงานกลางคืนหาเลี้ยงตัวเองค่ะ แต่ก็ยังไม่วายที่จะเที่ยวนะคะ ยังคิดไม่ได้ ตอนนั้นไม่มีเงินกินข้าวเลยค่ะ ลำบากมากๆ คิดยังไงไม่รู้เอามอเตอร์ไซค์ที่ป๋าซื้อให้ไปจำนำค่ะ ได้มา 1 หมื่น แต่แล้วเราก็ปล่อยขาด โดยที่ไม่ได้บอกทางบ้านว่าเอารถไปจำนำ แต่เอาก็นำเงินนั้นมาตั้งตัวจนเรียนจบ ปวช.ค่ะ เราก็กลับบ้าน ตอนนั้นป๋ากับแม่ก็ดีแล้วค่ะ จนเราบอกว่าจะเรียนต่อ เขาก็เงียบค่ะ เขากลัวเราจะมาขอเงิน เราก็บอกเดี๋ยวจะหางานทำเอง จนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเราส่งไลน์ไปหาแม่ว่าค่าใช้จ่ายจนเรียนจบมหาลัยต้องใช้เงินเท่าไหร่ แต่เราก็บอกแล้วนะคะว่าไม่ได้มาขอเงิน แค่อยากให้รู้เฉยๆ เอาจริงๆเราอยากให้เค้าชมตัวเราบ้างค่ะ เพราะแม่กับป๋าแล้วก็พี่สาวไม่เคยชมเราสักครั้งเลยค่ะตั้งแต่จำความได้ ไม่มีแม้แต่ให้กำลังใจเลยค่ะ แล้วแม่เราก็ด่าเลยค่ะ หาว่าเราจะมาไถ่เงิน บอกว่าเราเอาตัวไม่รอด แล้วเราก็ย้ำว่าไม่ได้ขอเงิน แต่ท่านก็ยังบอกว่าเราเพ้อเจ้อค่ะ เค้าไม่มีปัญญาส่ง ไม่งั้นก็ไม่ต้องเรียนหางานโรงงานทำหรือไม่ก็ไปขายบริการ ไม่ได้บังคับให้เรียน เราก็โมโหเลยพูดประมาณว่า "ไม่ได้ขอเงินแม่เลยนะแค่อยากขอกำลังใจหน่อย ถ้าเป็นลูกแม่ แม่คงส่งให้จบเอกแล้วมั้งป่านนี้" แม่เราก็ยิ่งโกรธค่ะ แล้วก็บอกว่ากูจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น พูดเองนะว่าไม่ใช่ลูกกู ต่อไปนี้ขาดกัน ไม่ต้องมาเหยียบบ้านกู บ้านกูไม่รับคนเสนียดแบบ แล้วก็พูดถึงเรื่องเก่าๆค่ะว่าเราแย่มาก เลวมาก แต่เราก็เข้าใจนะคะ แบบคือเราเปลี่ยนตัวเองแล้วค่ะ เราพยายามส่งเงินให้ตลอด ดูแลท่าน  เรายังไม่ทันได้ขอโทษหรืออธิบายเลยค่ะ แล้วท่านก็บล๊อกเราเลยค่ะทั้งไลน์ทั้งเบอร์ ส่งไลน์หาป๋า ป๋าก็อ่านไปตอบมา 3-4 วันแล้วค่ะ จนตอนนี้เรารู้สึกท้อแท้มากค่ะ ตอนนี้เราอยู่บ้านแฟนค่ะ แฟนก็ทนลำบากกับเรามากค่ะ ขออีกนิดนะคะ เวลาเราต้องใช้เงินในการเรียนหรือสิ่งจำเป็นแม่เราก็จะให้เราขอเงินแฟนอย่างเดียวค่ะ จนตอนนี้เรามีหนี้สินเยอะมากค่ะ หนี้สินมาจากการกู้เงินมาใช้จ่ายค่าเรียนค่ากินค่ะ เพราะเราไม่อยากเป็นภาระแฟนมากกว่านี้ แฟนเราก็เรียนมหาลัยปี 3 แล้วค่ะ ส่วนเราพึงขึ้นปี 1 ตอนนี้แฟนก็ตัดสินใจนำโทรศัพท์ไปจำนำเพื่อมาใช้หนี้ให้เรา จนตอนนี้หนี้เหลือประมาณ 4 หมื่นค่ะ เราพยายามคุยกับป๋ากับแม่แต่ท่านก็ล๊อกเราทั้งคู่เลยค่ะ ก็เลยพยายามติดต่อพี่สาวค่ะ แต่ประโยคที่เราได้รับคือ"ไม่เรื่องของกู กูไม่ใช่แม่" ส่วนพ่อแท้ๆของเราเค้าก็ ไม่อยากคุยกับเราเท่าไหร่ล่ะ เพราะเค้าไม่ได้เลี้ยงมาและเค้าคิดว่าเค้าไม่ใช่พ่อเราค่ะ ตอนนี้เรามีความคิดที่อยากจะบวชค่ะ ไม่ใช่ว่าหนีปัญหา แต่เราแค่อยากละทางโลกค่ะ ขนาดเราเคยบอกกับป๋ากับแม่ก่อนที่ท่านจะบล๊อก ท่าก็บอกว่า"บวชไม่ได้หรอก มารศาสนา ไปขอทานไป"มันทำให้เรายิ่งเจ็บค่ะ เราเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วจริงๆค่ะ แต่ไม่มีใครเข้าใจตัวเราเลย